|
55:458
mus:
impiam
vero
esse
eius
profanationem,
ubi
arroganter
acumen
nostrum
ingerimus
ad
ipsam
intelligendam,
quum
mysteria
Dei
contineat
carni
nostrae
abscondita,
ao
sublimes
vitae
thesauros
modulum
nostrum
longe
superantes.
Atque
id
est
quod
diximus,
lucem
quae
in
ea
refulget,
ad
solos
humiles
pervenire.
Porro
bis
insulsi
sunt
papistae,
dum
hinc
colligunt,
nullam
privati
hominis
interpretationem
debere
authenticam
censeri.
Nam
hoc
Petri
testimonio
abutuntur,
ut
suis
conciliis
summum
ius
interpretandae
scripturae
arrogent
In
quo
sane
pueriliter
ineptiunt.
Nam
Petrus
interpretationem
vocat
privatam,
non
uniuscuiusque
hominis,
ut
singulos
tantum
ab
ipsa
prohibeat:
sed
profanum
esse
docet
quidquid
de
suo
afferunt
homines.
Ergo
ut
totus
mundus
in
unum
conspiret,
cunctaque
hominum
ingenia
simul
coalescant,
quidquid
tamen
inde
prodibit,
privatum
erit
vel
proprium:
quia
nomen
hoc
divinae
revelationi
opponitur,
dum
spiritu
sancto
intus
illuminati
fideles,
quidnam
verbo
suo
velit
Deus,
agnoscunt.
Mihi
tamen
simplicior
videtur
alter
sensus,
ut
scripturam
Petrus
non
humanitus,
vel
humano
impulsu
proditam
fuisse
dicat.
Nunquam
enim
ad
eam
legendam
bene
praeparatus
accedes,
nisi
reverentiam,
obsequium,
ac
docilitatem
afferas.
Porro
iusta
reverentia
inde
nascitur,
quum
statuimus
Deum
nobiscum
loqui,
non
homines
mortales.
In
primis
ergo
iubet
Petrus,
fidem
prophetiis
haberi,
tanquam
indubiis
Dei
oraculis:
quia
non
fluxerint
ex
proprio
hominum
motu.
Eodem
spectat
quod
mox
subiicit,
quod
sancti
Dei
homines
spiritu
impulsi,
loquuti
sint:
non
autem
sponte
vel
suo
arbitrio
effutierint
sua
commenta.
Summa
est,
hoc
esse
rectae
intelligentiae
initium,
dum
fidem,
quae
Deo
debetur,
tribuimus
sanctis
eius
prophetis.
Sanctos
Dei
homines
appellat,
qui
iniunctum
sibi
munus
fideliter
exequentes,
divinam
in
suo
ministerio
personam
sustinuerint.
Impulsos
fuisse
dicit,
non
quod
mente
alienati
fuerint
(qualem
in
suis
prophetis
IvfrooataofJtov
fingunt
gentiles)
sed
quia
nihil
a
se
ipsis
ausi
fuerint:
tantum
obedienter
sequuti
sint
spiritum
ducem,
qui
in
ipsorum
ore,
tanquam
in
suo
sacrario,
regnabat.
Prophetiam
scripturae
intellige,
quae
in
scripturis
sacris
continetur.
CAPUT
IL
1.
Fuerunt
autem
et
falsi
prophetae
in
populo:
sicuti
et
inter
vos
erunt
falsi
doctores
qui
subinducent
sectas
perditionis:
etiam
Dominum,
qui
eos
redemitf
abnegantes,
accersentes
sibi
celerem
interitum.
2.
Et
multi
sequentur
eorum
exitia,
per
quos
via
veritatis
blasphemabitur.
3.
Et
in
avaritia
fictis
sermonibus
|