|
6:495
DE
NECESSITATE
legibus
liberas
et
solutas
esse
docuimus.
Hanc
libertatem,
quae
acquisita
esset
Christi
sanguine,
non
esse
prostituendam.
In
hac
causa
si
quis
nos
reos
faciat,
trahat
in
eundem
simul
reatum
et
Christum
et
apostolos
necesse
est.
Necdum
alia
mala,
quae
nos
in
humanas
traditiones
invehi
coegerunt,
enumero.
Duo
tantum
ponam:
quibus
auditis,
aequos
omnes
lectores
contentos
fore
confido.
Nempe
quod
earum
nonnullae,
quum
praestandi,
quod
exigebant,
facultatem
excederent,
nihil
quam
ad
hypocrisin
inducere,
vel
in
desperationem
coniicere
homines
possent.
In
omnibus
autem
usu
venerat,
quod
exprobrabat
Christus
Pharisaeis
:
ut
propter
eas
irrita
fierent
mandata
Dei.
Exempla
huc
adducam,
quibus
id
magis
perspicuum
fiet.
Tria
sunt,
de
quibus
maxime
nobis
succensent:
quod
liberum
fecerimus
quovis
die
esum
carnium;
quod
sacerdotibus
coniugium
permiserimus;
quod"
secretam
confessionem,
quae
ad
sacerdotis
[pag.
71]
aurem
fiebat,
repudiaverimus.
Respondeant
mihi
bona
fide
adversarii,
an
non
asperius
puniatur
apud
eos,
qui
carnem
die
Veneris
gustaverit,
quam
qui
toto
anni
cursu
assidue
scortatus
sit?
An
non
capitalius
censetur
crimen,
si
uxorem
duxerit
sacerdos,
quam
si
centies
in
adulterio
fuerit
deprehensus?
An
non
facilius
ignoscunt,
si
quis
multa
Dei
praecepta
contempserit,
quam
si
peccata
sua
neglexerit,
semel
quotannis,
in
aurem
sacerdotis
confiteri?
Quale,
obsecro,
portentum,
delictum
videri
leve
et
venia
dignum,
si
quis
sacrosanctam
Dei
legem
violaverit:
si
quis
autem
hominum
placita
transgressus
fuerit,
scelus
inexpiabile
haberi?
Non
est
quidem
novum
exemplum,
fateor.
Nam
et
huius
pravitatis,
quemadmodum
dixi,
insimulat
Christus
Pharisaeos,
quod
propter
suas
traditiones
irrita
faciant
mandata
Dei
(Matth.
15,
6).
Haec
vero
illa
est
Antichristi
arrogantia,
de
qua
loquitur
Paulus,
quod
sedeat
in
templo
Dei,
ostentans
se
pro
Deo
(2
Thess.
2,
4).
Ubi
enim
incomparabilis
Dei
maiestas,
postquam
huc
mortalis
homo
provectus
est,
ut
eius
leges
aeternis
Dei
decretis
praeferantur?
Omitto
quod
ciborum
et
coniugii
prohibitionem,
doctrinam
daemoniorum
appellat
apostolus
(1
Tim.
4,
3).
In
eo
quidem
iam
plus
satis
mali.
Sed
hic
supremus
est
impietatis
cumulus,
altiore
gradu
hominem
collocare,
quam
Deum.
Si
negant
me
verum
dicere,
ego
ad
rem
provoco.
Iam
duae
illae,
de
caelibatu
et
auriculari
confessione,
leges
quid
aliud
sunt
quam
dirae
animarum
[pag.
72]
carnificinae?
Ut
omnes
ecclesiarum
ministri
perpetuam
castitatem
voveant.
Voto
concepto,
ne
illis
unquam
uxores
ducere
fas
sit.
Quid
si
continentiae
dono
privatus
uratur?
Nulla,
inquiunt,
exceptio
hic
locum
habeat.
At
experientia
ostendit,
quanto
praestitisset,
nunquam
sacerdotibus
impositum
esse
hoc
iugum,
quam
in
fornace
libidinum
|