|
7:468
ea
flagitiorum
monstra
scaturierint.
Quin
etiam,
fingamus
quod
ipsi
falso
iactant,
nonnihil
inde
utilitatis
manare
:
totum
hoc
tamen
nihil
ad
rem
faciet.
Quaestio
enim
vertitur:
quomodo
in
Dei
gratiam
restituantur,
qui
ab
ea
exciderunt.
Scriptura
ubicunque
modum
ostendit,
confessionem
non
attingit:
quae
longo
post
tempore
in
humanis
cerebris
excusa
est.
Cuius
audaciae
est,
ad
spem
veniae
obtinendae
aditum
praecludere,
nisi
accedat
eiusmodi
confessio,
quam
praescribere
libuerit?
De
poenitentia
habetur
sermo.
Eius
totam
vim
ac
naturam
tam
frequenter,
tam
copiose,
tam
aperte
depingit
in
lege,
in
prophetis,
in
evangelio
spiritus
sanctus,
ut
nullum
sit
doctrinae
caput
luculentius
explicatum.
De
confessione,
qualem
isti
fingunt,
altum
ubique
silentium.
Quis
ergo
credet
negantibus
veram
esse
poenitentiam,
cui
non
adiuncta
sit
illa
appendix?
imo,
nisi
eam
sub
se
contineat?
Haec
mihi
duo
abunde
sufficiunt:
quod
poenitentiam
prorsus
aliam
confingunt,
quam
quae
nobis
in
scriptura
commendatur:
et
impetrandae
peccatorum
remissioni
conditionem,
statuunt,
qua
nos
solutos
esse
voluit,
[pag.
216]
penes
quem
unum
remittendi
est
potestas.
Hoc
vero
posterius
perinde
valet,
ac
si
Deum
vetarent
salutem
promittere,
nisi
ex
suo
permissu:
vel
saltem
illi
se
opponerent
ne
fidem
salutis,
quam
dedit,
praestare
audeat.
Neque
enim
aliter
illi
permittunt
peccatorum
facere
veniam,
quam
si
religione
qua
nos
ipsi
obstringunt,
exsoluti
fuerimus.
Quod
ad
satisfactiones
spectat,
subtiliter
distinguere
sibi
videntur,
quum
faecem
corradunt
ex
putidis
sophistarum
commentis:
non
aeternas
quidem
poenas
scilicet,
sed
temporales
satisfactionibus
pensandas
esse.
Quis
sophistas
nesciebat
ita
garrire?
1)
Quanquam
dum
poenam
aeternam,
una
cum
culpa,
nobis
confessione
remitti
fingunt,
vel
confitendi
voto:
quid
aliud
sibi
volunt,
quam
nos
opere
promereri,
quod
gratuito
se
daturum
promittit
Deus?
Sed
nunc
videndum
quid
valeat
distinctio.
Prophetae
sane,
quum
gratuitam
peccatorum
remissionem
commemorant,
fere
referunt
ad
alterum
illum
finem,
placatum
fore
Deum,
ne
amplius
vindicet
populi
scelera,
vel
flagellis
suis
persequatur.
Quisquis
in
scripturae
lectione
mediocriter
versatus
est,
verissimum
esse
agnoscet,
quod
dico:
mitigari,
laxari,
finiri
denique
poenas,
quibus
digni
eramus:
quia
nobis
Deus
ignoscit,
non
merito
aliquo
nostro
tanquam
compensatione
placatus,
sed
sola
provocatus
sua
misericordia,
[pag.
217]
Exsilium
babylonicum
poena
temporalis
erat.
Quod
septuaginta
annis
terminatur,
quum
longe
magis
diuturnum
promeriti
essent
Israelitae,
id
gratuitae
suae
clementiae
acceptum
vult
ferri
Deus.
Ac
passim
hic
fructus
1)
que
les
docteurs
en
toute
asnerie
gasouillent
ainsi.
|