|
7:479
479
ACTA
SYNODI
TRIDENTINAE
480
illuminari
oculos
mentis
nostrae,
nisi
cernamus
quae
sit
spes
nostrae
haereditatis
(Ephes.
1,
18).
Et
ex
testimoniis
superioribus
satis
constat,
non
esse
rectam
fidem,
nisi
quum
audemus,
tranquillis
animis,
nos
in
conspectum
Dei
sistere:
nam,
ut
praeclare
Bernardus,
si
turbetur
conscientia,
non
perturbabitur,
vulnerum
Domini
memor.
l)
Illic
enim
tuta
firmaque
infirmis
requies,
et
securitas,
[pag.
236]
Quod
ipsum
sonant
Zachariae
verba
(Cap.
3,
10):
Descendet
quisque
in
vitem
suam,
sub
ficu
sua
habitabit
secure,
quum
remissa
fuerit
terrae
iniquitas.
In
XIV.
Non
video
quorsum
idem
bis
damnent:
nisi
quod
timebant,
ne
cassum
esset
prius
fulmen.
Atqui,
nihilo
plus
adversus
tam
liquidam
Dei
veritatem
proficient,
centies
fulminando.
Dicit
Christus:
Fili,
confide:
remittuntur
tibi
peccata
tua
(Matth.
9,
2).
Hanc
sententiam
abominantur
cornuti
patres,
si
quis
absolutionem
doceat
fide
sola
perfici.
Quanquam
meminisse
debet
pius
lector,
non
excludi
a
nobis
poenitentiam,
quae
omnino
necessaria
est
:
sed
de
causa
obtinendae
absolutionis
quum
quaeritur,
solam
fidem
nominari.
Et
merito.
Quomodo
enim
vere
Deum
timere
incipiet,
nisi
qui
iam
sibi
propitium
esse
persuasus
fuerit?
Unde
autem
persuasio,
nisi
ex
absolutionis
fiducia?
In
XV.
Verum
est
quidem:
noxiam
esse,
ideoque
fugiendam,
nimis
scrupulosam
huius
rei
inquisitionem.
2)
Idque
sedulo
docemus.
Sed
ea
scientia
praedestinationis,
quam
nobis
commendat
Paulus,
nec
saevum
Neptuni
tridentem,
nec
omnes
Aeoli
flatus,
nec
Cyclopum
fragores,
nec
ullas
tempestatum
procellas
formidat.
3)
Vult
enim
hoc
scire,
ac
pro
certo
habere
Ephesios,
se
participes
factos
coelestis
gratiae
[pag.
237]
in
Christo,
quemadmodum
electi
in
ipso
fuerant
ante
mundi
creationem
(Ephes.
1,
4).
Sic
ergo
suae
electionis
certos
esse
convenit
universos
fideles,
ut
illam
in
Christo,
tanquam
in
speculo,
intueri
discant.
Neque
vero
de
nihilo
Christus
suos
hac
consolatione
animat,
ex
iis
qui
sibi
dati
sunt
a
patre,
periturum
neminem
(Ioann.
6,
39).
Et
quid
aliud,
amabo,
est
certa
praedestinationis
nostrae
cognitio,
quam
illud
adoptionis
testimonium,
quod
piis
omnibus
commune
facit
scriptura
(Rom.
8,
16)?
In
XVI.
Ne
saepius
eadem
repetere
cogar:
nihil
aliud
hic
damnant,
quam
quod
certis
spiritus
sancti
oraculis
proditum
esse,
prius
ostendi.
1)
Super
cantica
serm.
16.
2)
Add.
assavoir
si
nous
sommes
predestinez.
3)
Gallus
haec
tantum:
ne
creint
point
les
fulminations
de
messieurs
de
Trente.
|