|
7:458
scribunt,
non
modo
gratuitam
iustitiae
imputationem
confundunt
cum
operum
meritis,
sed
illam
propemodum
exterminant.
Verba
sunt:
Crescere
fideles
in
iustitia
bonis
operibus
per
observationem
mandatorum
Dei
et
ecclesiae:
magisque
inde
iustificari.
Saltem
si
hac
Augustini
exceptione
uterentur:
[pag.
196]
Iustitiam
fidelium,
quamdiu
degunt
in
mundo,
magis
peccatorum
remissione
constare,
quam
perfectione
virtutum.
*)
Tametsi
ne
illa
quidem
operum
iustitia,
quam
contemptim
no-v
minat,
nitendum
ulla
ex
parte
docet.
Unam
enim
piorum
omnium,
qui
sub
carnis
infirmitate
gemunt,
spem
esse
hanc
praedicat,
quod
mediatorem
habent
Iesum
Christum,
qui
sit
pro
peccatis
eorum
exoratio.2)
Contra
Tridentini
patres,
vel
emptitii
potius
monachi,
qui
tanquam
latini
tibicines,
qualecunque
volunt
carmen
illis
componunt:
modis
omnibus
discipulos
suos
avocfintes
a
gratiae
intuitu,
falsa
operum
fiducia
excaecant.
Libenter
sane
confitemur,
quotidiano
bonorum
operum
profectu
crescere
debere
fideles:
bonaque
eorum
opera,
quibus
ornati
sunt
a
Deo,
interdum
iustitiae
titulo
insigniri.
Verum,
quum
haec
tota
operum
dignatio
non
ex
alio
fonte
manet,
quam
gratuitae
acceptionis
:
quam
absurdum
foret,
hanc
ab
illa
labefactari?
Cur
non
reminiscuntur
quod
pueri
in
scholis
didicerunt:
non
pugnare
quod
subordinatur?
Dico
gratuita
imputatione
fieri,
ut
coram
Deo
iusti
censeamur:
dico
inde
quoque
alterum
beneficium
provenire,
ut
iustitiae
nomen
habeant
opera,
quae
procul
alioqui
a
iustitiae
veritate
abessent.
Denique,
non
proprio
merito,
sed
fide
sola,
[pag.
197]
tam
personam,
quam
opera
iustificari
affirmo:
et
ex
personae
iustificatione
hanc
operum,
tanquam
ex
causa
effectum,
pendere.
Ergo
et
ordine
ita
praecedat,
et
gradu
ita
superemineat
necesse
est
unica
fidei
iustitia,
ne
quid
eam
vel
praevertat,
vel
obscuret
Proinde
iniquissima
est
calumnia,
gratuitae
iustitiae
meritoriam
nescio
quam
substituere:
ut
semel
nos
gratis
Deus
momento
uno
iustificet:
nos
autem
tota
vita
legis
observatione
iustitiam
ipsi
nobis
comparemus.
De
observatione
mandatorum
Dei,
hoc
mihi
velint
nolint
fatebuntur;
multum
a
perfecto
eius
complemento
distare
omn
es
mortales.
Nunc
mihi
respondeant:
an
qualiscunque
eius
pars,
iustitia
sit,
aut
pars
iustitiae.
Posterius
hoc
strenue
asserent.
Verum
repugnat
scriptura,
quae
hunc
honorem,
nisi
perfectae
obedientiae,
nequaquam
tribuit:
Qui
fecerit
haec,
vivet
in
ipsis:
maledictus
antem
qui
non
compleverit
omnia
(Gal.
3,
10).
Item:
Qui
defecerit
in
uno,
factus
est
omnium
reus
(Iac.
2,
10).
Nemo
est
qui
non
agnoscat,
etiam
me
tacente,
maledictioni
subiici
1)
Libro
de
Civitate
Dei
19.
cap.
27.
2)
Libro
ad
Bonifacium
3.
c.
5.
|