|
7:474
aliunde
quam
a
Deo
sit
assensus,
vel
obsequium
rectae
voluntatis.
Intus
agit,
corda
tenet,
corda
movet,
eosque
voluntatibus
eorum,
quas
in
illis
operatus
est,
trahit:
inquit
Augustinus
libro
de
correptione
et
gratia
cap.
14.
Et
qualis
erit
cordis
ferrei
a
se
ipso
praeparatio,
donec
mirabili
conversione
carneum
esse
coeperit?
Quod
solidum
esse
Dei
opus,
testatur
propheta
(Ez.
ll,
19;
36,
26).
Dissentiet
quidem
a
Deo
hominis
voluntas,
quamdiu
erit
contraria:
verum
si
in
obedientiam
composita
fuerit,
iam
sublatum
est
dissentiendi
periculum.
Atqui
eam
esse
divinae
gratiae
efficaciam,
ut
subacta
[pag.
227]
omni
repugnantia,
ex
invitis
nos
faciat
obsequentes,
non
ipsi
sumus
autores,
sed
Dominus
per
prophetam:
quum
se
facturum
promittit,
ut
in
praeceptis
suis
ambulemus.
Item
Christus,
quum
dicit:
Quisquis
audivit
a
patre
meo,
venit
ad
me
(Ioann.
6,
45).
In
V.
De
verbo
ne
moveamus
rixam.
Sed
quia
per
liberum
arbitrium
intelligunt
eligendi
facultatem,
quae
sit
in
utramque
partem
libera
et
soluta,
titulum
sine
re
esse,
1)
qui
affirmant,
Christum
habent
autorem,
quum
dicit,
liberos
fore,
quos
filius
liberaverit:
alios
esse
servos
peccati
(Ioann.
8,
36).
Libertas
certe
et
servitus
contraria
sunt.
Quod
ad
ipsam
vocem
attinet,
audiant
Augustinum:
qui
liberam
hominis
voluntatem
esse
negat,
quamdiu
vincentibus
et
vincientibus
cupiditatibus
subdita
est.2)
Alibi
autem
sic
loquitur:
Victa
vitio,
in
quod
cecidit
voluntate,
caret
libertate
natura.3)
Item:
Libero
arbitrio
male
usus
homo,
et
se
perdidit,
et
ipsum.
4)
Item:
Magnas
homo
liberi
arbitrii
vires,
quum
conderetur,
accepit:
sed
peccando
amisit.5)
Non
attendunt
stulti
homines,
in
liberi
arbitrii
nomine
sonare
libertatem.
Si
autem
servi
sunt
peccati:
quid
se
de
libero
arbitrio
iactant?
A
quo
enim
quis
devictus
est,
huic
et
servus
addictus
est.
Quin
etiam
alibi
palam
nomen
ipsum
ridet.
[pag.
228]
Liberum,
inquit,
arbitrium,
sed
non
liberatum.
Liberum
iustitiae,
servum
peccati.6)
Quid
ergo
tantopere
succensent
miseros
homines
admonentibus
suae
servitutis,
ut
ad
liberatorem
confugere
discant?
In
VI.
Ego
quum
a
paradoxis
abhorream,
libenter
etiam
hoc
repudio,
tam
proprium
esse
Dei
opus
1)
que
ce
n'est
qu'un
tiltre
volant
comme
un
royaume
sans
subietz.
2)
Epist.
144
ad
Anastasium.
3)
Homil.
53
in
Ioann.
4)
De
perfect,
iustitiae.
5)
Libro
de
verbis
Apostoli,
serm.
3.
De
spir.
et
lit.
c.
30.
6)
De
correptione
et
gratia
c.
13.
|