|
7:467
467
ACTA
SYNODI
TRIDENTINAE
468
doceat,
praedicandam
in
suo
nomine
esse
poenitentiam
et
remissionem
peccatorum.
Ultra
se
proripiunt:
constare
hanc,
de
qua
nugantur,
poenitentiam,
non
tantum
contritione
cordis,
sed
oris
confessione
et
operum
satisfactione.
Quanquam
ne
parum
clementes
appareant,
rigorem
legis
suae
mitigant,
dum
confitendi
voto
se
placari
sinunt.
Quid
longam
hic
disputationem
ordiar?
De
remissione
peccatorum
agitur:
quae
salutis
est
scientia
(Luc.
1,
77).
Eam
nobis
gratuitam
promittit
Deus,
in
Christi
sanguine
(Rom.
3,
24):
de
auriculari
confessione
verbum
nullum
facit.
Novi
isti
legislatores
confitendi
formulae
alligant,
praeter
Dei
mandatum:
et
satisfactione
redimi
asserunt.
Quid
miseris
conscientiis
reliquum
fiet,
si
discedere
cogantur
a
Dei
verbo,
ut
in
hominum
placitis
acquiescant?
Cupio
salutis
meae
fieri
certior.
Via
mihi
simplex
in
verbo
Dei
monstratur,
quae
me
in
solidam
tranquillamque
tanti
boni
possessionem
recta
inducat.
Nihil
dicam
amplius.
Homines
sunt,
qui
iniiciunt
manum,
ac
confitendi
necessitate
me
obstringunt,
qua
me
solvit
Christus.
Satisfaciendi
[pag.
214]
onus
mihi
imponunt,
ut
a
me
ipso
afferam,
quod
a
suo
unius
sanguine
petendum
ostendit
Christus.
An
mihi
diu
ambigendum
est,
quidnam
j
facere
expediat?
Imo
vero
facessat
omnis
consul-
i
tatio,
ubi
ab
unico
salutis
autore
abducimur.
Millies
licet
crepent,
syllaba
nulla
reperietur,
ubi
Christus
in
aurem
hominis
confiteri
peccata
iubeat.
Quaecunque
de
peccatorum
remissione
exstant
promissiones,
ne
tenuissimam
quidem
eius
rei
mentionem
faciunt.
Apostolis
fuit
ea
lex
prorsus
incognita.
In
tota
ecclesia
orientali,
nullus
unquam
propemodum
usus
fuit.
Imo,
ubique
gentium
diutius
mille
annis
libera
fuit
observatio:
donec
Innocentius
tertius,
cum
pauculis
cornutis
bestiis,
laqueum
hunc
populo
christiano
induit,
quem
Tridentini
patres
adstringunt.
Quod
dico,
satis
superque
testatum
est
veteribus
historiis.
Testimoniis
referti
sunt
nostri
libri.
Atque
horum
nihil
ignorant,
qui
concilio
dictarunt
praeclaram
hanc
formulam:
et
tamen
tam
sunt
impudentes,
ut
persuadere
uno
verbo
velint,
clausam
esse
salutis
ianuam,
nisi
fictitiae
confessionis
clave
aperiatur.
At
vero,
quis
tantum
eis
licentiae
concedat,
ut
qua
velint
conditione
imposita
Christi
promissiones
restringant,
adeoque
claudant
quod
ille
aperit?
Non
disputo
in
praesentia,
quam
crudelis
sit
torquendis
ac
[pag.
215J
excruciandis
conscientiis
carnificina,
1)
lex
illa
Innocentii,
quam
iterum
promulgant:
quam
multos
in
desperationem
egerit
praecipites:
quale
ad
alios
sopiendos
hypocriseos
condimentum
fuerit:2)
quot
ex
1)
gehenne.
2)
quel
manteau
c'est
d'hypocrisie
et
quel
coussin
pour
endormir
les
consciences.
|