|
6:491
DE
NECESSITATE
periores,
in
co
longe
praecellimus,
quod
nemo
apud
nos
pastoris
iocum
occupat,
qui
munus
non
exsequatur.
Nulla
itaque
apud
nos
ecclesia
sine
ordinaria
verbi
Dei
praedicatione
visitur.
Haec
quum
adversarios
pudeat
negare
(quid
enim
in
tanta
luce
negando
proficerent?)
de
iure
primum
et
potestate,
postea
de
ordinandi
forma,
litigant
nobiscum.
Citant
vetustos
canones,
qui
episcopos
et
clerum
huic
rei
praeficiunt.
Allegant
continuam
successionem,
qua
sibi
haec
potestas,
ab
ipsis
usque
apostolis,
per
manus
fuerit
tradita.
Alio
igitur
transferri,
fas
fuisse
negant.
Utinam
vero,
quam
iactant
possessionem,
suo
merito
retinuissent.
Sed
si
expendimus,
primum
quo
ordine
iam
per
aliquot
saecula
provehantur
episcopi
ad
hanc
dignitatem,
tum
qualiter
in
ea
se
gerant,
tum
etiam
quales
creare
soleant,
quibus
committant
ecclesiarum
gubernacula,
videbimus
illam,
qua
superbiunt,
successionem
iampridem
intercidisse.
Eius,
qui
ad
episcopatum
vel
presbyterium
recipiendus
est,
tum
doctrinam,
tum
vitam
prius
iusto
examine
probari
volunt
antiqui
canones.
Exstat
inter
acta
concilii
africani
quarti
de
hac
re
luculentum
documentum.
Porro
eius,
qui
a
clero
nominatus
esset
vel
recusandi
vel
approbandi
arbitrium
penes
populum
et
magistratum
erat:
ne
[pag.
64]
quis
invitis
aut
non
consentientibus
obtruderetur.
Qui
praefuturus
est
omnibus,
inquit
Leo
epistola
90.,
ab
omnibus
eligatur.
Qui
enim
ignotus
et
non
examinatus
praeficitur,
necesse
est,
ut
per
vim
intrudatur.
Item,
epistola
87.
:
Teneatur
honoratorum
testimonium,
subscriptio
clericorum,
ordinis
consensus
atque
plebis.
Aliter
fieri
nulla
ratio
sinit.
Hoc
ipsum
Cyprianus
quoque,
et
quidem
vehementius,
contendit:
divina
autoritate
sancitum
esse
affirmans,
ut
sacerdos,
plebe
praesente,
sub
omnium
oculis
deligatur:
ut
dignus
et
idoneus
omnium
testimonio
comprobetur.
Tantisper
stetit
haec
disciplina,
dum
tolerabilis
fuit
ecclesiae
status.
Siquidem
plenae
sunt
Gregorii
epistolae
testimoniis,
quae
illa
aetate
diligenter
fuisse
observatam
ostendunt.
Quemadmodum
docendi
necessitatem
episcopis
omnibus
iniungit
spiritus
sanctus
in
scripturis,
ita
simile
portenti
habitum
fuisset
in
veteri
ecclesia,
episcopum
nominari,
qui
non
simul
pastorem
se
doctrina
exhiberet.
Neque
alia
conditione
in
illum
gradum
recipiebantur.
Eadem
in
presbyteris,
prout
certae
quisque
parochiae
destinabatur,
ratio
valebat.
Hinc
illa
decreta:
Ne
saecularibus
negotiis
implicentur;
ne
longius
a
sua
ecclesia
excurrant;
ne
diu
absint.
Iam
ad
ordinandum
episcopum,
ut
convenirent
ex
tota
provincia
alii
episcopi,
sancitum
erat
decretis
synodalibus.
Quod
si
commode
id
fierinon
posset,
no
saltem
minus
quam
tres
adessent,
"idque
in
eum
finem,
ne
quis
aut
per
tumultum
se
ingereret,
[pag.
65]
aut
furtim
obreperet,
aut
obliquis
|