|
6:488
cereos
postea
addiderunt.
Tantum
dico,
quod
neminem
latet,
eo
ventum
fuisse
aut
superstitionis,
aut
stultitiae,
ut
multo
pluris
fierent
eiusmodi
accessiones,
quam
ipsa
baptismi
veritas.
Praeposteram
quoque
fiduciam
tollere
studuimus,
quae
in
externa
actione
defixa
in
Christum
minime
respiciebat.
Ita
enim,
tam
in
scholis
quam
in
concionibus,
signorum
efficaciam
extulerunt,
ut
homines
ad
Christum
non
dirigendo
visibilibus
elementis
confidere
docerent.
Postremo
revocavimus
antiquum
morem,
ut
cum
doctrina
in
ecclesiis
nostris
administraretur.
Porro
[pag.
58]
diligenter
et
optima
fide
tum
utilitatem
quam
nobis
affert,
tum
legitimum
ipsius
usum
exponimus,
ut
ne
adversarii
quidem
habeant
in
hac
parte
quod
reprehendant.
Nihil
autem
magis
alienum
a
sacramentorum
natura,
quam
inane
spectaculum
populo,
absque
mysterii
enarratione,
exhiberi.
Notum
est
illud,
quod
ex
Augustino
sumptum
refert
Gratianus:
Nihil
aquam
esse,
nisi
elementum,
si
desit
veibum.
De
quo
autem
verbo
sentiat,
continuo
interpretatur,
quum
inquit:
Hoc
est
verbum
fidei,
quod
praedicamus.
Novum
ergo
adversariis
nostris
videri
non
debet,
si
nos
signi
exhibitionem,
a
mysterii
intelligentia
separatam,
improbamus:
Est
enim
sacrilegum
divortium,
quod
ordinem
a
Christo
positum
evertit.
Tametsi
aliud
praeterea
vitium
in
vulgari
et
alibi
usitata
administratione
accedit,
quod
pro
religione
habent,
non
intelligi:
qualiter
in
magicis
incantamentis
fieri
solet.
Iam
vero
sacrosanctam
Domini
coenam,
alte^-
rum
christianae
ecclesiae
sacramentum,
non
pollutam
modo,
sed
prope
abolitam
fuisse,
ante
dixi.
Quo
magis
in
ea
repurganda
laborandum
^obis
fuit.
Primo,
impium
illud
de
sacrificio
commentum,
quod
multas
absurditates
continebat,
revellere
ex
hominum
animis
necesse
fuit.
Praeterquam
enim
quod
contra
disertam
Christi
institutionem
erectus
fuerat
oblationis
ritus,
addita
fuerat
pestilentissima
opinio,
actionem
illam
expiationem
esse
pro
peccatis.
Ita
sacerdotii
dignitas,
quae
in
solum
Christum
[pag.
59]
competebat,
ad
homines
mortales,
et
virtus
mortis
ipsius,
ad
horum
opus
translata
fuerat.
Inde
quoque
fluxerat
applicatio
pro
vivis
et
mortuis.
Abrogata
igitur
commentitia
illa
immolatione
communionem
restituimus,
quae
maxima
in
parte
obsoleverat.
Modo
enim
semel
quotannis
accederent
homines
ad
mensam
Domini,
toto
anni
cursu
satis
putabant
esse,
si
spectarent
quod
a
sacerdote
agebatur:
coenae
quidem
dominicae
praetextu:
sed
ita
ut
nullum
illic
coenae
vestigium
exstaret.
Quae
enim
sunt
Domini
verba?
Accipite,
inquit,
et
distribuite
inter
vos.
In
missa
vero,
pro
receptione,
oblationis
simulatio:
distributio
nulla,
ac
ne
invitatio
quidem:
sacerdos
enim,
quasi
resectum
a
reliquo
corpore
membrum,
soli
sibi
parat,
et
solus
|