|
7:452
considerandus
est,
qui
a
Paulo
indicatur
finis:
ut
vires
suas
expertus
homo,
vel'
potius
impotentiae
suae
convictus,
deposita
superbia,
nudus
ad
Christum
confugiat.
Neque
enim
locum
[pag.
184J
habet
fidei
iustitia,
donec
compertum
habuerimus,
frustra
nobis
salutem
ex
lege
promitti.
Quod
enim
impossibile
erat
legi,
quandoquidem
in
carne
nostra
infirma
erat:
Deus
per
filium
suum
praestitit,
peccata
nostra
per
sacrificium
mortis
eius
expiando,
ut
iustitia
sua
impleatur
in
nobis
(Rom.
O,
3.
4).
Adeo
autem
praeposteri
sunt
Tridentini
patres,
ut
quum
Moysi
officium
sit,
nos
ad
Christum
manu
ducere
(Gal.
3,
24),
ipsi
nos
a
Christi
gratia
ad
Moysem
traducant.
Ac
ne
param
sint
in
praedicandis
hominum
viribus
liberales,
iterum
in
hoc
capite
repetunt,
spiritum
Dei
agere
in
nobis,
secundum
propriam
cuiusque
dispositionem,
et
cooperationem.
Qualem,
obsecro,
dispositionem
inveniet
spiritus
Dei
in
cordibus
lapideis?
An
non
pudet
eos
dispositionem
fingere,
ubi
spiritus
ipse
ubique
in
scripturis
pronunciat,
omnia
esse
contraria?
Nam
hoc
gratiae
initium
est,
ut
ex
nolentibus,
adeoque
repugnantibus,
faciat
volentes.
Ut
fides,
tam
in
suis
exordiis,
quam
incrementis,
ad
ultimamque
usque
perfectionem,
Dei
sit
donum:
et
gratuita
Dei
electio
sit
suscipiendae
gratiae
praeparatio,
ut
ait
Augustinus.
l)
Et
clara
sunt
Pauli
verba:
Deum
nos
benedicere,
omni
benedictione
spirituali,
quemadmodum
nos
elegit
in
Christo,
secundum
placitum
voluntatis
[pag.
185]
suae
(Ephes,
1,
3).
Quibus
certe
nos
cohibet,
ne
in
tanto
beneficio
gratiae
Dei
placito
gloriemur
voluntatis
nostrae,
inquit
idem
Augustinus.
2)
Itane?
ut
quod
Deo
acceptum
referre
homo
deberet,
id
illi
quasi
meritum
opponat?
Nam
unde
prima
dispositio,
nisi
quia
sumus
Christi
oves?
Quis
porro
sibi
tantum
ausit
sumere,
ut
se
ovem
faciat?
Itaque
Lucas
quum
de
efficaci
vocatione
loquitur,
credidisse
eos
docet,
non
qui
a
se
ipsis
erant
dispositi,
sed
qui
ad
vitam
erant
praeordinati
(Act.
13,
ab).
Et
Paulus,
unde
recta
sit
dispositio
exprimit,
quum
docet,
praeparata
esse
a
Deo
bona
opera
in
quibus
ambulemus
(Ephes.
2,
10).
Potius
itaque
Augustinum
audiamus,o>)
qui
longe
aliter
docet,
quam
isti
blaterones.
Post
casum
hominis,
inquit,
non
nisi
ad
gratiam
suam
pertinere
voluit
Deus,
ut
homo
accedat
ad
eum:
neque
nisi
ad
gratiam
suam
pertinere
voluit,
ut
homo
non
recedat
ab
eo.
Ipse
enim
est,
qui
se
daturum
cor
promittit,
ut
intelligamus,
et
aures,
ut
audiamus.
Quamobrem
sola
est
eius
gratia,
quae
nos
discernit:
1)
Libro
1.
de
praedest.
Sanctorum
c.
9.
10.
l
l
.
2)
Cap.
8.
3)
Libro
2.
de
bono
perseverantiae
cap.
7.
|