[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


7:454  (Rom.  3,  26  seq.  et  4,  2),  excludi  omnem  carnis  gloriationem  lege  fidei,  an  ad  anteactae  vitae  duntaxat  merita  respicit,  ac  non  potius  admonet,  nihil  esse,  quo  glorientur  homines,  usque  ad  vitae  finem,  qui  fide  iusti  sunt?  Nam  quum  ex  Davide  asserit  imputari,  absque  operibus,  iustitiam,  [pag.  188]  perpetuum  fidelium  statum  declarat  (Rom.  4,  6).  Quemadmodum  et  David,  se,  ac  reliquos  omnes  Dei  filios,  non  in  unum  diem,  sed  tota  vita,  peccatorum  remissione  beatos  esse  exclamat  (Psal.  32,  1).  Nec  de  unius  momenti  iustificatione  loquitur  apud  Lucam  Petrus,  quum  dicit:  Per  gratiam  Iesu  Christi  credimus  nos  esse  salvos,  quemadmodum  et  patres  nostri  (Act.  15,  11).  Ille  enim  erat  quaestionis  status:  an  exigenda  foret  a  gentibus  legis  observatio.  Id  fieri  debere  negat:  quod  non  alia  sit  salus  in  christiana  ecclesia,  quam  per  Christi  gratiam  (Act.  4,  12):  nec  alia  unquam  fuerit.  Et  merito.  Nec  enim  aliter  firma  erit  promissio,  nisi  ex  Dei  gratia  pendeat,  ac  fide  nitatur,  inquit  Paulus  (Rom.  4,  16).  An  illic  etiam  de  praecedentibus  meritis  agi,  garrient?  Imo  selectissimis  quibusque  salutis  fiduciam  posse  constare  negat,  nisi  recumbat  in  Christi  gratiam.  Fidem  igitur  abolet,  qui  non  retinet  hanc  unicam  iustitiam  usque  ad  mortem.  Iustificamur  gratis,  inquiunt,  quod  nulla  opera,  quae  iustificationem  praecedant,  ipsam  promerentur.  Atqui,  dum  Paulus  Abrahae  materiam  adimit  gloriandi,  eo  quod  fides  sit  illi  imputata  ad  iustitiam,  probationis  loco  mox  subiicit:  ubi  sunt  opera,  illic  debitum  praemium  rependi:  fidei  autem  quod  datur,  gratuitum  esse  (Rom.  4,  4).  Notemus  de  sancto  patriarcha  verba  fieri.  Negat  Paulus,  quo  tempore  mundo  [pag.  189]  renunciaverat,  ut  se  totum  Dei  obsequio  addiceret,  ullis  operibus  fuisse  iustum.  Si  excipiant  adulterini  isti  patres,  tunc  demum  coepisse  iustificari:  aperte  refellitur  hoc  cavillum  sacrae  historiae  contextu.  Multis  enim  annis  se  exercuerat  in  quotidiana  Dei  invocatione,  et  Dei  vocationem  constanter  sequutus  erat,  in  qua  vitae  aeternae  promissio  continebatur.  Nonne  ergo  ter  caeci  iudicandi  sunt,  qui  gratuitam  Dei  iustitiam  non  vident,  nisi  in  ipso  vestibulo?  regnare  autem  in  ipso  aedificio  putant  operum  merita?  Verum  attendere  convenit,  qualem  tam  crassae  impietati  fucum  inducant.  Hoc  quippe  modo  satisfactum  pronunciant  apostoli  sententiae:  Si  ex  gratia,  ergo  non  ex  operibus  (Rom.  ll,  6).  Atqui  Paulus,  quod  salvae  fiunt  reliquiae  (Rom.  9,  27),  et  ab  aeterni  exitii  periculo  mirabiliter  a  Deo  conservantur  usque  in  finem,  id  acceptum  refert  Dei  gratiae.  Multum  igitur  abest,  quin  ad  tantulam  portionem,  hoc  est,  ad  solum  principium,  restringat.  Absurdum  quidem  illud  delirium  :  sed  hoc  etiamnum  aliquanto  crassius,  quod  eorum  opinione,  nihil  29*   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci