|
7:460
tiosis
:
neminem
exstitisse
unquam,
qui
legi
Dei
satisfecerit,
nec
ullum
posse
inveniri.
Quid
enim?
An
spiritum
sanctum
arguemus
mendacii,
qui
universos,
non
unius
tantum
saeculi
homines,
transgressionis
reos
peragit,
sed
quotquot
usque
in
finem
mundi
futuri
sunt?
Non
est
homo
super
terram,
inquit
Solomo,
qui
non
peccet
(1
Reg.
8,
46).
Dixerat
autem
David:
Non
iustificabitur
in
conspectu
tuo
ullus
viventium
(Psal.
143,
2).
Si
possibile
est
aliquem
inveniri,
qui
legem
impleat,
retractet
spiritus
sanctus
haec
oracula.
Sed
absit,
ut
diabolica
hominum
superbia
[pag.
200]
aeternum
veritatis
autorem
faciat
mendacem.
Quin
etiam
evanesceret
illud
Pauli
argumentum.
Scriptum
est
:
Maledictus
omnis
qui
non
permanserit
in
omnibus
quae
scripta
sunt
(Gal.
3,
10).
Ergo
quicunque
sunt
sub
lege*
maledictioni
sunt
obnoxii.
Promptum
enim
erit
excipere,
legem
posse
impleri.
Sed
apostolus
pro
confesso
principio
sumit,
quod
anathemate
isti
damnant.
Itaque
alibi,
quum
servitutem
deplorat,
qua
ipse
cum
sanctis
omnibus
premebatur,
non
aliud
remedium
tandem
invenit,
nisi
ut
liberetur
a
corpore
(Rom.
7,
24).
Vexabant
etiam
Augustinum
hac
calumnia
Pelagiani.
Fatetur
Deum,
si
velit,
posse
quidem
homines
ad
tantam
perfectionem
evehere:
sed
neque
fecisse
unquam,
nec
facturum,
quia
aliter
scripturae
doceant.
Ego
autem
ulterius
progredior,
ac
impossibile
esse
assero,
quod
scripturae
nunquam
futurum
pronunciant.
Quanquam,
si
de
loquutione
agitur,
ea
quoque
expressa
est
a
Petro,
Actorum
15
(v.
10)
quum
legem
iugum
appellat,
quod
nullus
patrum
ferre
potuerit.
Fallitur
enim
qui
putat,
ad
caeremonias
tantum
hoc
spectare.
Quid
enim
tam
arduum
continebant
caeremoniae,
ut
omnes
humanae
vires
sub
earum
onere
deficerent?
Sed
procul
dubio
significat,
impares
fuisse
ab
initio
universos
mortales
legis
observationi,
hodieque
esse:
ideo
nihil
restare,
nisi
ut
confugiamus
[pag.
201J
ad
Christi
gratiam,
quae,
soluto
legis
iugo,
sub
libera
custodia
quodammodo
nos
continet.l)
Ac
notandum,
de
regeneratis
ipsum
loqui:
ne
cavillentur
Tridentini
patres,
de
carnis
infirmitate
id
esse
dictum,
ubi
abest
auxilium
spiritus.2)
Prophetas
enim,
et
patriarchas,
et
pios
reges,
utcunque
Dei
spiritu
adiuvarentur,
ferendo
legis
iugo
pares
fuisse
negat:
nec
ambigue
pronunciat,
impossibilem
fuisse
legis
observationem.
At
scripturam
ipsi
quoque
ex
adverso
testem
producunt.
Nam
Ioannes
mandata
eius
non
esse
gravia
tradit
(1
Ioann.
5,
3).
Fateor:
modo
ne
illam
de
peccatorum
remissione
doctrinam
excludas,
quam
omnibus
mandatis
praeponit.
Nam,
si
grave
1)
nous
conduit
plus
liberalement.
2)
que
cela
est
dit
de
ceux
qui
sont
du
tout
charnelz
(caett.
om.).
|