|
7:454
(Rom.
3,
26
seq.
et
4,
2),
excludi
omnem
carnis
gloriationem
lege
fidei,
an
ad
anteactae
vitae
duntaxat
merita
respicit,
ac
non
potius
admonet,
nihil
esse,
quo
glorientur
homines,
usque
ad
vitae
finem,
qui
fide
iusti
sunt?
Nam
quum
ex
Davide
asserit
imputari,
absque
operibus,
iustitiam,
[pag.
188]
perpetuum
fidelium
statum
declarat
(Rom.
4,
6).
Quemadmodum
et
David,
se,
ac
reliquos
omnes
Dei
filios,
non
in
unum
diem,
sed
tota
vita,
peccatorum
remissione
beatos
esse
exclamat
(Psal.
32,
1).
Nec
de
unius
momenti
iustificatione
loquitur
apud
Lucam
Petrus,
quum
dicit:
Per
gratiam
Iesu
Christi
credimus
nos
esse
salvos,
quemadmodum
et
patres
nostri
(Act.
15,
11).
Ille
enim
erat
quaestionis
status:
an
exigenda
foret
a
gentibus
legis
observatio.
Id
fieri
debere
negat:
quod
non
alia
sit
salus
in
christiana
ecclesia,
quam
per
Christi
gratiam
(Act.
4,
12):
nec
alia
unquam
fuerit.
Et
merito.
Nec
enim
aliter
firma
erit
promissio,
nisi
ex
Dei
gratia
pendeat,
ac
fide
nitatur,
inquit
Paulus
(Rom.
4,
16).
An
illic
etiam
de
praecedentibus
meritis
agi,
garrient?
Imo
selectissimis
quibusque
salutis
fiduciam
posse
constare
negat,
nisi
recumbat
in
Christi
gratiam.
Fidem
igitur
abolet,
qui
non
retinet
hanc
unicam
iustitiam
usque
ad
mortem.
Iustificamur
gratis,
inquiunt,
quod
nulla
opera,
quae
iustificationem
praecedant,
ipsam
promerentur.
Atqui,
dum
Paulus
Abrahae
materiam
adimit
gloriandi,
eo
quod
fides
sit
illi
imputata
ad
iustitiam,
probationis
loco
mox
subiicit:
ubi
sunt
opera,
illic
debitum
praemium
rependi:
fidei
autem
quod
datur,
gratuitum
esse
(Rom.
4,
4).
Notemus
de
sancto
patriarcha
verba
fieri.
Negat
Paulus,
quo
tempore
mundo
[pag.
189]
renunciaverat,
ut
se
totum
Dei
obsequio
addiceret,
ullis
operibus
fuisse
iustum.
Si
excipiant
adulterini
isti
patres,
tunc
demum
coepisse
iustificari:
aperte
refellitur
hoc
cavillum
sacrae
historiae
contextu.
Multis
enim
annis
se
exercuerat
in
quotidiana
Dei
invocatione,
et
Dei
vocationem
constanter
sequutus
erat,
in
qua
vitae
aeternae
promissio
continebatur.
Nonne
ergo
ter
caeci
iudicandi
sunt,
qui
gratuitam
Dei
iustitiam
non
vident,
nisi
in
ipso
vestibulo?
regnare
autem
in
ipso
aedificio
putant
operum
merita?
Verum
attendere
convenit,
qualem
tam
crassae
impietati
fucum
inducant.
Hoc
quippe
modo
satisfactum
pronunciant
apostoli
sententiae:
Si
ex
gratia,
ergo
non
ex
operibus
(Rom.
ll,
6).
Atqui
Paulus,
quod
salvae
fiunt
reliquiae
(Rom.
9,
27),
et
ab
aeterni
exitii
periculo
mirabiliter
a
Deo
conservantur
usque
in
finem,
id
acceptum
refert
Dei
gratiae.
Multum
igitur
abest,
quin
ad
tantulam
portionem,
hoc
est,
ad
solum
principium,
restringat.
Absurdum
quidem
illud
delirium
:
sed
hoc
etiamnum
aliquanto
crassius,
quod
eorum
opinione,
nihil
29*
|