|
7:456
tur,
dum
omnes
conscientias
tranquilla
fiducia
spoliant.
Ubi
igitur
audacia
illa,
de
qua
alibi
docet
Paulus,
[pag.
192]
et
accessus
cum
fiducia
ad
patrem
per
fidem
Christi
(Ephes.
3,
12)?
Non
contentus
fiduciae
nomine,
audacia
nos
instruit,
quae
certe
plus
quidquam
est,
quam
certitudo.
Quid
etiam
quod
certitudinis
vocem
aliquoties
usurpat?
Neque
alibi
eam
fundat,
quam
in
sola
gratuiti
Dei
amoris
persuasione
(Rom.
8,
37).
Imo
omnem
veram
Dei
invocationem
isti
evertunt,1)
quum
piorum
animos
trepidatione
suspendunt,
quae
sola
nobis
ianuam
praecludit.
Qui
haesitat,
inquit
Iacobus
(1,
6),
similis
est
fluctui
maris,
qui
a
vento
circumfertur:
non
ergo
existiment
tales,
se
quidquam
impetraturos
a
Domino,
sed
qui
vult
exorare,
nihil
haesitet.
Notanda
est
antithesis
inter
fidem
et
haesitationem:
unde
colligere
promptum
est,
fidem
destrui,
simul
ac
tollitur
certitudo.
Sed
quo
melius
tota
eorum
theologia
patefiat
lectoribus,
expendant
quae
in
eodem
capite
sequuntur
verba.
Sed
neque
illud
asserendum,
oportere
eos
qui
vere
iustificati
sunt,
absque
dubitatione,
apud
se
ipsos
statuere,
se
esse
iustificatos.
Si
ita
est:
videant
qua
ratione
conciliari
queat
πληροφορία
cum
dubitatione.
Illam
enim
Paulus
fidei
perpetuam
facit
comitem.
Taceo
quod
instar
axiomatis
hic
ponunt,
quod
Paulus
pro
ingenti
absurdo
ducit.
Si
ex
lege
est
haereditas,
inquit,
exinanita
est
fides
(Rom.
4,
14).
Fidei
nullam
fore
certitudinem
[pag.
193]
argumentatur,
si
operibus
nitatur
salus
hominum.
Non
dubitat
hoc
pro
absurdissimo
in
medium
proferre.
Et
merito.
Quum
mox,
abolitam
quoque
esse
promissionem,
inde
colligat.
Pudet
autem
me
quasi
de
re
ambigua
contendere,
cum
iis
qui
se
Christianos
appellant.
Clara
est
scripturae
doctrina.
Scimus,
inquit
Ioannes,
nos
esse
filios
Dei
(1
Ioann.
4,
6).
Et
postea,
unde
haec
scientia
nascatur,
exponit:
nempe,
ex
spiritu
quem
dedit
nobis.
Sicut
et
Paulus
admonet,
non
mundi
spiritum
nos
accepisse:
sed
spiritum
qui
ex
Deo
est,
ut
sciamus,
quae
a
Deo
donata
sunt
nobis
(1
Cor.
2,
12).
Alibi
etiam
expressius:
Non
accepimus
iterum
spiritum
servitutis
in
timorem,
sed
adoptionis
spiritum,
in
quo
clamamus
Abba,
pater
(Rom.
8,
15).
Hinc
accessus
ille
cum
fiducia
et
audacia,
cuius
paulo
ante
meminimus.
Et
sane
totam
fidei
naturam
ignorant,
qui
eam
dubitatione
miscent.
Si
dubitaret
Paulus:
non
auderet
morti
et
inferis
insultare,
quemadmodum
facit
Roman.
8
(v.
31
seqq.)
ubi
se
tam
certum
esse
iactat
de
amore
Dei,
ut
nihil
eum
ab
ista
persuasione
dimovere
queat.
Non
auderet,
capite
quinto,
(v.
2)
gloriari
super
spe
gloriae
Dei.
Quod
ex
eius
verbis
liquido
apparet.
Causam
enim
1)
ces
canailles
de
Trente.
|