55:462  tiores  essent,  non  tamen  illos  sua  dignitas  eripuit  e  manu  Dei:  multo  minus  ergo  evadent  homines  mortales  quicunque  eorum  impietatem  sequuti  fuerint.  Caeterum  quia  de  lapsu  angelorum  breviter  hic  meminit  Petrus:  tempus  vero  et  modum,  aliasque  circumstantias  non  enumerat:  sobrie  in  hac  parte  philosophari  convenit.  Sunt  curiosi  plerique  homines  qui  nullum  de  his  rebus  sciscitandi  finem  faciunt:  atqui  quum  Deus  parce  duntaxat  et  quasi  obiter  eas  attigerit  in  scriptura,  hoc  ipso  nos  admonuit  ut  modica  ista  notitia  simus  contenti.  Et  sane  qui  magis  anxie  inquirunt,  non  aedificationi  student,  sed  vanis  speculationibus  animos  volunt  pascere.  Quod  nobis  utile  erat,  Deus  patefecit,  diabolos  initio  creatos  esse  ut  Deo  parerent:  fuisse  vero  propria  culpa  apostatas,  quia  Dei  imperium  non  tulerint  :  itaque  pravitatem,  quae  in  illis  haeret,  accidentalem  esse,  non  a  natura  ut  Deo  attribui  queat.  Hoc  satis  aperte  pronuntiat  Petrus,  quum  angelos  qui  exciderunt,  facit  hominibus  superiores*  Apertius  etiam  Iudas,  quum  scribit  eos  non  tenuisse  suam  originem,  vel  suum  principatum.  Quibus  haec  testimonia  non  satisfaciunt,  ii  sibi  habeant  sorbonicam  theologiam,  quae  sic  ad  satietatem  illos  de  angelis  docebit,  ut  simul  cum  diabolis  usque  ad  inferos  praecipitet.  Catenis  caliginis.  Hac  metaphora  significat,  tenebris  constrictos  teneri  usque  ad  diem  ultimum.  Sumpta  est  autem  haec  similitudo  a  maleficis,  qui  postquam  damnati  sunt,  carceris  atrocitate  dimidium  poenae  sustinent,  donec  ad  ultimum  supplicium  trahantur.  Hinc  colligere  licet,  non  modo  quam  poenam  sustineant  reprobi  post  mortem,  sed  qualis  etiam  sit  filiorum  Dei  conditio.  Nam  in  spe  certae  beatitudinis  placide  acquiescunt,  quamvis  ea  nondum  fruantur:  sicuti  priores  horribile  ex  vindicta  sibi  parata  tormentum  sustinent.  5.  Prisco  mundo.  Ratio  huius  loquutionis  est  quod  Deus  post  submersum  humanum  genus,  quasi  novum  deintegro  mundum  condiderit.  Est  hoc  quoque  argumentum  a  maiori  ad  minus.  Quomodo  enim  divinae  irae  diluvium  evaderent  scelerati,  quo  semel  absorptus  fuit  totus  orbis?  Nam  quum  dicit  octo  fuisse  servatos,  significat  multitudinem  non  fore  instar  clypei  coram  Deo,  ut  malos  protegat:  sed  quotquot  peccaverint,  poenas  daturos,  sive  pauci  sint  numero,  sive  multi.  Quaeritur  autem  cur  vocet  Noe  i  u  s  t  i  t  i  a  e  praeconem.  Quidam  intelligunt  praeconem  iustitiae  Dei,  qualiter  scriptura,  Dei  iustitiam  in  eo  commendat  quod  suos  tuetur,  et  a  morte  ereptos  restituit  in  vitam.  Ego  autem  potius  praeconem  iustitiae  vocari  interpretor,  quia  perditum  mundum  conatus  sit  ad  sanam  mentem  reducere:  neque  id  doctrina  tantum  et  sanctis  exhortationibus,  sed  quum  per  continuos  centum  et  viginti  annos  in  exstruenda  arca  anxie  sudaret.