7:457  457  CUM  ANTIDOTO.  458  assignat:  quod  caritas  Dei  in  corda  nostra  diffusa  sit,  per  spiritum  sanctum  qui  datus  est  nobis.  Quo  significat,  conscientiam  nostram,  [pag.  194]  testimonio  spiritus  sancti  acquiescentem,  intrepide  apud  Deum  de  spe  aeternae  salutis  gloriari.  Sed  non  mirum  est,  si  haec,  quam  spiritus  Dei  piorum  cordibus  obsignat,  certitudo  sophistis  ignota  est.  Sic  enim  fore  praenunciavit  Christus:  Mundus  eum  non  cognoscet,  sed  vos  soli  apud  quos  manet  (Ioann.  14,  17).  Non  mirum  est,  eos,  qui  abiecto  fidei  fundamento,  in  opera  potius  recumbunt,  huc  et  illuc  vacillare.  Verissimum  enim  est  illud  Augustini:  1)  Quia  non  secundum  merita  nostra,  sed  secundum  eius  gratiam  firma  est  promissio:  nemo  debet  cum  trepidatione  praedicare,  de  quo  non  potest  dubitare.  Videntur  tamen  sibi  quibuslibet  obiectis  ingeniose  occurrere,  quum  de  Christi  gratia  generalem  persuasionem  commendant.  Prohibent,  ne  quis  dubitet  de  efficacia  mortis  Christi.  Sed  ubinam  locari  voiunt?  In  aere,  ut  confusa  tantum  sit  imaginatio.  Nemini  enim  permittunt  sibi  gratiam,  firma  certitudine  fidei,  applicare.  Quasi  de  nihilo  destinentur  nobis  istae  promissiones  :  Ecce  rex  tuus  venit  (Matth.  21,  5;  Zach.  9,  9).  Vos  haeredes  estis  promissionis  (Act.  2,39).  Complacuit  patri  in  te  (Luc.  12,32).  Iustitia  Dei  in  omnes  et  super  omnes  qui  credunt  (Rom.  3,  22).  Sane  si  concedant,  fide  nos  percipere  quod  Deus  offert:  non  ita  mihi,  et  aliis  proponitur  Christus,  ut  tantum  credamus  Abrahae  fuisse  redemptorem:  ["pag.  195]  sed  ut  quisque  sibi  propriam,  quae  ab  ipso  parta  est,  salutem  faciat.  Et  cuius,  obsecro,  improbitatis  est  id  asserere:  Nemo  scire  fidei  certitudine  potest,  se  gratiam  Dei  consequutum?  Paulus  et  Ioannes  inter  Dei  filios  non  agnoscunt,  nisi  qui  id  sciunt.  De  qua  scientia  id  interpretabimur,  nisi  quam  spiritus  sancti  magisterio  didicerint?  Praeclare  enim  Bernardus:2)  Fidem  hic  nobis  subvenire  necesse  est  :  hic  oportet  succurrere  veritatem  :  ut  quod  de  nobis  latet  in  corde  patris,  per  spiritum  reveletur:  et  spiritus  persuadeat  cordibus  nostris,  quod  filii  Dei  simus.  Persuadeat  autem,  vocando  et  iustificando  gratis  per  fidem.  Quod  si  Paulus,  dum  Corinthios  hortatur  ut  semetipsos  probent  sintne  in  fide,  omnes  reprobos  pronunciat,  qui  Christum  non  cognoscunt  in  se  habitantem  (2  Cor.  13,  5):  ego  cur  verear  bis  reprobos  pronunciare,  qui  tale  examen  a  tota  ecclesia  procul  arcent,  ac  de  gratia  Dei  nihil  certi  reliquum  faciunt?3)  Capite  undecimo,  ubi  incrementa  iustitiae  de-  1)  In  Psal.  88.  2)  Serm.  5.  in  dedic,  templi.  3)  mais  plustost  veulent  que  les  fideles  se  tiennent  en  branle  pour  tourner  ca  et  la  quant  a  la  fiance  de  leur  salut.