|
55:456
qui
auditis
Pauli
concionibus,
inquirunt
ex
scriptura,
an
ita
sit.
Verum
in
hoc
sensu
primum
inest
absurditas,
quod
videri
possit
usum
prophetiarum
ad
exiguum
tempus
restringere,
ao
si
perspecta
evangelii
luce
iam
supervacuae
forent.
Si
quis
excipiat,
non
sequi
hoc
necessario,
quod
particula
donec
non
semper
finem
denotet:
dico,
in
praeceptionibus
non
aliter
posse
accipi.
Ambula,
donec
viam
absolveris.
Pugna,
donec
viceris.
In
his
certe
loquutionibus
videmus
aliquod
praescribi
temporis
spatium.
Atque
ut
concedam
non
prorsus
hoc
modo
reiici
propheticam
lectionem:
nemo
tamen
non
videt
quam
frigida
sit
ista
commendatio,
utiles
esse
prophetas,
donec
patefactus
sit
nobis
Christus:
quum
eorum
doctrina
ad
finem
usque
vitae
perinde
sit
necessaria.
Deinde
memoria
tenendum
est
quosnam
alloquatur
Petrus.
Neque
enim
rudes
ac
novitios
instituit,
qui
in
primis
elementis
adhuc
subsistant:
sed
quos
prius
testatus
est
eiusdem
pretii
fidem
adeptos
esse,
et
in
praesenti
veritate
confirmatos.
Atqui
crassa
haec
ignorantiae
caligo
in
tales
non
competeret.
Scio
quid
nonnulli
obtendant,
non
fuisse
pares
omnium
progressus:
hic
ergo
specialiter
tyrones
moneri
qui
adhuc
Christum
quaerebant.
Atqui
quum
ex
contextu
palam
sit
ad
eosdem
verba
fieri,
necesse
est
ut
hic
locus
fidelibus
aptetur
qui
iam
Christo
nomen
dederunt,
et
qui
facti
sunt
verae
lucis
participes.
Ego
itaque
hanc
caliginem,
cuius
Petrus
meminit,
ad
totum
vitae
stadium
extendo,
ac
diem
tunc
demum
nobis
i
l
l
u
c
e
r
e
interpretor,
quum
facie
ad
faciem
videbimus
quod
nunc
cernimus
per
speculum
et
in
aenigmate.
Refulget
quidem
in
evangelio
sol
iustitiae
Christus:
sed
ita
ut
mentes
nostras
semper
ex
parte
occupent
mortis
tenebrae,
donec
e
carnis
ergastulo
educti,
in
coelum
transferamur.
Ille
ergo
erit
diei
fulgor,
quum
nullae
ignorantiae
nubes
aut
nebulae
liquidum
solis
conspectum
impedient.
Et
certe
tantundem
absumus
a
pleno
die,
quantum
a
perfectione
fides
nostra
abest.
Quare
non
mirum
si
praesentis
vitae
conditio
caligo
vocetur:
quandoquidem
ab
ea
notitia
distamus,
ad
quam
nos
evangelium
invitat.
In
summa,
admonet
Petrus,
quamdiu
peregrinamur
in
mundo,
egere
nos
prophetarum
doctrina,
tanquam
lucerna
directrice:
qua
exstincta,
nihil
quam
in
tenebris
errare
possumus.
Neque
enim
prophetias
ab
evangelio
disiungit,
quum
illas
nobis
lucere
tradit,
ut
viam
monstrent.
Tantum
docere
vult,
totum
vitae
nostrae
cursum
debere
regi
Dei
verbo,
quia
alioqui
nos
undique
obvoluti
simus
ignorantiae
tenebris,
et
Dominus
non
aliter
nobis
luceat,
quam
dum
in
eius
verbum
intuemur
quasi
lucernam.
Nec
vero
lucernae
similitudine
utitur,
ut
tenuem
et
restrictam
lucem
significet:
sed
ut
haec
duo
membra
inter
se
respondeant,
nos
propria
luce
destitui,
nec
viam
tenere
magis
posse,
quam
qui
densa
nocte
|