|
44:48
voluit
hic
propheta
exaggerare
malitiam
populi
sui,
quum
dixit
non
audire
vocem,
neque
etiam
suscipere
correctionem:
quasi
diceret,
malitiam
populi
sui
insanabilem
esse,
quia
non
modo
respuat
salutis
doctrinam,
ubi
offertur,
sed
pervicaciter
etiam
reiiciat
omnes
admonitiones,
neque
sustineat
corrigi.
Tenendum
autem
memoria
est,
prophetae
negotium
fuisse
cum
sancto
illo
populo
quem
Deus
sibi
elegerat
in
peculium.
Ergo
non
est
quod
se
hodie
eximant
ab
hac
sententia,
qui
obtendunt
nomen
fidelium.
Neque
enim
melior
est
nostra
conditio
quam
populi
illius:
praesertim
Ierosolyma,
ut
iam
diximus,
erat
quasi
terrestre
sanctuarium
Dei.
Et
tamen
videmus
quam
duriter
exagitet
propheta
et
Ierosolymam
et
omnes
eius
incolas.
Non
est
ergo
cur
hodie
nobis
blandiamur,
nisi
nos
placide
subiicimus
Deo
et
patimur
nos
verbo
ipsius
gubernari,
nisi
etiam
patienter
ferimus
nos
corrigi,
ubi
doctrina
eius
non
satis
est
efficax,
sed
opus
habet
acribus
stimulis
ad
nos
pungendos.
Postea
adiungit,
non
esse
confisam
in
Domino,
neque
appropinquasse
ad
Deum
suum.
Hic
fontem
impietatis
clarius
detegit
propheta,
quod
Ierosolyma
non
posuerit
spem
salutis
suae
in
uno
Deo.
Hinc
enim
omnis
scelerum
colluvies
manat:
quia
si
quaerimus
unde
ardeant
avaritia
homines,
cur
sint
insatiabiles,
cur
deinde
tam
licentiose
rapiant
et
fraudent
alii
alios,
reperiemus
hanc
esse
causam,
quod
nemo
Deo
innititur.
Merito
itaque
propheta
hic
inter
alias
pollutiones
Ierosolymae,
hanc
quasi
praecipuam
commemorat,
quod
non
posuerit
fiduciam
suam
in
Deo.
Iam
eadem
etiam
est
causa
et
origo
omnium
superstitionum:
quia
si
certo
statuerent
homines
sibi
Deum
sufficere,
non
ita
eos
abstraherent
sua
figmenta
sursum
et
deorsum.
Videmus
ergo
incredulitatem
non
modo
scelerum
esse
matrem,
quibus
homines
sese
ultro
et
citro
violant
et
laedunt:
sed
omnium
quoque
superstitionum
esse
causam.
Postremo
dicit,
non
appropinquasse
ad
Deum.
Perstringit
haud
dubie
propheta
Iudaeos,
quod
a
Deo,
quum
propinquus
esset,
ultro
defecerint,
imo
sese
alienaverint
modis
omnibus,
quum
tamen
cuperet
ipsos
quasi
fovere
in
suo
sinu.
Hoc
quidem
commune
est
omnium
crimen
qui
Deum
non
quaerunt:
sed
Ierosolyma
longe
atrooius
peccavit,
quod
non
potuit
sese
Deo
adiungere,
a
quo
videbat
se
quaeri.
Quorsum
enim
lex?
quorsum
adoptio?
quorsum
denique
omnia
pietatis
exercitia,
nisi
ut
Iudaei
coniuncti
essent
Deo?
Et
nunc
Israel
quid
abs
te
petit
Dominus
Deus
tuus,
dicebat
Moses
(Deut
10,12),
nisi
ut
ipsi
adhaereas
?
Voluit
igitur
Deus
legem
suam
quasi
sacrum
esse
coniunctionis
vinculum
inter
se
et
Iudaeos.
Nunc
quum
sese
proripuerint
huc
et
illuc,
ne
Deo
essent
coniuncti,
fuit
ille
diabolicus
furor.
Ergo
propheta
hic
non
simpliciter
accusat
Iudaeos,
quod
non
quaesierint
|