|
7:450
Sed
quid
facias
istis
bestiis?
Nam,
postquam
multas
iustificationis
causas
recensuerunt,
obliti
de
causa
iustificationis
sibi
esse
tractandum,
iustitiae
partem
operibus
constare
hinc
colligunt,
quod
nemo
absque
spiritu
regenerationis
per
Christum
Deo
reconcilietur.
At
quam
crassa
est
ista
hallucinatio?
Perinde
enim
id
valet,
ac
si
dicerent:
Remissio
peccatorum
divelli
a
poenitentia
non
potest:
ergo
haec
est
pars
illius.
1)
Hoc
unicum
est
controversiae
caput:
quomodo
iusti
censeamur
coram
Deo:
ubi
fides
nostra,
qua
sola
iustitiam
percipimus,
eam
quaerere
debeat.
Ut
millies
repetant,
non
posse
nos
aliter
merito
passionis
Christi
communicare,
quin
simul
regeneremur
eius
spiritu,
non
tamen
efficient
quominus
illud
fixum
maneat:
ideo
propitium
nobis
esse
[pag.
181]
Deum,
quia
Christi
morte
placatus
nobis
fuerit:
ideo
nos
reputari
iustos
coram
ipso,
quia
illo
sacrificio
expiatae
fuerint
nostrae
iniquitates.
Habemus,
inquit
Paulus,
propitiationem
per
fidem
in
sanguine
Christi
(Rom.
3,
25
et
5,
10).
Denique,
ubi
de
causa
quaeritur:
quorsum
attinet,
accidens
inseparabile
obtrudi?
2)
Desinant
ergo
istis
ineptiis
ludere,
vel
cavillis
ineptire:
Accipit
homo
fidem,
simul
et
spem
et
caritatem:
non
igitur
sola
fides
iustificat.
Nam
si
nobis
et
oculi,
simul
et
aures,
et
pedes,
et
manus
conferuntur,
non
propterea
tamen
aut
pedibus
nos
audire,
aut
manibus
ambulare,
aut
palpare
oculis,
dicendum
est.
De
Pauli
testimonio
perperam
adducto
alibi
dicetur.3)
Sequitur
putidae4)
illius
distinctionis
approbatio:
de
fide
informi
et
formata.
Pudet
quidem
venerandos
patres
voces
istas
usurpare:
sed
quum
balbutiunt,
non
uniri
sola
fide
hominem
Christo,
nisi
spes
quoque
et
caritas
accedant,
fidem
certe
somniant
caritate
vacuam,
quae
a
sophistis
vulgo
informis
vocatur:
quo
insignem
suam
inscitiam
produnt.
Nam
si
verum
est
quod
docet
Paulus
(Ephes.
3,
17),
Christum
habitare
in
cordibus
nostris
per
fidem:
nihilo
magis
fidem
a
caritate
separabunt,
quam
Christum
a
spiritu
suo.
Si
fide
purificantur
corda,
quemadmodum
Petrus
affirmat
(Act.
15,
9):
si
quicunque
credunt,
habent
vitam,
aeternam,
[pag.
182]
quod
toties
pronunciat
Christus
(Ioann.
3,
16
et
5,
24
et
6,
40
et
20,
31):
si
fide
obtinetur
aeternae
vitae
haereditas5)
(Rom.
4,
14),
longe
aliud
est
fides,
quam
mortua
nescio
quae
persuasio.
Viva
nos
Christi
membra
fide
effici,
negant.
1)
II
s'ensuit
donc
que
la
penitence
est
une
partie
de
la
remission
des
pechez,
ce
qui
est
hors
de
raison
et
de
propos.
2)
Les
Philosophes
savent
bien
que
ce
sont
choses
diverser,
de
disputer
de
la
cause
ou
de
quelque
accident
inseparable.
3)
hoc
ultimum
comma
in
versione
desideratur.
4)
qu'ont
forge
les
sophistes.
5)
Add.
comme
nous
enseigne
sainct
Paul.
29
|