|
7:472
fectione
ita
garrire.
Eadem
securitate
coelum
promercale
exponunt,
ipsi
interea
[pag.
223]
in
praesenti
mercede,
cui
inhiant,
occupati1).
Frustra
enim
pulchris
istis,
quos
postea
inducunt,
coloribus
oculos
non
prorsus
hebetes
tentant
perstringere:
dum
prohibent,
ne
quis
operibus
vel
glorietur,
vel
confidat:
quoniam
sint
Dei
dona.
Siquidem
ut
omittam,
quod
humanis
viribus
maiori
ex
parte
prius
arrogarunt,
quae
dona
esse
Dei
nunc
fatentur:
tria
sunt
in
eorum
decreto,
quae
ferri
non
debent,
errata.
Nam
etsi
obiter
attingunt,
Christi
merito
bona
piorum
opera
esse
meritoria,
quod
tamen
in
primis
necesse
erat
praetereunt:
nullum
esse
opus,
quod
non
infectum
sit
labe
aliqua,
nisi
Christi
sanguine
abluatur.
Quin
potius
falsam
operibus
dignitatem
affingunt,
ut
sine
venia
placeant.
Speciosum
quidem
est
quod
obtendunt:
fluere
omnia
a
spiritu
Christi.
Sed
ubi
absoluta
spiritus
sancti
virtus
reperietur?
Annon
ad
mensuram
unicuique
distribuitur
(1
Cor.
12,
ll)?
Debebant
ergo
observare,
semper
aliquid
nostrae
faecis
admixtum,
quod
puritatem
illam
inficiat.
Quum
autem
deformet
coram
Deo
quidquid
a
nobis
operum
prodit,
quae
nobis
inhaeret
vitiositas:
unum
superest,
ut
gratuita
acceptione
gratiam,
quam
non
habent
a
se
ipsis,
recuperent.
Id
fit,
dum
in
aestimationem
non
veniunt
ipsa:
sed
suum
a
Christo
pretium
mutuantur,
et
quasi
emendicant.
[pag.
224]
Haec
iam
nimis
crassa
impiaque
hallucinatio
:
non
agnoscere,
hoc
solo
demum
nomine
acceptum
esse
Deo
quidquid
operum
a
nobis
prodit,
quum
paterna
indulgentia
quidquid
vitiosum
est
ignoscitur.
Altera
autem
fere
similis
:2)
quod
non
reputant,
si
quid
etiam
opere
uno
simus
promeriti,
totum
id
quantumcunque
sit,
contraria
transgressione
perire:
Qui
deliquerit
in
uno,
factus
est
omnium
reus
(Iac.
2,
10).
Quam
tibi
promittis
mercedem,
ubi
nihil
quam
mortis
aeternae
reatus
indicitur?
Faciunt
itaque
perperam,
dum
ad
unicum
hoc
remedium
non
confugiunt,
ut
liberali
favore
dignetur
Deus,
si
quid
in
nobis
est
boni,
mala,
quae
longe
et
numero
et
pondere
superant,
non
imputando.
Tertius
vero
error
longe
deterrimus:
quod
salutis
fiduciam
ab
operum
intuitu
suspendant.c)
Verbo
quidem
uno
prohibent,
ne
nobis
fidamus:
sed
quum
rursus
in
opera
iubent
intueri,
ut
eatenus
nobis
certa
sit
spes
salutis,
quantam
illic
reperiemus
sperandi
materiam?
nonne
totam
in
nobis
fiduciam
aperte
locant?
1)
il
ne
leur
couste
rien
de
mettie
le
ciel
en
vente
et
en
faire
un
loyer,
et
cependant
ilz
sont
occupez
au
loyer
present
qu'ilz
attendent:
c'est
a
dire
le
payement
que
leur
rendra
le
Pape
pour
avoir
bien
combatu
contre
la
verite.
2)
ilz
se
monstrent
aussi
bestes
au
second
poinct.
3)
ilz
pendent
la
fiance
de
nostre
salut
au
croc
de
noz
merites.
|