|
6:487
DE
NECESSITATE
sic
docemus:
semper
deesse
bonis
fidelium
operibus
summam
puritatem,
quae
Dei
conspectum
ferre
possit:
imo
etiam
quodammodo
inquinata
esse,
si
summo
iure
examinentur.
Verum
ubi
semel
fideles
in
gratiani
adoptionis
[pag.
56]
recepit
Deus,
non
eorum
modo
personas
amplecti
et
amare,
sed
opera
etiam,
ut
ea
mercede
dignetur.
In
summa,
sicut
de
homine
dictum
est,
ita
de
operibus
censemus:
iustificari
scilicet
ea,
non
propria
dignitate,
sed
merito
unius
Christi:
dum
vitia,
quibus
alioqui
displicerent,
Christi
sacrificio
sepeliuntur.
Haec
admonitio
perquam
utilis
est
cognitu,
tum
ad
homines
in
Dei
timore
retinendos,
ne
operibus
suis
arrogent,
quod
ex
paterna
Dei
benevolentia
provenit:
tum
ad
eos
optima
consolatione
erigendos,
ne
animos
despondeant,
dum
operum
suorum
vel
immunditiem
vel
imperfectionem
reputant:
quum
audiant
paterna
Dei
indulgentia
eam
sibi
ignosci.
Doctrinam
sequuntur
sacramenta,
in
quibus
nihil
est
a
nobis
correctum,
quod
non
firma
testataque
Dei
1)
autoritate
defendere
liceat.
Quum
septem
esse
crederentur
a
Deo
instituta,
quinque
ex
eo
numero
sustulimus,
ac
demonstravimus,
caeremonias
esse
humanitus
introductas,
excepto
coniugio:
quod
a
Deo
quidem
mandatum,
sed
minime
ut
sacramentum
foret,
agnoscimus.
Neque
vero
de
nihilo
litigamus,
quum
ritus
hominum
consilio
superadditos,
etiam
si
alias
non
mali
essent
nec
inutiles,
separamus
a
sacrosanctis
illis
symbolis,
quae
et
ore
suo
nobis
commendavit
Christus,
et
testimonia
esse
voluit
spiritualium
donorum:
quae
ut
non
sunt
in
hominum
potestate,
ita
de
iis
testari
minime
possunt.
Non
est
profecto
res
vulgaris,
obsignare
cordibus
nostris
arcanam
Dei
benevolentiam,
Christum
offerre
et
repraesentare,
[pag.
57]
quae
in
ipso
percipimus
bona.
Hoc
officii
quum
habeant
Christi
sacramenta,
non
discernere
ab
illis
ritus
ab
hominibus
profectos,
coelum
terrae
miscere
est.
Quanquam
hic
duplex
error
invaluerat,
quod
sublato
inter
divina
et
humana
discrimine,
nimium
derogabant
sacro
Dei
verbo,
quo
tota
vis
sacramentorum
constat:
et
quod
Christum
falso
eorum
esse
autorem
putabant,
quae
non
nisi
ab
hominibus
habebant
originem.
Ex
baptismo
similiter
multa
additamenta,
quae
partim
inutilia,
partim
ob
superstitionem
noxia
erant,
rescidimus.
Scitur
quam
baptisandi
formam
acceperint
a
Christo
apostoli,
quam
observaverint
sua
aetate,
quam
denique
posteris
reliquerint.
Haec
simplicitas,
quae
Christi
autoritate
et
apostolorum
usu
comprobata
erat,
posterioribus
saeculis
non
satisfecit.
Non
disputo
in
praesentia,
quam
iustis
rationibus
fuerint
adducti,
qui
chrisma,
sal,
sputum,
1)
Dei
omittunt
omnes
praeter
ed.
principem
et
versionem
gallicam.
|