|
55:468
et
Christi
ludibrium
abutuntur:
imo
facetiarum
colore
omnem
religionem
subsannant:
et
quum
pecudum
in
morem
carni
suae
sint
addicti,
fidelibus
tamen
se
permiscent:
garriunt
aliquid
de
evangelio,
sed
interea
linguam
prostituunt
in
obsequium
diaboli,
ut
totum
mundum,
quoad
in
se
est,
aeterno
exitio
devoveant:
hac
in
parte
peiores
ipso
Balaam,
quod
gratuito
maledictiones
suas
fundunt,
quum
ille
nonnisi
mercede
illectus,
ad
maledicendum
proruperit.
17.
Ii
sunt
fontes
sine
aqua,
nebulae
quae
a
turbine
aguntur,
quibus
caligo
tenebrarum
in
aeternum
parata
est
18.
Nam
ubi
plusquam
fastuosa
vanitatis
verba
sonuerint,
inescant
per
concupiscentias
carnis
lasciviis
eos,
qui
vere
aufugerant
ab
iis
qui
in
errore
versantur:
19.
dum
Ubertatem
illis
promittunt,
quum
ipsi
sint
servi
corruptionis.
A
quo
enim
quis
superatus
est,
huic
in
servitutem
est
addictus.
17.
Fontes
sine
aqua.
Duabus
istis
metaphoris
docet,
eos
nihil
intus
habere,
quum
magnam
speciem
ostentent.
Fons
adspectu
suo
homines
ad
se
invitat,
quia
usum
aquae
promittit
tam
ad
potum,
quam
alias
vitae
commoditates:
simul
ac
apparent
nebulae,
spem
imminentis
pluviae
faciunt
ad
terram
irrigandam.
Dicit
ergo
istos
fontibus
esse
similes,
quia
pollent
iactantia,
acumen
aliquod
in
sententiis,
in
verbis
leporem
prae
se
ferunt:
intus
tamen
aridos
esse
ac
steriles:
ideo
fallacem
esse
fontis
figuram.
Dicit
n
e
b
u
l
a
s
esse
quae
a
v
e
n
t
o
d
i
s
c
u
t
i
u
n
t
u
r
s
i
n
e
p
l
u
v
i
a
,
aut
in
calamitosam
procellam
erumpunt.
Quo
denotat,
nihil
utilitatis
unquam
afferre,
saepe
autem
esse
valde
noxios.
Postea
illis
iterum
denuntiat
horribile
iudicium
Dei,
nt
hic
metus
retineat
fideles.
Quamquam
dum
t
e
n
e
b
r
a
r
u
m
c
a
l
i
g
i
n
e
m
nominat,
alludit
ad
nebulas
quae
rem
obscurant:
ac
si
diceret,
pro
momentaneis
tenebris
quas
nunc
offundunt,
illis
multo
densiores
ac
aeternas
paratas
esse.
18.
Ubi
plusquam
fastuosa.
Significat
verborum
ampullis
perstringere
simplicium
oculos?
ut
fraudem
animadvertere
nequeant.
Neque
enim
talibus
deliriis
mentes
capi
facile
esset,
nisi
prius
essent
aliquo
artificio
obstupefactae.
Sonorum
ergo
et
inflatum
orationis
genus
illis
esse
dicit,
quo
in
admirationem
incautos
rapiant.
Deinde
grandiloquentia
illa
quam
pulmo
animae
praelargus
anhelat
(ut
inquit
Persius1)
tegendis
ambagibus
valde
est
apposita.
Huiusmodi
astutiam
in
Valentino
et
similibus
olim
fuisse,
ex
libris
Irenaei
colligere
licet.
Voces
enim
prius
inauditas
excuderant,
quarum
inani
crepitu
perculsi
imperiti,
eorum
deliriis
irretiebantur.
Nec
secus
hodie
phrenetici
quidam,
qui
plausibili
*)
Satis.
I.
14.
|