|
7:465
465
CUM
ANTIDOTO.
466
commemorat,
neque
vita,
neque
morte,
neque
praesentibus,
neque
futuris
dissolutum
iri
caritatem,
qua
ipsum
complectitur
Deus
in
Christo
(Rom.
8,
38).
Hoc
non
diceret,
nisi
ultimum
vitae
finem
superaret
spei
christianae
certitudo.
Et
quid
promissiones
sonant?
Non
modo
pronunciat
spiritus,
iustum
fide
sua
vivere,
sed
victurum
esse
(Abac.
2,
4).
Huc
ergo
spes
se
extendat
oportet.
Quod
etiam
demonstrat
Paulus,
quum
hoc
illi
tribuit,
quod
per
patientiam
exspectet,
quae
adhuc
sunt
abscondita
(Rom.
8,
25).
Atqui
spem
non
tollunt,
sed
absolutam
certitudinem.
Quid?
an
dubiae
opinionis
vel
coniecturae
vox
est,
quum
tam
intrepide
asseverat
Paulus,
repositam
sibi
esse
coronam
iustitiae
(2
Tim.
4,
8)?
An
aliquid
est
conditionale
in
istis
verbis,
dum
nobis
datam
adoptionis
nostrae
arram
praedicat,
ut
Deum
audeamus
alta
voce
patrem
clamare?
Confugiunt
ad
illud,
quod
iam
ipsis
excussi,
[pag.
210]
frivolum
cavillum:
id
ex
speciali
revelatione
Paulum
habuisse.
At
nihil
sibi
tam
speciale
arrogat,
quod
non
cunctis
fidelibus
secum
faciat
commune:
quum
tam
audacter
morti
simul
ac
vitae,
praesentibus
ac
futuris
insultat,
suo
pariter
et
omnium
nomine.
Nec
sibi
uni
privatim
vindicat
Ioannes
scientiam
illam,
qua
gloriatur,
quum
dicit:
Scimus,
nos
similes
futuros
Deo,
quia
videbimus
eum
sicuti
est
(1
Ioann.
3,
2).
Atque
idem
Paulus,
quum
dicit:
Grloriamur
super
spe
gloriae
Dei
(Rom.
5,
2).
Item:
Scimus,
quum
terrenum
hoc
tabernaculum
ceciderit,
nobis
domicilium
in
coelo
paratum
esse
(2
Cor.
5,
1).
Fucum
faciunt
ex
eo
quod
habetur
decimo
prioris
ad
Corinthios
capite:1)
Qui
stat,
videat
ne
cadat.
Cuius
duplex
est
solutio:
nam
neque
aliud
quam
carnis
arrogantiam
illic
cohibet
Paulus,
quae
cum
spei
certitudine
nihil
commune
habet,
neque
solos
compellat
fideles:
sed
quicunque
ex
gentibus
Christo
nomen
dederant:
inter
quos
permulti
esse
poterant
inani
confidentia
turgidi.
Nam
quae
illic
ponitur
Iudaeorum
cum
gentibus
comparatio,
non
ad
solos
electos
restringitur
:
sed
omnes
comprehendit,
qui
titulo
tenus
ad
ecclesiam
pertinebant.
Ego
tamen
unica
illa
responsione
contentus
ero,
quia
abunde
sufficit:
non
praecipi
nobis
timorem,
qui
vel
tantillum
minuat
de
fidei
aut
spei
certitudine:
sed
tantum
qui
nos
in
Dei
[pag.
211]
timore
sollicitos
contineat.
At
nondum
in
gloria
renati
sunt,
sed
duntaxat
in
spem
gloriae,
et
multum
adhuc
pugnae
restat:
nempe,
si
inde
colligerent,
excutiendum
igitur
esse
torporem,
nec
securitati
indulgendum,
nemo
sanus
non
illis
subscriberet:
sed
quum,
hoc
quasi
1)
Ste
Beza
et
Amstelodamensis
qui
respiciunt
ad
1
Cor.
10,
12.
Princeps
et
Gallasius,
vel
potius
ipse
autor
memoria
lapsus,
undecimum
ad
Eomanos
citaverant.
Et
sic
quoque
versio
gallica.
Calvini
opera.
Vol,
VII.
|