[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


7:456  tur,  dum  omnes  conscientias  tranquilla  fiducia  spoliant.  Ubi  igitur  audacia  illa,  de  qua  alibi  docet  Paulus,  [pag.  192]  et  accessus  cum  fiducia  ad  patrem  per  fidem  Christi  (Ephes.  3,  12)?  Non  contentus  fiduciae  nomine,  audacia  nos  instruit,  quae  certe  plus  quidquam  est,  quam  certitudo.  Quid  etiam  quod  certitudinis  vocem  aliquoties  usurpat?  Neque  alibi  eam  fundat,  quam  in  sola  gratuiti  Dei  amoris  persuasione  (Rom.  8,  37).  Imo  omnem  veram  Dei  invocationem  isti  evertunt,1)  quum  piorum  animos  trepidatione  suspendunt,  quae  sola  nobis  ianuam  praecludit.  Qui  haesitat,  inquit  Iacobus  (1,  6),  similis  est  fluctui  maris,  qui  a  vento  circumfertur:  non  ergo  existiment  tales,  se  quidquam  impetraturos  a  Domino,  sed  qui  vult  exorare,  nihil  haesitet.  Notanda  est  antithesis  inter  fidem  et  haesitationem:  unde  colligere  promptum  est,  fidem  destrui,  simul  ac  tollitur  certitudo.  Sed  quo  melius  tota  eorum  theologia  patefiat  lectoribus,  expendant  quae  in  eodem  capite  sequuntur  verba.  Sed  neque  illud  asserendum,  oportere  eos  qui  vere  iustificati  sunt,  absque  dubitatione,  apud  se  ipsos  statuere,  se  esse  iustificatos.  Si  ita  est:  videant  qua  ratione  conciliari  queat  πληροφορία  cum  dubitatione.  Illam  enim  Paulus  fidei  perpetuam  facit  comitem.  Taceo  quod  instar  axiomatis  hic  ponunt,  quod  Paulus  pro  ingenti  absurdo  ducit.  Si  ex  lege  est  haereditas,  inquit,  exinanita  est  fides  (Rom.  4,  14).  Fidei  nullam  fore  certitudinem  [pag.  193]  argumentatur,  si  operibus  nitatur  salus  hominum.  Non  dubitat  hoc  pro  absurdissimo  in  medium  proferre.  Et  merito.  Quum  mox,  abolitam  quoque  esse  promissionem,  inde  colligat.  Pudet  autem  me  quasi  de  re  ambigua  contendere,  cum  iis  qui  se  Christianos  appellant.  Clara  est  scripturae  doctrina.  Scimus,  inquit  Ioannes,  nos  esse  filios  Dei  (1  Ioann.  4,  6).  Et  postea,  unde  haec  scientia  nascatur,  exponit:  nempe,  ex  spiritu  quem  dedit  nobis.  Sicut  et  Paulus  admonet,  non  mundi  spiritum  nos  accepisse:  sed  spiritum  qui  ex  Deo  est,  ut  sciamus,  quae  a  Deo  donata  sunt  nobis  (1  Cor.  2,  12).  Alibi  etiam  expressius:  Non  accepimus  iterum  spiritum  servitutis  in  timorem,  sed  adoptionis  spiritum,  in  quo  clamamus  Abba,  pater  (Rom.  8,  15).  Hinc  accessus  ille  cum  fiducia  et  audacia,  cuius  paulo  ante  meminimus.  Et  sane  totam  fidei  naturam  ignorant,  qui  eam  dubitatione  miscent.  Si  dubitaret  Paulus:  non  auderet  morti  et  inferis  insultare,  quemadmodum  facit  Roman.  8  (v.  31  seqq.)  ubi  se  tam  certum  esse  iactat  de  amore  Dei,  ut  nihil  eum  ab  ista  persuasione  dimovere  queat.  Non  auderet,  capite  quinto,  (v.  2)  gloriari  super  spe  gloriae  Dei.  Quod  ex  eius  verbis  liquido  apparet.  Causam  enim  1)  ces  canailles  de  Trente.   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci