|
6:486
expiavit.
Solius
ergo
Christi
beneficio
fieri
praedicamus,
ut
reconciliemur
Deo;
nec
ullas
hic
compensationes
venire
in
rationem,
quum
sola
Christi
expiatione
contentus
coelestis
pater,
nullam
a
nobis
requirat.
Huius
nostrae
doctrinae
luculentam
habemus
approbationem
ex
scripturis:
tametsi
non
nostra,
sed
catholicae
potius
ecclesiae
dicenda
est.
Hunc
enim
modum
redeundi
cum
Deo
in
gratiam
solum
proponit
apostolus:
quod
is
qui
peccatum
non
noverat,
pro
nobis
factus
sit
peccatum,
ut
efficeremur
iustitia
Dei
in
illo
(2
Cor.
5,
21).
Et
alibi,
quum
de
remissione
peccatorum
loquitur,
per
eam
nobis
imputari
absque
operibus
iustitiam,
testatur
(Rom.
4,
5).
Quod
ergo
suis
satisfactionibus
promereri
se
imaginantur
adversarii
reconciliationem
cum
Deo
poenasque
redimere
ipsius
iudicio
debitas,
exsecrabilem
esse
blasphemiam,
fortiter,
sicuti
est,
asseveramus:
quum
ita
destruatur
quod
Iesaias
de
Christo
tradit,
disciplina,
aut
correctione
pacis
nostrae
eum
esse
perfunctum
(Ies.
53,
5).
Ineptum
quoque
illud
de
operibus
supererogationis
commentum
cur
repudiemus,
multae
sunt
causae;
sed
duae
plus
satis
graves:
quod
nec
ullo
modo
tolerabile
est,
plus
posse
Deo
praestare
hominem,
quam
debeat:
et
eo
nomine
ut
plurimum
cultus
voluntarios
intelligunt,
quos
dum
homines
ex
suo
cerebro
fictos
Deo
obtrudunt,
oleum
perdunt
et
operam:
tantum
abest,
ut
irae
Dei
placandae
piacula
[pag.
55]
censeri
debeant.
Porro
Christi
sanguinem
cum
martyrum
sanguine
sic
misceri,
ut
ad
redimendas
quae
peccatis
debentur
poenas
confusus
meritorum
aut
satisfactionum
acervus
fiat,
nec
debuimus
ferre,
nec
tulimus.
Nullius
enim
martyris
sanguis,
ut
ait
Augustinus,
1)
in
remissionem
peccatorum
fusus
est.
Hoc
solius
Christi
fuit
opus,
in
quo
non
quod
imitaremur,
sed
quod
gratularemur,
contulit
nobis.
Cui
praeclare
succinit
Leo,2)
quum
ita
scribit:
Quamvis
in
Dei
conspectu
multorum
sanctorum
pretiosa
mors
fuerit,
nullius
tamen
insontis
occisio
propitiatio
fuit
mundi:
accepere
iusti,
non
dederunt
coronas:
et
de
fortitudine
fidelium
nata
sunt
exempla
patientiae,
non
dona
iustitiae.
Postrema
nostra
exceptio
est
de
remuneratione
operum:
ne
pendere
ex
eorum
merito,
vel
pretio
existimetur,
sed
ex
mera
potius
Dei
benignitate.
Fatentur
quidem
etiam
adversarii,
inter
meritum
operis
et
praemium
non
esse
aequalitatem.
Verum,
quod
praecipuum
est
in
hac
re,
non
considerant:
bona
fidelium
opera
nunquam
tam
pura
esse,
ut
placere
sine
venia
queant.
Non
considerant,
inquam,
aliquibus
semper
naevis
aut
maculis
aspersa
esse:
eo
quod
nunquam
ex
pleno
perfectoque
illo
Dei
amore,
qui
in
lege
exigitur,
fluant.
Nos
ergo
1)
Tract,
in
Ioann.
84.
2)
Epist.
81.
Item
97.
31*
|