|
7:461
461
CUM
ANTIDOTO.
462
non
sit
legem
praestare,
homines
mihi
complures
absque
peccato
reperies,
qui
Deum
faciant
mendacem:
quod
ab
eodem
Ioanne
traditur
(1
Ioann.
1,
8).
*)
Sed
asini
isti
non
considerant,
inde
pendere
facilitatem
de
qua
Ioannes
loquitur,
quod
sancti
paratum
habent
remedium,
quo
defectus
suos
suppleant:
dum
scilicet
ad
veniam
confugiunt.
Hinc
etiam
fit,
ut
buave
sit
Christi
iugum,
et
onus
eius
lere:
quod
sanctis
alacritatem
faciat
sua
libertas,
dum
se
non
amplius
sub
lege
esse
agnoscunt,
Nam
et
hunc
tanquam
optimum
exhortationis
stimulum
illis
admovet
Paulus
(Rom.
G,
12).
Et
David
idem
docet
(Psal.
130,
4):
Apud
te
est
propitiatio,
ut
timearis.
Illam
mihi
[pag.
202]
veniae
spem
tolle,
et
minimum
legis
mandatum
onus
erit
Aetna2)
gravius.
Verum
quid
hoc
ad
otiosos
monachos,
qui
ne
minimo
quidem
digito
unquam
attigerunt
mandatorum
observationem,
de
cuius
facilitate
tam
audacter
garriunt?
Imo
suum
epicurismum
c)
aporte
produnt,
vel
hoc
uno
dogmate.
Quid
enim?
Ecce
eximius
ille
apostolus
se
captivum
teneri
gemit,
quominus
legi,
ut
par
est,
obsequatur:
morbumque
incurabilem
esse
clamat,
donec
morte
sanetur
(Rom.
7,
19
ss.).
Isti
robusti
doctores
suaviter
rident,
frustraque
tales
querimonias
fundi
canunt,
quum
leve
sit
Christi
onus
(Matth,
ll,
30).
Subiiciunt
postea:
Christum
diligunt
sui
discipuli.
Qui
autem
diligunt
eum,
servant
eius
sermonem
(Ioann,
li,
23).
Hoc
totum
verum
est.
Sed
ubi
Christi
perfectus
amor?
Ubi,
inquam,
amor
ille
ex
toto
corde,
ex
tota
anima,
ex
totis
viribus
(Matth.
22,
37)?
Nempe
ubi
caro
non
concupiscit
adversus
spiritum.
Ergo
nequaquam
in
hoc
mundo.
Christum
itaque
serio
et
sincero
cordis
affectu
diligunt
sui
discipuli:
et
pro
mensura
dilectionis
sermonem
eius
servant.
Sed
hoc
quantulum
est,
prae
illa
tam
exacta
perfectione,
cui
nihil
omnino
desit?
Nunc
attendant
sani
lectores,
quam
bene
cohaereant
patrum
dicta.4)
Ubi
legem
a
fidelibus
impleri
posse,
fortiter
asseruerunt,
fatentur
etiam
sanctissimos
saltem
in
levia
et
quotidiana
[pag.
203]
peccata
interdum
cadere.
Primum
quaero,
an
ullum
sit
omnino
quainlibet
leve
peccatum,
quod
non
legis
observantiae
repugnet?
Quae
enim
vitiosa
cogitatio
obrepet
in
hominis
animum,
si
totus
Dei
amore
occupetur?
Non
autem
satisfit
legi,
nisi
quum
diligitur
Deus
ex
toto
corde.
At
non
propterea
desinunt
esse
iusti:
Fateor.
Sed
unde
id,
nisi
quia
beati
sunt,
quibus
non
imputantur
peccata
(Psal.
32,
1)?
Quod
si
iustos
operibus
esse
vo-
1)
haec
extrema
verba
omissa
sunt
in
versione.
2)
que
la
plus
grosse
montagne
du
monde.
3)
vrays
Epicuriens
et
pourceaux.
4)
que
les
lecteurs
escoutent
comment
s'accordent
les
fleuttes
de
Messieurs
les
Prelatz.
|