55:451  451  EPIST.  PETRI  II  452  destituimur.  Quare  dubitationi  occurrit  Petrus,  his  verbis,  Dominus  inopiae  vestrae  satis  superque  succurret,'  donec  in  aeternum  eius  regnum  ingressi  fueritis*  Regnum  Christi  appellat:  quia  nonnisi  eo  duce  et  auspice,  in  coelum  contendimus.  12.  Itaque  non  negligam.  Quia  eorum  memoriae  yel  studio  diffidere  videmur  quos  saepe  commonefacimus  de  re  aliqua,  modeste  excusat  apostolus,  quod  fidelibus  rem  notam  et  penitus  eorum  animis  infixam  inculcare  tamen  non  desinat:  nempe  quia  hoc  postulet  rei  gravitas  et  magnitudo.  Tos  quidem,  inquit,  probe  tenetis  quaenam  sit  evangelii  veritas:  neque  vos  quasi  fluctuantes  confirmo,  sed  in  re  tanta  monitiones  nunquam  sunt  supervacuae:  quare  nunquam  molestae  esse  debent.  Simili  etiam  excusatione  utitur  Paulus  ad  Romanos  capite  15,  14,  Persuasus  sum,  inquit,  de  vobis  fratres,  quod  referti  sitis  intelligentia,  ut  possitis  alii  alios  monere.  Sed  confidentius  scripsi  vobis,  quasi  in  memoriam  reducens.  P  r  a  e  s  e  n  t  e  m  v  e  r  i  t  a  t  em  nominat,  in  cuius  possessionem  certa  fide  iam  ingressi  erant.  Fidem  ergo  ipsorum  commendat,  quo  constantius  in  ea  infixi  maneant.  13.  Iustum  autem  arbitror.  Hic  clarius  exprimit  quam  utilis  adeoque  necessarius  sit  monitionum  usus:  quia  fideles  excitare  convenit:  alioqui  enim  obrepit  a  carne  torpor.  Utcunque  igitur  doctrina  non  indigeant,  utiles  tamen  monitionum  stimulos  esse  dicit:  ne  securitas  et  indulgentia  (ut  fieri  solet)  quod  recte  didicerunt  obruat,  et  tandem  exstinguat.  Addit  alteram  causam  cur  magis  ad  hoc  sit  intentus:  quia  breve  sibi  tempus  restare  noverit.  Strenue,  inquit,  tempore  utendum  est:  Dominus  enim  mihi  manifestavit  non  diuturnam  mihi  fore  vitam  in  hoc  mundo.  Hinc  colligimus,  sic  temperandas  esse  monitiones,  ne  populus,  cui  volumus  prodesse,  sibi  iniuriam  fieri  putet  :  sic  rursus  cavendas  esse  offensiones,  ut  tamen  doctrina  liberum  cursum  habeat,  et  exhortationes  non  cessent.  Haec  autem  moderatio  apud  eos  locum  habet  quibus  acrior  obiurgatio  non  convenit:  sed  qui  blande  potius  iuvandi  sunt,  quum  ad  officium  sponte  sint  propensi.  Docemur  etiam  Petri  exemplo,  quo  brevius  nobis  superest  vitae  spatium,  diligentius  ad  munus  nostrum  exequendum  incumbere.  Yulgo  quidem  nobis  non  datur  finem  nostrum  praescire:  sed  qui  vel  aetate  sunt  provecta,  vel  minus  firma  valetudine,  talibus  indiciis  de  vitae  suae  brevitate  admoniti,  magis  sedulo  instare  sibi  debent,  ut  mature  peragant  quod  Dominus  iniunxit.  Imo  qui  robustissimi  sunt,  et  adhuc  in  medio  aetatis  flore,  quia  tamen  non  tam  diuturnum  obsequium  praestare  Deo  possunt,  quam  optandum  esset:  mortis  propinquae  memoria  acuere  se  ad  eandem  sollicitudinem  debent:  ne  bene  agendi  occasio  pigre  et  segniter  ad  opus  accedentibus  effluat.  Interea  non  dubito