|
6:492
artibus
se
insinuaret.
In
presbyteri
ordinatione
episcopus
suorum
quisque
presbyterorum
concilium1)
adhibebat.
Haec,
quae
in
disputatione
longius
narrari
et
accuratius
confirmari
possent,
obiter
tantum
hic
commemoro:
quia
inde
iudicare
promptum
erit,
quantum
habere
debeat
momenti
hic,
quem
episcopi
nostri
ad
perstringendos
oculos
obiectant,
successionis
fumus.
Hanc
sibi
haereditatem
relictam
a
Christi
apostolis
fuisse
asserunt,
ut
ecclesiis
soli
praeficiant
quos
velint:
et
nos,
quia
praeter
eorum
autoritatem
fungamur
ministerio,
in
suam
possessionem
sacrilega
temeritate
invasisse
conqueruntur.
Unde
probant?
Quia
continuo
tenore
apostolis
successerint.
Verum
an
id
satis
est,
ubi
reliqua
omnia
sunt
dissimilia?
Ridiculum
id
quidem
dictu
foret.
Dicunt
tamen.
In
ipsis
eligendis
nulla
neque
vitae
neque
doctrinae
habetur
ratio.
Populo
erepta
suifragiorum
libertas.
Quin
etiam,
excluso
reliquo
clero,
ad
se
canonici
totam
potestatem
traxerunt.
Ordinationem
quoque
romanus
pontifex
provincialibus
episcopis
ereptam
^cjli
sibi
arrogat.
Iam
quasi
ad
profanam
dominationem
creati
forent,
nihil
minus
quam
de
gerendo
episcopatu
cogitant.
Denique
quum
videatur
facta
inter
eos
conspiratio,
ne
quid
vel
cum
apostolis
vel
cum
sanctis
ecclesiae
patribus
habeant
simile,
hunc
solum
colorem
obtendunt,
quod
perpetua
serie
ab
illis
descenderint.
Quasi
vero
hanc
legem
[pag.
66]
aliquando
tulerit
Christus,
ut
qualescunque
futuri
essent,
qui
praeessent
suae
ecclesiae,
pro
apostolis
agnoscerentur:
aut
quasi
haereditaria
aliqua
sit
possessio,
quae
ad
indignos,
non
minus
quam
ad
dignos,
transeat.
Adde
quod,
sicut
de
Milesiis
dicitur,
inter
eos
cautum
est,
ne
quem
omnino
bonum
in
coetum
suum
admittant,
aut,
si
forte
per
errorem
admiserint,
ferant.
De
multitudine
loquor.
Nam
paucos
non
nego
inter
eos
bonos
esse.
At
vel
metu
silent,
vel
non
audiuntur.
Qui
ergo
Christi
doctrinam
persequuntur
ferro
et
igni,
qui
neminem
impune
sincere
loqui
de
Christo
sinunt,
qui
veritatis
cursum
impediunt
quibus
possunt
modis,
qui
fortiter
resistunt
ne
ecclesia
quam
afflixerunt
se
iterum
erigat,
qui
quoscunque
bene
et
pie
sentire
de
ecclesiae
salute
suspicantur
arcent
a
ministerio,
vel
si
iam
recepti
sint
extrudunt:
ab
illis
scilicet
exspectandum
erat,
dum
fideles
ministros,
qui
populum
in
religione
pure
instituerent,
ipsi
in
officio
collocarent
suis
manibus.
At
quum
vice
proverbii
usitata
sit
inter
eos
Gregorii
sententia,
privilegium
mereri
amittere,
qui
privilegio
abutuntur,
aut
prorsus
alii
sint,
et
alios
1)
Sic
latini
libri
omnes.
Gallus
tamen
vertit:
chascun
Evesque
appelloit
ses
prestres
pour
user
de
leur
conseil,
quod
omnino
praeferendum
videtur.
|