|
6:489
REFORMANDAE
ECCLESIAE.
sumit.
Immane
quantum
haec
inter
se
differunt.
Praeterea
calicis
usum
reddidimus
populo,
qui
quum
illi
a
Domino
non
modo
permissus,
sed
commendatus
foret,
non
alio
sane
autore
quam
Satana
ablatus
fuit.
Ex
caeremoniis
multas
abdicavimus:
partim
quia
multitudo
praeter
modum
excreverat,
partim
quia
aliae
iudaismum
nimis
^redolebant,
aliae,
ab
imperitis
hominibus
inventae,
tanti
mysterii
gravitati
parum
congruebant.
Verum
demus
nihil
aliud
fuisse
mali,
nisi
quod
temere
obrepserant:
an
non
fuit
satis
idonea
causa
cur
tollerentur,
quum
vulgus
hominum
in
illis
obstupescere
cerneremus?
xAd
transsubstantiationis
commentum,
ad
morem
item
custodiendi
et
gestandi
panis
damnandum,
maior
nos
impulit
necessitas.
Primum
repugnat
[pag.
60]
apertis
Christi
verbis:
deinde
a
perpetua
sacramentorum
abhorret
ratione.
Neque
enim
sacramentum
est,
ubi
non
conspicitur
visibile
symbolum,
quod
similitudinem
habeat
cum
spirituali
quam
figurat
veritate.
Et
de
coena
clarum
est,
quod
dicit
Paulus:
Nos
unum
esse
panem
et
unum
corpus
omnes,
qui
unius
panis
participes
sumus
(1
Cor.
10,
17).
Ubi
analogia
aut
similitudo
signi
visibilis
in
coena,
quae
corpori
et
sanguini
Domini
respondeat,
si
panis
non
est,
quo
vescimur,
neque
vinum,
quod
illic
bibitur,
sed
inane
modo
spectrum,
quod
oculos
ludat?
Adde,
quod
huic
commento
simul
continuo
adhaeret
deterior
superstitio,
ut
in
pane,
tanquam
in
Deo,
haereant
homines,
illumque
pro
Deo
adorent,
qualiter
videmus
fuisse
factum.
Nam
qiium
adminiculo
deberet
esse
sacramentum,
ad
erigendas
in
coelum
pias
mentes,
prorsus
in
contrarium
finem
sacris
coenae
symbolis
abusus
est
mundus,
ut
scilicet
illorum
aspectu
cultuque
contentus
mentem
ad
Christum
usque
non
attolleret.
Gestari
vero
panem
in
pompa,
aut
editiore
loco
reponi
ut
adoretur,
nimis
aliena
est
ab
institutione
Christi
corruptela.
Porrigit
enim
nobis
in
coena
Dominus
corpus
et
sanguinem
suum
:
sed
ut
edamus
et
bibamus.
Itaque
mandatum
priore
loco
ponit,
quo
iubet
accipere,
manducare,
bibere:
huic
deinde
subiungit
et
annectit
promissionem,
qua
testatur,
id
quod
edimus,
esse
corpus
suum:
quod
bibimus,
esse
suum
sanguinem.
Qui
igitur
panem
ad
cultum
vel
repositum
habent,
vel
circumferunt,
quum
promissionem
[pag.
61]
separent
a
mandato,
hoc
est,
iugum
insolubile
abrumpant,
Christi
quidem
corpus
imaginantur
se
habere,
sed
non
nisi
idolum
habent,
quod
sibi
ipsi
somniarunt.
Siquidem
non
ad
alios
pertinet
haec
Christi
promissio,
qua
nobis
sub
symbolis
panis
et
vini
corpus
et
sanguinem
suum
offert,
quam
ad
eos,
qui
sumunt
ex
eius
manu,
ut
mysterium
celebrent
quod
ipse
praecepit.
1)
Qui
vero
1)
praecepit,
qu'il
a
ordonne.
Gallasius
scripsit:
praecipit
quem
reliqui
sequuti
sunt.
|