[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


44:48  voluit  hic  propheta  exaggerare  malitiam  populi  sui,  quum  dixit  non  audire  vocem,  neque  etiam  suscipere  correctionem:  quasi  diceret,  malitiam  populi  sui  insanabilem  esse,  quia  non  modo  respuat  salutis  doctrinam,  ubi  offertur,  sed  pervicaciter  etiam  reiiciat  omnes  admonitiones,  neque  sustineat  corrigi.  Tenendum  autem  memoria  est,  prophetae  negotium  fuisse  cum  sancto  illo  populo  quem  Deus  sibi  elegerat  in  peculium.  Ergo  non  est  quod  se  hodie  eximant  ab  hac  sententia,  qui  obtendunt  nomen  fidelium.  Neque  enim  melior  est  nostra  conditio  quam  populi  illius:  praesertim  Ierosolyma,  ut  iam  diximus,  erat  quasi  terrestre  sanctuarium  Dei.  Et  tamen  videmus  quam  duriter  exagitet  propheta  et  Ierosolymam  et  omnes  eius  incolas.  Non  est  ergo  cur  hodie  nobis  blandiamur,  nisi  nos  placide  subiicimus  Deo  et  patimur  nos  verbo  ipsius  gubernari,  nisi  etiam  patienter  ferimus  nos  corrigi,  ubi  doctrina  eius  non  satis  est  efficax,  sed  opus  habet  acribus  stimulis  ad  nos  pungendos.  Postea  adiungit,  non  esse  confisam  in  Domino,  neque  appropinquasse  ad  Deum  suum.  Hic  fontem  impietatis  clarius  detegit  propheta,  quod  Ierosolyma  non  posuerit  spem  salutis  suae  in  uno  Deo.  Hinc  enim  omnis  scelerum  colluvies  manat:  quia  si  quaerimus  unde  ardeant  avaritia  homines,  cur  sint  insatiabiles,  cur  deinde  tam  licentiose  rapiant  et  fraudent  alii  alios,  reperiemus  hanc  esse  causam,  quod  nemo  Deo  innititur.  Merito  itaque  propheta  hic  inter  alias  pollutiones  Ierosolymae,  hanc  quasi  praecipuam  commemorat,  quod  non  posuerit  fiduciam  suam  in  Deo.  Iam  eadem  etiam  est  causa  et  origo  omnium  superstitionum:  quia  si  certo  statuerent  homines  sibi  Deum  sufficere,  non  ita  eos  abstraherent  sua  figmenta  sursum  et  deorsum.  Videmus  ergo  incredulitatem  non  modo  scelerum  esse  matrem,  quibus  homines  sese  ultro  et  citro  violant  et  laedunt:  sed  omnium  quoque  superstitionum  esse  causam.  Postremo  dicit,  non  appropinquasse  ad  Deum.  Perstringit  haud  dubie  propheta  Iudaeos,  quod  a  Deo,  quum  propinquus  esset,  ultro  defecerint,  imo  sese  alienaverint  modis  omnibus,  quum  tamen  cuperet  ipsos  quasi  fovere  in  suo  sinu.  Hoc  quidem  commune  est  omnium  crimen  qui  Deum  non  quaerunt:  sed  Ierosolyma  longe  atrooius  peccavit,  quod  non  potuit  sese  Deo  adiungere,  a  quo  videbat  se  quaeri.  Quorsum  enim  lex?  quorsum  adoptio?  quorsum  denique  omnia  pietatis  exercitia,  nisi  ut  Iudaei  coniuncti  essent  Deo?  Et  nunc  Israel  quid  abs  te  petit  Dominus  Deus  tuus,  dicebat  Moses  (Deut  10,12),  nisi  ut  ipsi  adhaereas  ?  Voluit  igitur  Deus  legem  suam  quasi  sacrum  esse  coniunctionis  vinculum  inter  se  et  Iudaeos.  Nunc  quum  sese  proripuerint  huc  et  illuc,  ne  Deo  essent  coniuncti,  fuit  ille  diabolicus  furor.  Ergo  propheta  hic  non  simpliciter  accusat  Iudaeos,  quod  non  quaesierint  

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci