[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


7:463  46a  ACTA  SYNODI  TEIDENTINAE  464  9,  24),  ergo  in  bonis  sanctorum  operibus  nihil  est  reprehensione  dignum.  Nonne  ter  bestias  esse  oportet,  quibus  bestiae  istae  persuadebunt,  a  spiritu  sancto  proficisci  tales  naenias?  Verum  hac  quoque  insulsitate  praeterita  rem  ipsam  videamus.  Concedant,  necesse  est,  opera  ex  interiore  potius  animi  affectu,  unde  manant,  et  ex  fine  quo  spectant,  aestimanda  esse,  quam  ex  larva  externa,  quae  hominibus  apparet:  cor  enim  intuetur  Deus,  ut  Samueli  dictum  est  (1  Sam.  15,  22);  et  oculi  eius  veritatem  respiciunt,  ut  monet  Ieremias  (5,  3).  Nunquam  autem  perfecto  nos  Dei  amore  ferri  agique  ad  obsequendum  eius  iustitiae,  plus  satis  constat.  Variis  enim  cupiditatibus  retrahimur  a  cursu,  ut  vix  ambulemus,  quum  summa  contentione  festinare  Deus  praecipiat:  vixque  teporem  afferamus,  pro  summo  ardore.  Quod  si  defectum  hunc,  prae  hypocrisi,  non  sentimus,  Deus  tamen  cernit  et  iudicat:  in  cuius  conspectu  ne  stellae  quidem  liquidae  sunt,  nec  sol  lucidus  (Iob.  25,  5).  Denique,  septimum'caput  ad  Romanos  controversiam  istam  dirimit:  ubi  in  sua  piorumque  omnium  persona  fatetur  Paulus,  se  a  perfectione  distare,  [pag.  206]  etiam  quum  optima  est  voluntas.  Quare  blandiatur  sibi  homo,  ut  libet:  si  tamen  in  iudicium  Dei,  vel  praestantissimum  opus,  quod  unquam  fuerit,  vocetur,  naevo  aliquo  reperietur  deformatum.  Atqui,  Deo  probantur.  Quis  negat?  Tantum  contendimus,  fieri  non  posse,  ut  absque  venia  placeant.  Quid  autem  est,  quod  Deus  ignoscat,  nisi  peccatum?  Inde  simul  conficitur,  non  esse  tantopere  exagitandos,  qui  dixerunt,  quamlibet  bona  opera,  si  exacto  rigore  censeantur,  aeterna  potius  damnatione,  quam  vitae  praemio  digna  esse.  Ubi  enim  peccatum,  quamlibet  nobis  exiguum  videatur,  illic  nemo  sanus  mortis  esse  materiam  negabit.  Fit  tamen  immensa  Dei  misericordia,  ut  in  coelo  mercedem  habeant,  quae  non  modo  nihil  tale  merebantur,  sed  mortis  aeternae  praemium  habitura  erant,  nisi  per  Christum  abstersa  esset  immundities,  qua  alioqui  foedata  erant.  Porro,  quam  inepta  sit  argumentatio,  qua  ex  nomine  mercedis,  dignitas,  aut  meritum  elicitur,  multis  locis  docui.  Noc  obscura  est  ratio:  quum  retributio  ipsa,  quam  sophistae  in  merito  fundatam  volunt,  a  gratuita  acceptione  pendeat.  Capite  decimo  tertio,  si  tantum  quod  prae  se  fert  titulus  agerent,  me  quoque  haberent  subscriptorem.  Sed  quia  se  temerariae  praesumptioni  velle  occurrere  professi,  huc  [pag.  207]  toto  studio  incumbunt,  ut  totam  suae  electionis  fiduciam  ex  piorum  animis  deleant,  hic  repugnare  illis  cogor  :  quia  scriptura  palam  repugnat.  Quorsum  enim  Paulus  primo  ad  Ephesios  capite,  tam  prolixe  de  aeterna  Dei  electione  concionatur,  nisi  ut  persuasum  habeant,  ea  se  cooptatos  esse  in  vitam  aeternam?  Nec  sane  coniecturis  opus  est.  Saepius  enim  ita  concludit:   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci