|
7:453
453
CUM
ANTIDOTO.
454
quemadmodum
Paulus
admonet.
Atque
ut
eiusdem
Augustini
verbis
concludam:
Voluntas
humana,
non
libertate
gratiam
consequitur,
sed
gratia
libertatem:
et
ut
perseveret,
delectabilem
perpetuitatem
et
insuperabilem
fortitudinem.
1)
Capite
nono,
dum
aliquam
dare
student
[pag.
J86]
modestiae
significationem,
impudentiam
suam
magis
produnt.
Quoniam
in
promptu
erat
scripturae
doctrina
eorum
placitis
repugnans,
ut
hanc
suspicionem
avertant,
primum
quid
sit,
fide
iustificari
hominem,
exponunt:
nempe,
quod
fides
salutis
sit
initium,
et
fundamentum
iustificationis.
Quasi
hac
solutione
essent
expediti,
mox
ad
alteram
transvolant:
gratis
nos
iustificari
ideo
apostolum
docere,
quia
quaecunque
iustificationem
praecedunt,
sive
fides,
sive
opera,
ipsam
non
promerentur.
Quaeso,
si
in
re
seria
versari
se
putarent,
an
adeo
leviter,
quasi
oscitantes,
perfungerentur?
Omitto,
quod
hominum
iudicia
nihil
veriti
sunt,
quasi
sacrosancto
hoc
decreto
omnium
oculos
confodissent:
Fides
iustificat,
quoniam
inchoat
iustitiam.
Primo,
hoc
commentum
sensus
communis
respuit.
Quid
enim
magis
puerile,
quam
totum
effectum
velle
restringere
ad
solum
actum
inchoandi?
Sed
inspiciamus
paulisper,
numquid
Pauli
verba
patiantur
tam
facile
se
perverti.
Evangelium,
inquit,
potentia
Dei
est,
in
salutem
omni
credenti:
quia
in
eo
revelatur
Dei
iustitia
ex
fide
in
fidem
(Rom.
1,
16).
Quis
non
videt
principium
et
finem
pariter
hic
designari?
Alioqui
dicendum
erat
:
Ex
fide
in
opera
:
si
quidem
perficerent
quod
fides
inchoat.
Eodem
facit
Habacuc
(2,
4)
testimonium:
Iustus
ex
fide
victurus
[pag.
187]
est:
quod
improprie
dictum
foret,
nisi
vitam
perpetuaret
fides.
In
Abrahae
persona
relucet
praecipuum
iustificationis
speculum.
Audiamus
ergo,
quo
tempore
fides
illi
ad
iustitiam
imputata
fuisse
praedicatur
(Gen.
15,
6;
Gal.
3,
6).
Non
erat
certe
novitius:
sed
relicta
patria,
iam
annos
complures
Dominum
sequutus
erat:
ut
esset
non
vulgare
sanctitatis
omniumque
virtutum
exemplar.
Non
ergo
aditum
illi
ad
iustitiam
patefacit
fides,
ut
aliunde
postea
iustificatio
compleatur.
Et
tandem
concludit
Paulus,
nos
stare
in
ea
gratia,
quam
fide
consequuti
sumus
(Rom.
5,
1).
Quantum
distat
fixa
et
immota
statio
a
momentaneo
transitu,
tantum
a
Pauli
sensu
distant
in
suo
isto
dogmate.
Omnes
scripturae
locos
colligere,
et
longum
esset,
et
supervacuum.
Satis
quidem
superque
ex
his
paucis
liquere
arbitror,
non
minus
iustitiae
complementum
quam
initium
fidei
tribuendum
esse.
Secundum
membrum
est,
gratuitam
ideo
iustificationem
vocari
a
Paulo,
quia
nullum
meritum
praecedat.
Quid
ergo?
quum
idem
Paulus
clamat
1)
Libro
de
correptione
et
gratia
cap.
8.
|