|
7:483
483
ACTA
SYNODI
TRIDENTINAE
484
aut
eorum
dictatoribus
monachis.
1)
Tantum
insulsum
illud,
de
fide
informi
et
formata,
suum
dogma
volebant
stabilire.
Hinc
illud,
quod
veram
[pag.
243]
esse
fidem
contendunt,
quae
tamen
sit
mortua.
Quasi
vero
animae
vita
possit
esse
fides
(quemadmodum
eam,
ex
perpetua
scripturae
doctrina,
eleganter
ipsam
nuncupat
Augustinus)
quae
ipsa
viva
non
sit.
Idem
valet,
quod
christianos
esse
contendunt,
qui
nihil
habent
caritatis.
Ita
ut
anathema
pronuncient
si
quis
secus
sentiat.
Nempe
ergo
spiritum
sanctum
anathematisant,
qui
falsam
christianismi
professionem
deridet,
ac
pro
nihilo
ducit.
Paulus
Israelitas
esse
negabat,
qui
non
essent
veri
Abrahae
filii.
Verum
quoque
christianismum
definit,
quum
deponitur
vetus
homo:
et
ab
iis,
qui
pie
non
vivunt,
Deum
abnegari
pronunciat.
In
XXIX.
Prius
membrum,
una
cum
autore
eius
Novato,
nos
quoque
exsecramur.
Quod
ad
secundum
attinet,
si
non
recipiuntur
in
gratiam
lapsi,
nisi
per
poenitentiae
sacramentum:
quid
Petro
fiet:
cui
post
tam
horribilem
casum
defuit
quod
plus
quam
necessario
exigunt
remedium?
2)
Imo
quid
fiet
tot
hominum
myriadibus,
quibus,
per
aliquot
saecula,
ignota
fuit
auricularis
ista
confessio,
quam
nunc
ianuam
salutis
esse
fingunt?
Nam
quod
Christi
et
apostolorum
magisterio
gloriantur,
hac
in
parte
nimis
impudenter
faciunt:
quum
de
confessione
ante
annos
quadringentos,
[pag.
244]
legem
nullam
exstitisse,
etiam
ex
eorum
historiis
constet.
Ergo
si
tam
improbis
figmentis
fidem
haberi
velint,
non
modo
omnia
vetustatis
monumenta
ex
hominum
memoria
exterminent,
necesse
erit:
sed
ut
hominibus
etiam
iudicium
mentemque
adimant.3)
In
XXX.
Culpa
remissa,
poenae
reatum
manere
volunt.
Atqui,
remissae
culpae
fructum
hunc
ubique
scriptura
commemorat,
quod
flagella
sua
removet
Deus,
ac
irae
suae,
ultionisque
oblitus,
nos
benedicit.
Et
quum
David
beatos
esse
clamat,
quibus
non
imputat
Deus
peccata
(Psal.
32,
1),
non
solam
profecto
culpae
remissionem
designat,
sed
de
poena
loquitur
potissimum.
Et
quis,
obsecro,
finis
erit
aut
modus,
si
de
peccatis
hominum
poenas
exigere
incipiat
Deus:
quae
et
numero
sunt
infinita,
et
pondere
tam
gravia,
ut
centesima
pars
ad
profundissimos
usque
inferos
nos
deprimat?
Facile
quidem
est
patribus,
diabolica
securitate
ebriis,
temporales
vocare
poenas:
quibus
peccatum
fere
nullum
est,
nisi
quis
hominem
occiderit:
quibus
scortatio
vix
leviculum
est
erra-
1)
Or
cela
passe
le
cerveau
de
Messieurs
les
Prelatz,
et
les
cafardz
qui
les
ont
embouchez.
2)
Add.
assavoir
leur
confesse.
3)
Add.
brief,
qu'ilz
les
facent
du
tout
bestes.
tum:
1)
|