|
6:484
male
affecti
sunt,
quod
paulo
saniore
sunt
iudicio,
contradicere
in
hac
parte
nobis
non
audent.
Certe
nihil
ab
aliis
differimus,
sicut
dixi,
nisi
quod
nos
hominem,
inopiae
impotentiaeque
suae
convictum,
melius
ad
veram
humilitatem
erudimus,
ut
abdicata
in
totum
sui
fiducia
in
Deum
totus
recumbat;
item
ad
gratitudinem,
ut
Dei
beneficentiae
quidquid
habet
boni
transscribat,
sicut
revera
ab
ipso
est:
illi
vero
perversa
propriae
virtutis
opinione
inebriatum
praecipitant
ad
ruinam,
et
impia
adversus
Deum
arrogantia
inflant,
ne
sibi
minus
quam
Deo
iustitiae
gloriam
assignet.
Accedit
et
tertium
malum,
quod
totae
eorum
de
naturae
corruptione
disputationes
in
crassioribus
carnis
concupiscentiis
fere
subsidunt:
interiores
vero
morbos,
qui
longe
sunt
capitaliores,
non
attingunt.
Ita
fit,
ut
qui
in
eorum
schola
sunt
instituti
in
teterrimis
peccatis,
modo
sint
occulta,
sibi
secure
ignoscant,
quasi
nihil
peccent.
Sequitur
postea
quaestio
de
operum
merito
ac
[pag.
5
L]
dignitate.
Nos
vero
et
bona
opera
ornamus
veris
laudibus,
neque
negamus
mercedem
illis
repositam
esse
apud
Deum.
Sed
tribus
exceptionibus
utimur,
in
quibus
totus
disputationis,
quae
adhuc
de
hominum
salute
reliqua
est,
cardo
vertitur.
Primum
dicimus,
qualiacunque
sint
ullius
hominis
opera,
non
aliunde
tamen
iustum
coram
Deo
censeri,
quam
ex
gratuita
misericordia,
quod
Deus,
citra
aliquem
operum
respectum,
gratis
eum
in
Christo
amplectitur,
Christi
iustitiam
illi
tanquam
propriam
imputando.
Hanc
nos
fidei
iustitiam
vocamus:
quum
homo
scilicet,
vacuus
et
exinanitus
omni
operum
fiducia,
hanc
sibi
unicam
rationem
esse
statuit,
qua
Deo
sit
acceptus,
quum
iustitiam,
quae
sibi
deest,
a
Christo
mutuatur.
In
eo
mundus
semper
hallucinatur
(nam
hic
omnibus
fere
sacculis,
grassatus
est
error)
quod
hominem,
utcunque
ex
parte
deficiat,
mereri
tamen
aliquousque
operibus
gratiam
apud
Deum
imaginatur.
At
scriptura
omnes
maledictos
esse
pronunciat,
qui
non
ad
plenum
observaverint,
quaecunque
scripta
sunt
in
libro
legis.
Huic
maledictioni
subiacere
necesse
est,
quotquot
ab
operibus
aestimantur:
eximitur
autem
nemo,
nisi
qui
operum
fiducia
in
totum
valere
iussa,
Christum
induit,
ut
in
illo
iustus,
gratuita
Dei
acceptione,
censeatur.
Inde
ergo
iusti
sumus,
quod
nos
Deus
nullo
operum
nostrorum
sed
solo
Christi
intuitu
sibi
reconciliat,
et
ex
filiis
irae
gratuita
adoptione
filios
suos
facit.
Quamdiu
enim
opera
nostra
respicit,
causam
[pag.
52]
non
invenit,
cur
nos
amare
debeat.
Quamobrem
necesse
est
ut
sepultis
peccatis
nostris
Christi
obedientiam^
quae
sola
eius
conspectum
sustinere
potest,
acceptam
nobis
ferat,
eiusque
merito
nos
amplexetur
pro
iustis.
Haec
est
clara
et
perpetua
scripturae
doctrina,
quae
testimonium
quidem,
ut
ait
Paulus,
habet
a
lege
et
prophetis
(Itorn.15,
21),
sed
per
evangelium
sic
expli-
|