|
7:464
debere
ita
Ephesios
habere
in
animis
suis
constitutum:
se
vocatos
esse,
et
evangelii
factos
participes:
quemadmodum,
antequam
mundus
conderetur,
in
Christo
electi
fuerant.
Capite
item
ad
Romanos
octavo
nominatim
electionis
doctrinam
cum
fidei
certitudine
coniungit.
Fateor
equidem,
et
sedulo
nos
omnes
docemus,
nihil
esse
magis
perniciosum,
quam
in
arcanum
Dei
consilium
inquirere,
ut
inde
electionis
nostrae
notitiam
petamus:
adeoque
hanc
esse
voraginem,
quae
nos
in
exitium
absorbeat.
Sed
quum
aeternae
nostrae
adoptionis
speculum
nobis
in
Christo
proponat
coelestis
pater:
nemo
quid
nobis
per
Christum
datam
sit,
vere
tenet,
nisi
qui
secum
certo
statuit,
se
illi
a
patre
datum
esse,
ne
pereat?
Quid
enim?
An
de
nihilo
haec
dicuntur:
Patrem,
qui
nos
in
filii
sui
tutelam
aa
fidem
tradidit,
maiorem
esse
omnibus,
nec
passurum
esse
filium,
ut
quidquam
pereat
(Ioann.
6,
a9;
10,
28)?
Imo
ideo
dicuntur,
ut
quicunque
sunt
filii
Dei,
tali
salutis
suae
freti
[pag.
208]
custode,
intermedia
pericula
tutos
se
esse
non
dubitent:
imo
periculis
infinitis
obsessi,
suam
salutem
extra
periculum
esse
confidant,
quia
in
manu
Dei
sit.
Sed
enim
quos
Deus
elegerit,
nisi
ex
speciali
revelatione,
sciri
posse
negant.
Concedo.
Atque
ideo
dicit
Paulus:
non
spiritum
nos
huius
mundi
accepisse,
sed
spiritum,
qui
ex
Deo
est:
ut
sciamus
quae
a
Deo
nobis
donata
sint
(1
Cor.
2,
12).
Donum
autem
alibi
(Rom.
8,15)
interpretatur
adoptionem,
qua
censemur
inter
eius
filios:
quam
ar'
)
ruit
nobis
certam
esse,
ut
clara
voce
de
ipsa
gloriemur.
Caeterum,
quid
per
specialem
revelationem
designent,
non
me
latet.
Ego
autem
eam
voco,
qua
filios
suos
peculiariter
dignatur
pater
coelestis.
Nec
eam,
qualem
praedico,
ex
me
ipso
comminiscor.
Nota
enim
sunt
Pauli
verba
:
Nobis,
inquit,
quae
abscondita
sunt
Immanis
sensibus,
revelavit
Deus,
per
spiritum
suum,
qui
etiam
Dei
profundissima
scrutatur
(1
Cor.
2,
10).
Item:
Quis
mentem
Domini
cognovit,
aut,
quis
consiliarius
eius
fuit?
nos
vero
montem
Christi
tenemus
(ibid.
v.
16).
Videmus
ergo
in
summa,
ut
venerandis
patribus
nihil
aliud
sit
temeraria
damnataque
praesumptio,
nisi
sancta
revelatae
nobis
per
C
hribtuin
nostrae
adoptionis
fiducia,
ad
quam
ubique
suos
Deus
animat.
Prohibent
capite
decimo
quarto,
ne
quis
perseverandi
constantiam
sibi,
absoluta
certitudine,
[pag.
209]
ex
Deo
polliceatur:
tametsi
firmissimam
de
illa
spem
in
Deo
collocari,
non
improbant.
Sed
nobis
primum
ostendant,
quonam
caemento
coagmentari
queant
res
tantopere
inter
se
dissidentes,
firmissima
spes
et
suspensa
exspectatio.
Nam
certe,
qui
ita
exspectat
vitam
aeternam,
ut
absoluta
certitudine
non
nitatur,
eum
variis
dubitationibus
circumagi
oportet.
Talem
spei
naturam
nequaquam
describit
Paulus:
quum
se
certo
persuasum
esse
|