|
7:463
46a
ACTA
SYNODI
TEIDENTINAE
464
9,
24),
ergo
in
bonis
sanctorum
operibus
nihil
est
reprehensione
dignum.
Nonne
ter
bestias
esse
oportet,
quibus
bestiae
istae
persuadebunt,
a
spiritu
sancto
proficisci
tales
naenias?
Verum
hac
quoque
insulsitate
praeterita
rem
ipsam
videamus.
Concedant,
necesse
est,
opera
ex
interiore
potius
animi
affectu,
unde
manant,
et
ex
fine
quo
spectant,
aestimanda
esse,
quam
ex
larva
externa,
quae
hominibus
apparet:
cor
enim
intuetur
Deus,
ut
Samueli
dictum
est
(1
Sam.
15,
22);
et
oculi
eius
veritatem
respiciunt,
ut
monet
Ieremias
(5,
3).
Nunquam
autem
perfecto
nos
Dei
amore
ferri
agique
ad
obsequendum
eius
iustitiae,
plus
satis
constat.
Variis
enim
cupiditatibus
retrahimur
a
cursu,
ut
vix
ambulemus,
quum
summa
contentione
festinare
Deus
praecipiat:
vixque
teporem
afferamus,
pro
summo
ardore.
Quod
si
defectum
hunc,
prae
hypocrisi,
non
sentimus,
Deus
tamen
cernit
et
iudicat:
in
cuius
conspectu
ne
stellae
quidem
liquidae
sunt,
nec
sol
lucidus
(Iob.
25,
5).
Denique,
septimum'caput
ad
Romanos
controversiam
istam
dirimit:
ubi
in
sua
piorumque
omnium
persona
fatetur
Paulus,
se
a
perfectione
distare,
[pag.
206]
etiam
quum
optima
est
voluntas.
Quare
blandiatur
sibi
homo,
ut
libet:
si
tamen
in
iudicium
Dei,
vel
praestantissimum
opus,
quod
unquam
fuerit,
vocetur,
naevo
aliquo
reperietur
deformatum.
Atqui,
Deo
probantur.
Quis
negat?
Tantum
contendimus,
fieri
non
posse,
ut
absque
venia
placeant.
Quid
autem
est,
quod
Deus
ignoscat,
nisi
peccatum?
Inde
simul
conficitur,
non
esse
tantopere
exagitandos,
qui
dixerunt,
quamlibet
bona
opera,
si
exacto
rigore
censeantur,
aeterna
potius
damnatione,
quam
vitae
praemio
digna
esse.
Ubi
enim
peccatum,
quamlibet
nobis
exiguum
videatur,
illic
nemo
sanus
mortis
esse
materiam
negabit.
Fit
tamen
immensa
Dei
misericordia,
ut
in
coelo
mercedem
habeant,
quae
non
modo
nihil
tale
merebantur,
sed
mortis
aeternae
praemium
habitura
erant,
nisi
per
Christum
abstersa
esset
immundities,
qua
alioqui
foedata
erant.
Porro,
quam
inepta
sit
argumentatio,
qua
ex
nomine
mercedis,
dignitas,
aut
meritum
elicitur,
multis
locis
docui.
Noc
obscura
est
ratio:
quum
retributio
ipsa,
quam
sophistae
in
merito
fundatam
volunt,
a
gratuita
acceptione
pendeat.
Capite
decimo
tertio,
si
tantum
quod
prae
se
fert
titulus
agerent,
me
quoque
haberent
subscriptorem.
Sed
quia
se
temerariae
praesumptioni
velle
occurrere
professi,
huc
[pag.
207]
toto
studio
incumbunt,
ut
totam
suae
electionis
fiduciam
ex
piorum
animis
deleant,
hic
repugnare
illis
cogor
:
quia
scriptura
palam
repugnat.
Quorsum
enim
Paulus
primo
ad
Ephesios
capite,
tam
prolixe
de
aeterna
Dei
electione
concionatur,
nisi
ut
persuasum
habeant,
ea
se
cooptatos
esse
in
vitam
aeternam?
Nec
sane
coniecturis
opus
est.
Saepius
enim
ita
concludit:
|