|
7:466
ariete,
1)
spei
nostrae
firmitudinem
concutere
moliuntur,
quum
nos
ad
formidinem
impellunt,
minime
vero
id
ferendum
est:
nam
quod
exceptionem
addunt
ad
Pauli
sententiam,
tunc
demum
a
Deo
perfectum
iri
in
nobis
opus
salutis,
quod
inchoavit,
si
non
defuerimus
eius
gratiae,
nimis
inscite
faciunt;
quia
non
observant,
hanc
quoque
esse
partem
gratiae,
quod
Deus
nobis
adest,
ne
gratiae
suae
desimus.
Neque
tamen
occasionem
dare
socordiae
debet
haec
docti
ina:
tantum
agnoscant
homines
quid
Deo
acceptum
referre,
et
quid
ab
eo
exspectare
debeant.
Optarem
multa
praeterire,
si
liceret
sine
praevaricationis
nota:
sed
quid
facerem?
Vix
unus
est
versus,
qui
non
aliquo
notabili
errore
conspersus
sit,
et
qui
dissimulationem
non
ferat.
Capite
decimo
quinto,
ubi
de
reparatione
post
lapsum
tractant,
aptam
esse
poenitentiae
definitionem
asserunt,
quod
dicit
Hieronymus,
esse
secundam
tabulam
a
naufragio.
Si
dictum
Hieronymi
vellem
exagitare,
rogarem,
cur
non
et
tertiam
et
quartam
[pag.
212]
appellaverit.
Quotus
enim
quisque
est,
qui
non
nisi
unum
naufragium
tota
vita
faciat?
Imo,
quis
unquam
repertus
est,
quem
non
ex
quotidianis
naufragiis
eripuerit
Dei
gratia?
Sed
cum
Hieronymo
nihil
est
mihi
negotii
in
praesentia.
Tridentini
patres
non
de
poenitentia
tractant,
sed
de
poenitentiae
sacramento,
quod
a
Christo
institutum
fingunt.
Ubinam?
Quia
dixit:
Accipite
spiritum
sanctum
(Ioann.
20,
22
sq.).
Quorum
remiseritis
peccata
remissa
erunt.
Primum,
si
Christus
hac
autoritate
donavit
apostolos,
estne
propterea
sacramenti
institutio?
Ubi
symbolum?
ubi
forma?2)
Deinde,
quis
ignorat,
munus
illic
fuisse
apostolis
iniunctum,
quo
erga
extraneos
fungerentur?
O
patrum
aures
bene
patulas,
quas
tam
insulsae
deliri
monachi
ineptiae
praeterfluere
nullo
obstaculo
potuerint.
Christus
testimonium,
quod
de
peccatorum
remissione
apostoli
reddituri
erant
mundo,
confirmat.
Ea
porro
legatio
est,
quae
per
evangelium
defertur
:
et
quidem
in
ecclesiam
nondum
cooptatis.
Blatero
quispiam
ex
monachis
qui
concilium
regunt,
quum
nunquam
locum
forte
inspexisset,
certe
nunquam
expendisset,
commentum
suum
recitavit,
praescribi
illic
formulam,
qua
in
statum
gratiae
restituerentur,
qui
post
baptismum
lapsi
erant.
Patres,
ad
sesquipedem
usque
auriti,
annuerunt.
Locus
tamen
ipse
clamitat,
[pag.
213]
impudenter
se
alio
fuisse
detortum,
quam
oportuit.
Inde
inferunt,
christiani
hominis
poenitentiam
post
lapsum
longe
aliam
esse
a
baptismali.
Quasi
unam
tantum
speciem
attingat
Christus:
ac
non
potius
idem,
quod
Lucae
24
(v.
47)
1)
quand
ilz
en
font
une
bombarde
pour
ruiner
etc.
2)
Add.
lesquelles
choses
sont
requises
en
tout
sacrement.
30
|