|
55:472
stet,
ostendit
non
fore
extra
periculum,
nisi
probe
muniti
sint:
quia
certamen
habituri
sint
cum
perditis
hominibus
qui
non
modo
fidei
puritatem
corrumpent
falsis
dogmatibus,
sed
totam
fidem,
quantum
in
se
erit,
funditus
evertent.
Quum
dicit,
e
x
c
i
t
o
v
e
s
t
r
am
puram
mentem,
perinde
est
ac
si
diceret:
Volo
ad
sinceritatem
mentis
vos
expergefacere.
Atque
ita
debent
resolvi
verba:
Mentem
vestram
excito,
ut
pura
ac
liquida
sit.
Sensus
enim
est,
offuscari
piorum
mentes,
et
quasi
rubiginem
contrahere,
ubi
monitiones
cessant.
Porro
hinc
simul
colligimus,
etiam
homines
doctrina
praeditos,
nisi
continuis
monitionibus
excitentur,
sopitos
quodammodo
iacere.
Nunc
apparet
qualis
sit
admonitionum
usus,
et
quantopere
nobis
sit
necessarius.
Doctrinam
enim
semel
perceptam
suffocat
carnis
ignavia,
et
otiosam
reddit,
nisi
eam
adiuvent
monitionum
stimuli.
Non
ergo
satis
est
edoctos
esse
homines,
ut
teneant
quod
oportet:
sed
pios
doctores
incumbere
in
hanc
secundam
partem
decet,
ut
doctrinam
auditorum
memoriae
penitus
infigant.
Et
quia
natura
ut
plurimum
novitatis
cupidi
sunt
homines,
ideoque
ad
fastidium
propensi,
utile
nobis
est
tenere
quod
hic
dicit
Petrus:
ut
non
modo
libenter
sinamus
nos
ab
aliis
moneri,
sed
ut
se
quisque
exerceat,
doctrinam
assidue
memoria
repetendo,
ut
mentes
nostrae
pura
et
liquida
eius
intelligentia
niteant.
2.
Tit
memores
sitis.
His
verbis
significat,
nos
in
prophetarum
scriptis
et
evangelio
satis
habere
quo
excitemur,
modo
in
his
meditandis
seduli
simus
quantum
decet:
quod
ergo
rubiginem
interdum
contrahunt
mentes
nostrae,
vel
caligine
obducuntur,
id
nostra
ignavia
fieri.
Ergo
ut
nobis
perpetuo
Deus
illuceat,
huic
studio
nos
dedamus:
interea
fides
nostra
in
testibus
adeo
certis
et
idoneis
acquiescat.
Nam
si
prophetas
et
apostolos
habemus
consentientes
nobiscum,
imo
fidei
nostrae
ministros,
Deum
vero
autorem,
et
angelos
approbatores:
non
est
quod
nos
e
gradu
moveat
impiorum
conspiratio.
P
r
a
e
c
e
p
t
u
m
apostolorum
vocat
totam
doctrinam
qua
pios
instituerant.
3.
Hoc
primum
scientes.
Posset
participium
scientes
referri
ad
apostoli
personam,
hoc
sensu:
Ideo
laboro
in
vobis
excitandis,
quia
scio
quale
et
quantum
vobis
periculum
ab
illusoribus
impendeat.
Ego
tamen
malo
aliter
exponere,
ut
sit
participium
loco
verbi,
ac
si
dixisset:
Scitote
hoc
in
primis.
Praedici
enim
hoc
illis
oportuit:
quia
concuti
poterant,
si
repente
eiusmodi
ludibriis
ipsos
adorti
essent
impii.
Vult
igitur
eos
scire,
ac
reddi
certiores,
ut
parati
sint
ad
resistendum.
Porro
iterum
ad
eam
doctrinam
revocat
fideles,
quam
cap.
secundo
attigit.
Nam
per
d
i
e
s
e
x
t
r
e
m
o
s
satis
tritum
est,
regnum
Christi
designari,
iuxta
illud
Pauli,
ut
fines
saeculorum
in
nos
inciderint,
1.
Corinth.
10,
l
l
.
|