|
6:485
REFORMANDAE
ECCLESIAE.
cata
est,
ut
nulla
clarior
lux
desiderari
debeat.
Legis
iustitiam
cum
evangelii
iustitia
confert
Paulus:
illam
in
operibus
locat,
hanc
in
Christi
gratia
(Rom.
10,
5
ete).
Neque
inter
opera
et
Christum
dimidiat,
sed
in
solidum
Christo
adscribit,
quod
coram
Deo
iusti
censemur.
Duo
hic
in
quaestionem
veniunt:
utrum
inter
nos
et
Deum
dividenda
sit
salutis
nostrae
gloria;
utrum
in
operum
fiducia
tuto
acquiescere
coram
Deo
conscientiae
nostrae
possint.
De
priore
ita
definit
Paulus:
ut
omne
os
obstruatur,
et
obnoxius
reddatur
totus
mundus
Deo,
omnes
ad
unum
reos
esse
iniustitiae
et
gloria
destitutos;
gratis
autem
iustificari
illius
gratia,
per
redemptionem
quae
est
in
Christo
Iesu,
idque
ad
ostensionem
illius
iustitiae,
ut
sit
ipse
iustus,
et
iustificans
eum
qui
est
ex
fide
Christi
(Rom.
3,
19.
22
ete).
Unde
colligit,
exclusam
omnem
carnis
gloriationem
esse.
Hanc
nos
definitionem
simpliciter
sequimur:
reclamant
adversarii,
non
aliter
iustificari
hominem
Dei
gratia,
nisi
ut
pars
laudis
in
eius
operibus
resideat.
De
altero
ita
ratiocinatur
idem
Paulus:
si
ex
lege
esset
vitae
haereditas,
irritam
fidem
fore,
ot
promissionem
nullam.
Unde
concludit,
fide
nos
haereditatem
[pag.
53]
consequi,
ut
firma
sit
promissio
(Rom.
4,
14
ss.).
Item,
iustificatos
in
Christo
pacem
habere,
neque
amplius
formidare
Dei
conspectum
(Rom.
5,
1).
Intelligit
autem,
quod
pro
se
quisque
nostrum
experitur,
fieri
aliter
non
posse,
quin
perpetua
inquietudine
vexentur,
ac
aestuent
conscientiae,
quamdiu
ad
operum
praesidium
circumspiciunt:
ac
tunc
demum
serena
placidaque
tranquillitate
frui,
quum
ad
Christum
se
contulerunt,
tanquam
ad
unicum
verae
fiduciae
portum.
Ad
hanc
doctrinam
nos
nihil
addimus.
Sed
quod
Paulus
pro
ingenti
absurdo
ducit,
conscientias
dubitatione
inquietari,
adversarii
inter
prima
fidei
suae
axiomata
numerant.
Secunda
exceptio,
qua
utimur,
ad
peccatorum
remissionem
pertinet.
Nam
adversarii
quidem,
quum
negare
nequeant
homines
tota
vita
claudicare,
saepe
etiam
labi:
fateri,
velint
nolint,
etiam
coguntur,
venia
omnes
indigere
per
quam
iustitiae
defectus
suppleatur.
Sed
satisfactiones
postea
fingunt,
quibus
Dei
gratiam
redimant,
qui
peccarunt.
In
hoc
gradu
constituunt
primum
contritionem,
deinde
opera,
quae
voeant
supererogationis,
et
quae
peccatoribus
irrogantur
a
Deo
poenae.
Porro
quoniam
compensationes
istas
a
iusta
mensura
longe
adhuc
abesse
sentiunt,
aliunde
accersunt
novum
satisfactionis
genus:
ex
beneficio
clavium
scilicet.
Clavibus
autem
reserari
dicunt
thesaurum
ecclesiae:
ut
quod
nobis
deest,
ex
Christi
et
sanctorum
meritis
suppleatur.
Nos
vero,
gratuito
remitti
hominibus
peccata
asserimus,
[pag.
54]
nec
ullam
agnoscimus
aliam
satisfactionem,
nisi
qua
defunctus
est
Christus,
quum
sacrificio
mortis
suae
peccata
nostra
|