|
7:494
In
IV.
Facile
patiar,
ut
quae
nobis
Christus
dedit
salutis
adiumenta,
eorum
usus
necessarius
dicatur:
quando
scilicet
datur
facultas.
Quanquam
semper
admonendi
sunt
fideles,
non
aliam
esse
cuiusvis
sacramenti
necessitatem,
quam
instrumentalis
causae,
cui
nequaquam
alliganda
est
Dei
virtus.
Vocem
sane
illam
nemo
pius
est
qui
non
toto
pectore
exhorreat,
res
esse
superfluas.
Sed
hic
boni
patres,
pro
sua
crassitie,
non
animadvertunt,
quidquid
nobis
gratiae
per
sacramenta
confertur,
nihilo
minus
fidei
imputandum.
Qui
enim
a
sacramentis
fidem
separat,
perinde
facit,
ac
si
animam
a
corpore
tolleret.
Ergo
quemadmodum
evangelii
doctrinam
non
excludimus,
quum
dicimus,
nos
sola
fide
Christi
gratiam
adipisci:
ita
nec
sacramenta,
quorum
eadem
est
ratio,
quum
evangelii
sint
sigilla.
Quidquid
praeterea
hic
attexunt,
hauserunt
ex
lutosis
ranarum
suarum
paludibus.
*)
In
V.
Fatemur
non
alendae
tantum,
sed
augendae
quoque
fidei
destinata
esse
sacramenta.
Sed
aliud
sibi
volunt
cornutae
bestiae.
Fingunt
enim
subesse
vim
magicam
sacramentis,
[pag.
2691
quae
sit
extra
fidem
efficax.
Quo
errore
tollitur,
quae
inter
fidem
et
sacramenta
in
scripturis
perpetua
statuitur
relatio.
Hoc
ut
clarius
intelligant
lectores,
semper
memoria
repetendum
est,
sacramenta
nihil
quam
instrumentales
esse
conferendae
nobis
gratiae
causas,
quae
tunc
demum
prosunt,
suumque
effectum
habent,
quum
fidei
serviunt.
In
VI.
Scoriam
hic,
ut
sunt
praeposteri,
argento
miscent.
2)
Quare
a
nobis
adhibenda
est
distinctio.
Ac
primum
quidem,
si
qui
sint
qui
negent
sacramentis
contineri
gratiam
quam
figurant,
illos
improbamus.
Sed
dum
adiiciunt
cornuti
patres,
per
ipsa
nobis
conferri
gratiam
non
ponentibus
obicem,
totam
sacramentorum
vim
pervertunt.
Semper
enim
ad
vetus
illud
sophistarum
delirium
relabuntur:
etiam
infideles
gratiam,
quae
in
sacramentis
offertur,
percipere,
modo
ne
oppositis
aliis
obicibus
eam
repellant.
Quasi
vero
non
ipsa
per
se
satis
magnum
obstaculum
sit
infidelitas.
Teneamus
ergo,
non
aliter
nos
oblata
in
sacramentis
gratia
potiri,
quam
si
fide
simus
capaces.
Quod
sequitur
continuo
post,
perquam
vel
malitiose
vel
insulse
attexuerunt.
1)
Tout
ce
que
les
Trenteins
adioustent
puis
apres,
est
puise
des
bourbiers
de
leurs
Sorbonnes.
Parquoy
ie
le
laisse
pour
tel
qu'il
est.
2)
Ces
bestes
sont
si
lourdes
qu'elles
meslent
le
blanc
avec
le
noir.
|