|
7:462
lunt,
ut
hac
fiducia
nitantur
eorum
conscientiae
apud
Deum:
primum
fidem
evertunt,
et
iniuriam
faciunt
gratiae
Dei
minime
ferendam.
Deinde
nihil
afferunt,
quod
impiam
ipsorum
persuasionem
iuvet,
de
possibili
legis
observatione.
Nam
si
pro
nihilo
ducant
leviores,
quos
vocant,
lapsus,
insonat
horribilis
illa
supremi
iudicis
sententia:
Qui
unum
ex
minimis
istis
mandatis
contempserit,
minimus
vocabitur
in
regno
coelorum
(Matth.
5,
19).
Quanquam
scire
velim,
quae
voeent
saltem
levia
peccata
(sic
enim
extenuandi
gratia
loquuntur)l)
et
cur
potius
quandoque
dicant
iustos
in
ea
cadere,
quam
assidue,
vel
identidem.
Vix
enim
momentum
praeterit,
quo
non
contrahamus
novum
aliquem
reatum.
Levia
peccata
illis
sunt
omne
genus
concupiscentiae,
quae
nos
ad
quaevis
mala
sollicitant:
tentationes
item
omne
genus,
quae
nos
usque
ad
Dei
blasphemias
impellunt,
[pag.
204]
Quidquid
sit,
in
manifesta
contradictione
hic
tenentur.
Quaecunque
postea
continentur
in
eodem
capite,
nihilo
plus
causae
praesenti
serviunt,
quam
si
quis
ex
pedum
ingressu
probare
velit,
manus
non
palpare.2)
Aliquot
ad
piam
vitam
exhortationes
colligunt.
Quid
tandem
inde
extorquebunt,
nisi
quod
centuplo
melius,
et
longe
alia
energia,
tum
ex
scriptis,
tum
ex
concionibus
nostris,
tum
ex
quotidianis
etiam
sermonibus
disci
potest,
non
ad
immunditiem
nos
esse
vocatos,
sed
ad
sanctificationem
(1
Thess.
4,
7):
apparuisse
Dei
misericordiam,
ut
abnegatis
carnis
cupiditatibus
pie
et
sancte
vivamus
in
saeculo
(Tit.
2,
11):
nos
cum
Christo
resurrexisse,
ut
coelestia
cogitemus
(Coloss.
3,
1).
At
magnum
quiddam
videntur
sibi
effecisse,
dum
colligunt,
frustra
gloriari
coelesti
haereditate,
qui
passionum
Christi
consortes
esse
nolunt.
At
nos
id
ipsum
quanto
melius,
iudicent
lectores.
Unum
tamen
interest,
quod
nos,
dum
communicandum
esse
docemus
passionibus
Christi,
ut
ad
societatem
perveniamus
beatae
resurrectionis
(Rom.
8,
17),
non
separamus
Christum
a
se
ipso.3)
Isti,
quod
nullo
modo
sequitur,
perperam
inferunt:
nos
patiendo
mereri
vitam
aeternam,
et
in
eo
sitam
esse
iustitiae
nostrae
partem,
ne
sola
Dei
gratia
nitamur.
Verum,
improbius
etiamnum
ludunt
in
[pag.
205]
sua
consequentia:
nam
inde
colligunt,
inimicos
esse
religionis
christianae,
qui
iustos
tradunt
in
omni
bono
opere
saltem
venialiter
peccare.
Scire
velim,
ex
qua
dialectica
tales
consequentias
didicerint
:4)
Sic
currite,
ut
praemium
apprehendatis
(1
Cor.
1)
Parenthesis
haec
om.
in
versione.
2)
que
les
oreilles
n'oyent
point.
3)
Add.
mais
le
laissons
en
son
entier,
confessans
qu'en
sa
seule
grace
nous
avons
salut.
4)
Add.
d'autant
que
sainct
Paul
dit,
que
nous
devons
courir
etc.
|