|
31:47
47
PSALMUS
IL
48
ac
magis
idoneus
interpres
est
Paulus,
qui
Actorum
cap.
13*,
33,
ad
illam
quem
dixi
coelestis
Christi
gloriae
demonstrationem
nos
revocat.
Genitus
ergo
fuisse
dicitur,
non
ut
Filius
Dei
esse,
quoad
se,
inciperet,
sed
ut
talis
patefieret
mundo.
Denique
haec
genitura
non
de
mutuo
Patris
et
Filii
respectu
intelligi
debet:
sed
tantum
significat,
eum
qui
fuerat
ab
initio
absconditus
in
arcano
Patris
sinu,
et
obscure
deinde
sub
lege
adumbratus,
ex
quo
prodiit
cum
claris
insignibus,
cognitum
fuisse
Dei
filium:
sicuti
etiam
dicitur
Iohan.
1,
14.
Conspeximus
gloriam
eius
tanquam
unigeniti
Filii.
Simul
tamen
memoria
tenendum
est
quod
docet
Paulus
ad
Romanos
capite
1,
versu
4.
fuisse
declaratum
filium
in
potentia
dum
resurrexit
a
mortuis.
Ideoque
praecipue
in
diem
illum
competit
quod
dicitur.
Quidquid
sit,
solenne
et
legitimum
manifestationis
tempus
spiritus
sanctus
hic
de&ignat,
sicuti
infra
Psal.
118,
24:
Haec
dies
quam
fecit
Dominus,
exsultemus
et
laetemur
in
ea.
8.
(Postula
a
me.)
Verum
quidem
est,
rogatum
fuisse
a
Christo
Patrem,
Ioannis
capite
decimoseptimo,
versu
quinto,
ut
ipsum
gloria
ornaret,
quam
apud
eum
possederat
ab
initio
ante
creationem
mundi,
simplicior
tamen
sensus
est,
quod
Pater
Filio
nihil
negabit
de
propagando
eius
regno
in
ultimos
usque
terrae
fines.
Sed
in
re
nova
inducitur
Christus
sese
Patri
cum
precibus
offerens,
quo
illustrior
sit
gratuita
in
hac
parte
Dei
liberalitas,
quod
filium
suum
toti
mundo
praeficere
dignatus
est.
Etsi
enim
quatenus
aeternus
est
sermo
Dei,
penes
eum
iure
summum
imperium
et
maiestas
semper
fuit,
ut
nulla
accessione
crescere
potuerit:
tamen
exaltatus
in
carne
fuit,
in
qua
induerat
servi
formam.
Quare
non
est
hoc
solius
deitatis
elogium,
sed
ad
totam
mediatoris
personam
extenditur:
quia
postquam
exinanitus
fuit
Christus,
datum
illi
fuit
nomen
quod
est
super
omne
nomen,
ut
coram
eo
flectatur
omne
genu,
Philipp.
2,
9.
Quanquam
autem
scimus
Davidem
praeclaris
victoriis
potitum
late
regnasse,
ut
multae
gentes
illi
tributariae
fuerint,
minime
tamen
completum
in
eo
fuit
quod
hic
dicitur.
Nam
si
cum
aliis
monarchiis
eius
regnum
conferas,
satis
angustis
finibus
inclusum
fuit.
Ideo
ne
frustra
atque
etiam
absurde
vaticinium
hoc
de
immensa
regni
amplitudine
editum
fuerit,
ad
Christum
venire
necesse
est,
qui
solus
mundum
sibi
subegit,
ac
suo
imperio
terras
omnes
et
populos
complexus
est.
Itaque
hic,
ut
pluribus
aliis
locis,
gentium
vocatio
praedicitur:
ne
unius
tantum
gentis
rex
credatur
qui
a
Deo
mittendus
est
redemptor.
Quod
autem
regnum
hoc
dissipatum,
multis
ruinis
deforme
mutilumque
cernimus,
ex
hominum
malitia
provenit,
quae
eos
tam
felici
et
optanda
subiectione
reddit
indignos.
Caeterum
quamvis
impediat
hominum
ingratitudo
|