|
7:455
455
ACTA
SYNODI
TRIDENTINAE
45
r>
omnium,
quae
iustificationem
praecedunt,
ipsam
promeretur
:
sive
fides,
sive
opera.
Quae
nobis
hic
opera
comminiscuntur
iustificatione
priora?
Cuius
hoc
erit
ordinis,
ut
radicem
fructus
tempore
praecedat?
[pag.
190]
I
n
summa:
ut
intelligant
pii
lectores
quantum
ad
doctrinae
correctionem
profectum
sit,
monachi
reverendis
patribus,
quorum
partes
erant
auribus
annuere,
veterem
hanc
dictarunt
cantilenam:
bona
opera,
quae
iustificationem
praecedunt,
non
meritoria
esse
aeternae
salutis:
sed
praeparatoria
duntaxat.
Atqui,
si
qua
opera
fidem
anteverterent,
ipsa
quoque
venirent
in
calculum.
Sed
ideo
nullum
meritum,
quia
nulla
sunt
opera.
Nam
si
opera
sua
quaerant
homines,
mala
duntaxat
invenient.
Posteris
vix
persuadebitur,
tantum
fuisse
stuporis
in
papatu,
ut
iustificationi
ullum
opus
praeponerent,
etiamsi
negarent
esse
tanti
boni
meritorium.
Quid
enim
ab
homine
prodibit,
donec
spiritu
Dei
fuerit
regenitus?
Longe
diversa
est
Pauli
ratiocinatio.
Ephesios
admonet,
cap.
2
(v.
8)
ut
se
meminerint
gratia
salvatos
esse,
non
ex
se
ipsis,
neque
ex
propriis
operibus.
Probationem
subiicit,
non
qua
lymphati
isti
patres
utuntur,
opera,
quae
praecedunt,
nulla
sufficere:
sed
quam
ego
adduxi,
non
aliis
operibus
nos
esse
praeditos,
nisi
quae
Deus
praeparavit:
quia
sumus
illius
factura,
ad
sanctam
et
piam
vitam
creati.
Fides
porro
iustificationem
ita
praecedit,
ut
tamen
Dei
respectu
sequatur.
Quanquam
de
fide
quod
dicunt,
tunc
fortassis
locum
haberet,
si
fides
ipsa,
quae
nos
in
possessionem
iustitiae
[pag.
191]
mittit,
a
nobis
esset.
Verum
quum
ipsa
quoque
gratuitum
sit
Dei
donum:
supervacua
est
ista,
quam
ponunt,
exceptio.
Quanquam
scriptura
hanc
dubitationem
alia
ratione
tollit,
dum
fidem
opponit
operibus:
ne
inter
merita
censeatur.
Neque
enim
quidquam
nostrum
affert
fides
ad
Deum
:
sed
quod
ultro
nobis
offert
Deus,
recipit.
Hinc
fit,
ut
fides,
quamvis
imperfecta,
perfectam
nihilominus
iustitiam
possideat:
quia
non
alium,
quam
gratuitae
Dei
bonitatis,
respectum
habet.
Capite
decimo,
in
vanam,
ut
ipsi
quidem
iactant,
haereticorum
fiduciam
invehuntur.
Ea
autem
est,
secundum
eorum
definitionem,
dum
certo
statuimus
nobis
remissa
esse
peccata:
in
eaque
certitudine
acquiescimus.
Verum
si
haereticos
facit
talis
certitudo:
ubi
erit
felicitas,
quam
David
praedicat?
Imo,
ubi
erit
pax
illa,
de
qua
Paulus
concionatur
quinto
ad
Romanos
capite
(v.
1),
si
alibi
quam
in
sola
Dei
benevolentia
acquiescimus?
Unde
porro
Deum
habemus
propitium,
nisi
quia
non
intrat
nobiscum
in
iudicium?
Fatentur1
)
nunquam,
nisi
gratis,
remitti
peccata
propter
Christum:
sed
hoc
in
suspenso
relinquunt,
quibus
et
quando
remittan-
1)
les
messsires
de
Trente.
|