[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


6:486  expiavit.  Solius  ergo  Christi  beneficio  fieri  praedicamus,  ut  reconciliemur  Deo;  nec  ullas  hic  compensationes  venire  in  rationem,  quum  sola  Christi  expiatione  contentus  coelestis  pater,  nullam  a  nobis  requirat.  Huius  nostrae  doctrinae  luculentam  habemus  approbationem  ex  scripturis:  tametsi  non  nostra,  sed  catholicae  potius  ecclesiae  dicenda  est.  Hunc  enim  modum  redeundi  cum  Deo  in  gratiam  solum  proponit  apostolus:  quod  is  qui  peccatum  non  noverat,  pro  nobis  factus  sit  peccatum,  ut  efficeremur  iustitia  Dei  in  illo  (2  Cor.  5,  21).  Et  alibi,  quum  de  remissione  peccatorum  loquitur,  per  eam  nobis  imputari  absque  operibus  iustitiam,  testatur  (Rom.  4,  5).  Quod  ergo  suis  satisfactionibus  promereri  se  imaginantur  adversarii  reconciliationem  cum  Deo  poenasque  redimere  ipsius  iudicio  debitas,  exsecrabilem  esse  blasphemiam,  fortiter,  sicuti  est,  asseveramus:  quum  ita  destruatur  quod  Iesaias  de  Christo  tradit,  disciplina,  aut  correctione  pacis  nostrae  eum  esse  perfunctum  (Ies.  53,  5).  Ineptum  quoque  illud  de  operibus  supererogationis  commentum  cur  repudiemus,  multae  sunt  causae;  sed  duae  plus  satis  graves:  quod  nec  ullo  modo  tolerabile  est,  plus  posse  Deo  praestare  hominem,  quam  debeat:  et  eo  nomine  ut  plurimum  cultus  voluntarios  intelligunt,  quos  dum  homines  ex  suo  cerebro  fictos  Deo  obtrudunt,  oleum  perdunt  et  operam:  tantum  abest,  ut  irae  Dei  placandae  piacula  [pag.  55]  censeri  debeant.  Porro  Christi  sanguinem  cum  martyrum  sanguine  sic  misceri,  ut  ad  redimendas  quae  peccatis  debentur  poenas  confusus  meritorum  aut  satisfactionum  acervus  fiat,  nec  debuimus  ferre,  nec  tulimus.  Nullius  enim  martyris  sanguis,  ut  ait  Augustinus,  1)  in  remissionem  peccatorum  fusus  est.  Hoc  solius  Christi  fuit  opus,  in  quo  non  quod  imitaremur,  sed  quod  gratularemur,  contulit  nobis.  Cui  praeclare  succinit  Leo,2)  quum  ita  scribit:  Quamvis  in  Dei  conspectu  multorum  sanctorum  pretiosa  mors  fuerit,  nullius  tamen  insontis  occisio  propitiatio  fuit  mundi:  accepere  iusti,  non  dederunt  coronas:  et  de  fortitudine  fidelium  nata  sunt  exempla  patientiae,  non  dona  iustitiae.  Postrema  nostra  exceptio  est  de  remuneratione  operum:  ne  pendere  ex  eorum  merito,  vel  pretio  existimetur,  sed  ex  mera  potius  Dei  benignitate.  Fatentur  quidem  etiam  adversarii,  inter  meritum  operis  et  praemium  non  esse  aequalitatem.  Verum,  quod  praecipuum  est  in  hac  re,  non  considerant:  bona  fidelium  opera  nunquam  tam  pura  esse,  ut  placere  sine  venia  queant.  Non  considerant,  inquam,  aliquibus  semper  naevis  aut  maculis  aspersa  esse:  eo  quod  nunquam  ex  pleno  perfectoque  illo  Dei  amore,  qui  in  lege  exigitur,  fluant.  Nos  ergo  1)  Tract,  in  Ioann.  84.  2)  Epist.  81.  Item  97.  31*   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci