|
7:477
477
CUM
ANTIDOTO.
478
cunque
in
sophistica
non
sunt
exercitati.
Prius
in
suis
placitis
unicam
formalem
iustificationis
nostrae
causam
esse
asserebant,
[pag.
232]
iustitiam
Dei:
nunc
anathematizant,
qui
formaliter
nos
Christi
obedientia
iustos
esse
dicunt.
Sed
alio
sensu.
Video
equidem,
vel
saltem
subolfacio.
Sed
quotusquisque
ambiguitate
non
falletur?
Quanquam
fieri
potest,
ut
quam
forte
alicubi
legerint
sententiam,
non
intellectam
audacter
damnent:
nam
sicut
impie
dicetur,
nobis
Christi
iustitiam
exemplar
duntaxat
vel
typum
esse:
ita
si
quis
formaliter,
hoc
est,
non
qualitate,
sed
imputatione
iustos
esse
doceat,
ut
significet
in
praedicamento
relationis
sitam
esse
nostram
iustitiam,
nihil
in
eo
erit
reprehensione
dignum:
atqui
ad
utrumque
senbum
extenditur
adverbium
formaliter.
1)
In
XI.
Hoc
semper
lectoribus
testatum
esse
volo,
quoties
in
hac
quaestione
nominamus
solam
fidem,
non
mortuam
a
nobis
fingi,
et
quae
per
caritatem
non
operatur:
sed
ipsam
statui
unicam
iustificationis
causam.
Fides
ergo
sola
est
quae
iustificet:
fides
tamen
quae
iustificat,
non
est
sola
(Galat.
5,
6;
Rom.
3,
22).
Quemadmodum
solis
calor
solus
est
qui
terram
calefaciat:
non
tamen
idem
in
sole
est
solus,
quia
perpetuo
coniunctus
est
cum
splendore.
Quare
totam
regenerationis
gratiam
non
separamus
a
fide:
sed
vim
iustificandi,
ac
facultatem
fidei
in
solidum,
ut
necesse
est,
vindicamus.
Neque
vero
[pag.
233]
tam
nos,
quam
Paulum
anathematizant
patres
Tridenticolae,
cuius
ea
est
definitio:
iustitiam
nominis
constare
peccatorum
remissione.
Verba
sunt
capite
ad
Romanos
quarto.
Beatum
hominem
dicit
David
(Psal.
32,
1),
cui
Deus
acceptam
fert
iustitiam,
sine
operibus:
beati,
quorum
remissae
sunt
iniquitates.
Videmus
ut
beatitudo
et
iustitia
idem
Paulo
significent.
Ubi
vero
utramque,
nisi
in
sola
peccatorum
remissione,
collocat?
Idem
sibi
volunt
quae
tradit
capite
secundae
ad
Corinthios
quinto
(v.
19)
:
Erat
Deus
in
Christo
mundum
sibi
reconcilians,
non
imputando
hominibus
peccata.
Nam
mox
quomodo
ad
nos
perveniat
illa
reconciliatio,
subiicit
(v.
20
seq.):
Legatione,
inquit,
fungimur,
quasi
Christi
nomine
obsecrantes.
Eum
qui
non
noverat
peccatum,
pro
nobis
peccatum
fecit:
ut
simus
iustitia
Dei
in
illo.
En
ut
Christi
sacrificio
reconciliati
Deo,
simul
etiam
iusti,
et
quidem
in
ipso
censeamur.
Quid
tamen
unum
atque
alterum
locum
cito,
quum
passim
hanc
doctrinam
prophetae
et
apostoli
nobis
occinant?
Porro,
operae
pretium
est
notare,
quam
dextre
ipsi
scripturam
accommo-
1)
en
cela
il
n'y
a
que
mordre
ne
reprendre:
parquoy
ilz
passent
bien
mesure
en
leurs
maudissons
{caett.
om.).
|