|
7:478
dent.
Caritatem
negant
oportere
excludi,
quae
per
spiritum
sanctum
diffunditur
in
corda
nostra
(Rom.
5,
5).
Et
iam
secundo
hoc
testimonium
ita
depravant.
At
Paulum
non
de
nostra
ipsorum
caritate
illic,
sed
de
paterno
Dei
erga
nos
favore
loqui,
contextus
indicat:
[pag.
234]
nam
consolationem
in
rebus
omnibus
adversis
hanc
proponit,
quod
spiritus
nobis
suggerat
divinae
erga
nos
benevolentiae
testimonium.
Porci
isti
in
contrariam
partem
detorquent,
non
pudefieri
nos
sperando,
quia
Deum
diligamus.
Et
simul
ac
gutture
insonuerint,
suos
ructus
instar
oraculorum
haberi
volunt.
Eiusdem
est
notae,
quod
ex
gratia
iustificante
habitum
faciunt:
Dei
favorem
esse
negant.
At
vero
plus
quam
clara
sunt
scripturae
verba
in
contrariam
partem:
nam
Paulus
quum
dicit
imputari
credentibus
mercedem
non
secundum
debitum
(Rom.
4,
4.
16),
sed
secundum
gratiam:
item,
haereditatem
esse
ex
fide,
ut
sit
secundum
gratiam:
quis
aliter
exponet,
obsecro,
quam
de
gratuito
favore?
Et
quid
aliud
propositum
gratiae
significat?
In
primis
vero
illustris
est
locus
Ephes.
L
capite
(v.
6),
ubi
docet,
patrem
nos
sibi
reddidisse
gratiosos
in
filio,
verbum
ex
verbo
deducens.
In
XII.
Non
placet
venerandis
patribus,
fidem
iustificantem
esse
fiduciam,
qua
misericordiam
Dei
peccata
propter
Christum
remittentis
amplectimur.
At
placet
spiritui
sancto
qui
per
os
Pauli
sic
loquitur:
Nos
gratis
iustificatos
esse
Dei
gratia,
per
redemptionem
quae
est
in
Christo:
quem
Deus
propitiationem
constituit,
per
fidem,
quae
est
in
sanguine
eius,
in
[pag.
235]
remissionem
praecedentium
delictorum
(Rom.
3,
23).
Nec
aliter
potest
exponi
quod
dicit
postea:
nos
fide
iustificatos
pacem
habere
cum
Deo
(Rom.
5,
1).
Unde
enim
id,
nisi
quod
tunc
demum
tranquillae
sunt
conscientiae,
dum
in
misericordia
Dei
acquiescunt?
Quod
etiam
diserte
continuo
post
exprimit
(v.
5),
addita
ratione,
quod
caritas
Dei
in
corda
nostra
diffusa
sit
per
spiritum
sanctum,
qui
scilicet
nobis
gratuitae
adoptionis
testis
est:
nec
id
modo,
sed
etiam
arra
et
sigillum
(2
Cor.
5,
5).
Item
alibi:
In
Christo
habemus
securitatem
et
aditum
cum
fiducia,
quae
est
per
fidem
eius
(Ephes.
3,
12).
Eadem
ratione
evangelium
ideo
appellat
doctrinam
fidei,
potius
quam
legem
(Rom.
10,
8).
Porro
alibi
evangelium
praedicat
legationem
esse
reconciliationis
(2
Cor.
5,
20).
In
XIII.
Id
sibi
tamen
vult
Paulus,
quum
exinanita
fide,
abolitam
esse
promissionem
concludit
(Rom.
4,
14).
Id
sibi
vult
vocabulum
nXfjQotpoQtcic,
quo
aliquoties
idem
utitur.
Proinde
non
aliter
censet
rite
|