|
7:471
471
ACTA
SYNODI
TRIDENTINAE
472
3,
17).
Item:
Victoriam
esse
nostram,
qua
mundum
vincimus
(1
Ioann.
5,
4).
Item:
Scutum
esse
repellendis
diaboli
insultibus
(Ephes.
6,
16;
1
Petr.
5,
9).
Item:
Fide
nos
in
virtute
Dei
custodiri
in
salutem
(1
Petr.
1,
5).
Non
ergo
dubium
est,
quin
sepulta
sit
obrutaque
fides
in
homine,
simul
atque
victus
est
tentatione
aliqua,
ut
a
timore
Dei
discedat.
Non
enim
magis
spiritus
sanctificationis
a
fide,
quam
Christus
ipse
separari
potest.
Neque
tamen
assero,
quum
excidimus
a
timore
Domini,
prorsus
exstingui
in
nobis
fidem.
Sed
quemadmodum
pravis
concupiscentiis
opprimitur
Dei
timor,
ita
hanc
suffocari
dico,
ut
vim
suam
nihilo
plus,
ad
tempus,
exserat,
quam
si
quodammodo
esset
intermortua.
Astute
scilicet
cuniculum
effodere
moliuntur
sancti
patres,
in
quo
dogma
illud
suum
impium
occultent:
non
sola
fide
nos
iustificari.
Sed
quia
hac
l)
non
succedit,
alia
adoriantur
via.
Superest
postremum
caput,
de
merito
bonorum
operum.
Nihil
porro
inter
nos
controversiae
est,
quin
exhortandi
sint
ad
bona
opera
fideles,
et
proposita
etiam
mercede
stimulandi.
Quid
igitur?
Primum,
quod
vitam
aeternam
faciunt
mercedem,
in
eo
ab
illis
dissentio:
neque
enim
si
in
vita
aeterna
Deus
opera
remuneratur,
inde
protinus
conficient,
[pag.
222]
vitam
ipsam
esse,
quae
in
ea
rependitur,
mercedem.
Quin
potius
haereditatem
esse,
ubique
scriptura
clamitat,
quae
non
alio,
quam
gratuitae
adoptionis
iure,
nobis
obvenit.
Sed
maior
est
in
eo
contradicendi
materia,
quum
eos
affirmare
non
pudet,
nihil
deesse
fidelibus,
quominus
legi
Dei,
pro
huius
quidem
vitae
statu,
satisfecisse,
et
vitam
aeternam
promeruisse
censeantur.
Ubi
ergo
erit
illa
beatitudo
quae
a
Davide
praedicatur,
Psal.
32
(v.
1)
sine
qua
sumus
omnes
ter
miseri?
Vae
autem
miseris
istis,2)
qui
non
intelligunt,
eum
qui
proxime
ad
perfectionem
accessit,
nondum
ad
dimidium
usque
iter
progressum
esse.
Nam
verissimum
esse
illud
Augustini
sentiunt,
quicunque
exercitatam
habent
conscientiam:
Sanctorum
iustitiam
in
hac
vita
remissione
peccatorum
constare
magis,
quam
perfectione
virtutum.3)
Verius
etiamnum
illud
alterum
quod
iam
citavi:
Quamdiu
sub
carnis
infirmitate
gemunt,
unicam
illis
spem
reliquam
esse,
quod
mediatorem
habent
Christum,
per
quem
Deo
reconciliantur.
4)
Sed
non
mirum
est,
crassulos
monachos,
qui
nullum
unquam
certamen
conscientiae
experti,
nunc
etiam
vel
ambitione
inebriati,
vel
crapula,
suo
tantum
idolo5)
ventilare
se
cupiunt,
de
legis
per-
1)
haec
1576
seqq.
2)
malheur
sur
ces
reprouvez
Antechnstz.
3)
Libro
de
civitate
Dei
19,
c.
27.
4)
Libro
ad
Bonifac.
3,
c.
5.
5)
leur
idole
de
Rome.
|