[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


7:468  ea  flagitiorum  monstra  scaturierint.  Quin  etiam,  fingamus  quod  ipsi  falso  iactant,  nonnihil  inde  utilitatis  manare  :  totum  hoc  tamen  nihil  ad  rem  faciet.  Quaestio  enim  vertitur:  quomodo  in  Dei  gratiam  restituantur,  qui  ab  ea  exciderunt.  Scriptura  ubicunque  modum  ostendit,  confessionem  non  attingit:  quae  longo  post  tempore  in  humanis  cerebris  excusa  est.  Cuius  audaciae  est,  ad  spem  veniae  obtinendae  aditum  praecludere,  nisi  accedat  eiusmodi  confessio,  quam  praescribere  libuerit?  De  poenitentia  habetur  sermo.  Eius  totam  vim  ac  naturam  tam  frequenter,  tam  copiose,  tam  aperte  depingit  in  lege,  in  prophetis,  in  evangelio  spiritus  sanctus,  ut  nullum  sit  doctrinae  caput  luculentius  explicatum.  De  confessione,  qualem  isti  fingunt,  altum  ubique  silentium.  Quis  ergo  credet  negantibus  veram  esse  poenitentiam,  cui  non  adiuncta  sit  illa  appendix?  imo,  nisi  eam  sub  se  contineat?  Haec  mihi  duo  abunde  sufficiunt:  quod  poenitentiam  prorsus  aliam  confingunt,  quam  quae  nobis  in  scriptura  commendatur:  et  impetrandae  peccatorum  remissioni  conditionem,  statuunt,  qua  nos  solutos  esse  voluit,  [pag.  216]  penes  quem  unum  remittendi  est  potestas.  Hoc  vero  posterius  perinde  valet,  ac  si  Deum  vetarent  salutem  promittere,  nisi  ex  suo  permissu:  vel  saltem  illi  se  opponerent  ne  fidem  salutis,  quam  dedit,  praestare  audeat.  Neque  enim  aliter  illi  permittunt  peccatorum  facere  veniam,  quam  si  religione  qua  nos  ipsi  obstringunt,  exsoluti  fuerimus.  Quod  ad  satisfactiones  spectat,  subtiliter  distinguere  sibi  videntur,  quum  faecem  corradunt  ex  putidis  sophistarum  commentis:  non  aeternas  quidem  poenas  scilicet,  sed  temporales  satisfactionibus  pensandas  esse.  Quis  sophistas  nesciebat  ita  garrire?  1)  Quanquam  dum  poenam  aeternam,  una  cum  culpa,  nobis  confessione  remitti  fingunt,  vel  confitendi  voto:  quid  aliud  sibi  volunt,  quam  nos  opere  promereri,  quod  gratuito  se  daturum  promittit  Deus?  Sed  nunc  videndum  quid  valeat  distinctio.  Prophetae  sane,  quum  gratuitam  peccatorum  remissionem  commemorant,  fere  referunt  ad  alterum  illum  finem,  placatum  fore  Deum,  ne  amplius  vindicet  populi  scelera,  vel  flagellis  suis  persequatur.  Quisquis  in  scripturae  lectione  mediocriter  versatus  est,  verissimum  esse  agnoscet,  quod  dico:  mitigari,  laxari,  finiri  denique  poenas,  quibus  digni  eramus:  quia  nobis  Deus  ignoscit,  non  merito  aliquo  nostro  tanquam  compensatione  placatus,  sed  sola  provocatus  sua  misericordia,  [pag.  217]  Exsilium  babylonicum  poena  temporalis  erat.  Quod  septuaginta  annis  terminatur,  quum  longe  magis  diuturnum  promeriti  essent  Israelitae,  id  gratuitae  suae  clementiae  acceptum  vult  ferri  Deus.  Ac  passim  hic  fructus  1)  que  les  docteurs  en  toute  asnerie  gasouillent  ainsi.   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci