|
31:46
se
non
venire
sine
certo
et
liquido
vocationis
suae
testimonio:
ac
si
diceret,
non
temere^se
prodire
in
medium,
ut
regnum
occupet,
sed
proferre
Dei
mandatum,
sine
quo
temere
se
in
illum
honorem
extulisset.
Caeterum,
hoc
in
Christo
verius
impletum
fuit:
nec
dubium
est
quin
David
spiritu
prophetico
in
eum
praecipue
respexerit.
Nam
hoc
modo
inexcusabiles
redditi
sunt
omnes
impii,
quod
non
miraculis
solum
probavit
Christus
se
legitima
potestate
a
Deo
fuisse
instructum,
sed
hoc
palam
quoque
fecit
evangelii
praeconio.
Imo
hoc
idem
testimonium
quotidie
in
toto
orbe
personat.
Nam
quamvis
initio
apostoli
Christum
a
Deo
patre
creatum
esse
regem
testati
sint,
deinde
post
eos
idem
munus
obierint
doctores:
quia
tamen
legatione
omnes
pro
Christo
ipso
functi
sunt,
recte
et
apte
sibi
ipse
unus
vendicat
quidquid
per
eos
egit.
Ideo
etiam
Paulus
Ephe.
2,
17,
^
eius
personae
tribuit
quod
evangelii
ministri
eius
nomine
egerunt.
Veniens,
inquit,
annuntiavit
pacem
propinquis
et
longinquis.
Atque
hinc
etiam
melius
sancitur
evangelii
autoritas,
quia
licet
ab
aliis
publicetur,
Christi
tamen
vocari
non
desinit.
Sic
enim
statuendum
est,
quoties
ab
hominibus
evangelium
audimus,
non
tam
ipsos,
quam
eorum
ore
Christum
loqui.
Atqui
hoc
singulare
beneficium
est,
quod
Christus,
ne
dubia
sit
nobis
regni
sui
maiestas,
propria
voce
nos
ad
se
comiter
invitat.
Quo
magis
cavendum
est,
ne
quod
promulgat
edictum
impie
repudiemus.
(Filius
meus
es.)
Potuit
quidem
David
regii
iuris
intuitu
censeri
Dei
filius,
quemadmodum
scimus,
principes
eo
quod.
prae
aliis
excellant
tam
deos
quam
Dei
filios
vocari.
Sed
hic
Deus
singulari
elogio
Davidem
ornans,
eum
non
modo
supra
cunctos
mortales,
sed
etiam
supra
angelos
extollit.
Quod
prudenter
expendit
apostolus
ad
Hebr.
1,
5,
dum
hoc
nulli
unquam,
angelo
fuisse
dictum
admonet.
Quamvis
enim
angelis
inferior
esset
David,
quatenus
tamen
gestavit
Christi
personam,
merito
illis
longe
praefertur.
Sciamus
ergo
hic
Dei
filium
non
unum
quempiam
ex
multis,
sed
unigenitum
designari,
ut
solus
in
coelo
et
in
terra
emineat.
Quod
autem
Deus,
se
illum
genuisse
pronuntiat,
referri
debet
ad
nominum
sensum,
vel
notitiam.
David
enim
genitus
a
Deo
fuit,
dum
clare
apparuit
eius
electio.
Itaque
adverbium
Hodie,
tempus
illius
demonstrationis
notat:
quia
postquam
innotuit
creatum
divinitus
fuisse
regem,
prodiit
tanquam
nuper
ex
Deo
genitus:
quia
homini
privato
tantus
honor
haberi
non
poterat.
Eadem
in
Christo
quoque
relatio
tenenda
est,
non
enim
genitus
dicitur
nisi
quatenus
Pater
Filium
suum
esse
testatus
est.
Scio
locum
hunc
de
aeterna
Christi
generatione
a
multis
fuisse
expositum,
qui
et
in
adverbio
Hodie,
argute
philosophati
sunt,
ac
si
perpetuum
actum
extra
tempus
notaret.
Sed
huius
vaticinii
fidelior
|