|
7:482
tenet.
Tum
nos
censeri
iustos,
quum
accepti
sumus
[pag.
241]
Deo,
iam
ante
probatum
est.
Hinc
quoque
mutuantur
opera
quidquid
habent
gratiae.
In
XXV.
Recte
Solomon,
quum
admonet
(Pro.
16,
2),
homini
rectas
videri
vias
suas,
at
Deum
corda
ponderare.
Unde
enim
fit,
ut
hanc
exsecrationem
cornuti
asini
fundant,
nisi
quod
perversa
opinionis
suae
trutina,
non
Dei
ponderibus
examinant?
Dei
iudicio
nihil
est
sincerum
nec
probum,
nisi
quod
ex
perfecto
eius
amore
manat.
Si
nunquam
eo
usque
reformatur
in
hac
vita
cor
hominis,
quin
multis
vitiis
laboret,
quin
distrahatur
cupiditatibus
variis,
quin
saepe
mundi
illecebris
titilletur:
aliquid
inde
inquinamenti
semper
trahant
opera,
necesse
est.
Nullum
ergo
opus
quod
non
sit
peccatum,
nisi
ex
gratuita
aestimatione
pretium
acquirat.
In
XXVI.
Nihil
mirum,
tam
esse
audaces,
qui
nullo
unquam
serio
divini
iudicii
affectu
tacti
fuerunt.
Exspectent
sane
pro
bonis
operibus
vitam
aeternam:
modo,
autore
Paulo,
nos
eam
ex
Dei
gratia
speremus.
At
gratiam,
sic
loquendo,
non
evertunt.
Tametsi
dimidia
ex
parte
relinquunt
gratiae
nomen:
quamdiu
tamen,
in
quaerenda
salutis
causa,
ad
opera
circumspectant
conscientiae,
si
trepidatione
vacillant,
vae
illis:
quia
fidei
certitudine
exciderunt:
[pag.
242]
si
quid
certi
sibi
audent
polliceri,
vae
iterum:
quia
diabolica
arrogantia
sunt
inflatae.
Maneat
ergo
illud
Pauli,
non
ex
lege
esse
haereditatem,
sed
ex
fide,
ut
secundum
gratiam
firma
sit
promissio
omni
credenti
(Rom.
4,
ll).
In
XXVII.
Quemadmodum
peccatum
quodvis,
quoniam
Dei
lege
damnatum
est,
mortale
esse
fatemur,
et
sentimus
:
ita
ex
infidelitate
manare
omnia,
vel
saltem
ex
fidei
defectu,
spiritus
sanctus
docet.
Mors
sane
aeterna
est
Dei
maledictio,
quae
adulteris,
et
furibus,
et
periuris
denunciatur
:
at,
ubicunque
regnabit
fides,
iram
Dei,
peccatis
omnibus
expulsis,
non
secus
avertet,
ac
si
quis
ignem
exstingueret,
subducto
ligno.
In
XXVIII.
Semen
aliquod
fidei
manere
in
homine,
licet
suffocatum,
etiam
inter
gravissimos
lapsus,
non
nego.
Id
quantulumcunque
est,
particulam
fateor
esse
verae
fidei:
addo
etiam,
vivae:
quando
aliter
non
posset
ex
ea
oriri
fructus.
Verum
quoniam
non
apparet
ad
tempus,
nec
se
usitatis
signis
exserit,
perinde
habetur
atque
emortua,
quoad
sensum
nostrum.
Sed
nihil
tale
in
mentem
venit
patribus,
31
|