|
31:45
45
PSALMUS
IL
46
Per
adverbium
tunc,
opportunum
iudicii
tempus
notat:
perinde
ac
si
dixisset,
postquam
visus
fuerit
Dominus
pro
nihilo
ducere
impios
eorum
conatus
qui
se
regno
filii
eius
opponunt,
repente
mutata
vice
ostendet
nihil
se
gravius
ferre
tali
audacia.
Porro
sermonem
Deo
attribuit,
non
ut
erudiat
hostes,
sed
eorum
dementiam
tantum
convincat.
Imo
loquendi
verbo
nihil
aliud
intelligit
quam
demonstrationem
coelestis
irae,
quam
impii
nonnisi
experti
sentiunt.
Putabant
hostes
Davidis
sibi
in
eo
perdendo
minimum
fore
negotii,
quod
ex
ignobili
tugurio
profectus
temere
aspirasset
ad
regnum.
Prophetia
et
unctio
Samuelis
illis
instar
fabulae
erat.
Ubi
vero
tandem
Deus,
illis
profligatis,
Davidem
in
regno
locavit,
non
tam
lingua
quam
manu
loquutus
est,
ut
palam
faceret
se
regni
illius
autorem
esse.
Discamus
ergo
hic
de
reali
sermone
agi,
quum
Dominus
verbum
nullum
proferens,
decretum
tamen
suum
manifestat.
Sic
quoties
irae
suae
documentis
regnum
filii
sui
asserit
contra
impios,
utcunque
taceat
re
ipsa,
sonore
loquitur.
Postea
David
sub
Dei
persona
clarius
explicat
quomodo
hostes
sui
impie
contra
Deum
ipsum
ruant:
nempe
quia
ferre
nequeant
quem
instituit
regem.
Summa
est,
quantumvis
proterviant
impii,
sensuros
tandem
quid
sit
bellum
coelo
inferre.
Est
autem
emphaticum
pronomen
Ego,
quo
significat
Deus
longius
se
ab
hominibus
terrenis
distare,
quam
ut
suam
unius
gloriam
tota
eorum
multitudo
vel
minimum
obscuret.
Quoties
ergo
formidabilis
est
nobis
hominum
potentia,
veniat
nobis
in
mentem
quanto
unus
Deus
praeponderet.
Caeterum,
his
verbis
immutabile
Dei
decretum,
quod
fidem
nostram,
inter
turbulentas
mundi
procellas
fulciat,
nobis
proponitur:
quia
scilicet
Deus
regnum
filii
sui,
cuius
autor
est,
haud
dubie
tuebitur
ad
finem
usque.
Ideo
quidquid
machinentur
homines,
nobis
hoc
unum
sufficiat,
Dei
unctionem
non
posse
ab
ipsis
deleri.
Montis
Sion
diserte
hic
fit
mentio,
non
quod
primo
illic
unctus
fuerit
David,
sed
quia
suo
demum
tempore
solenni
consecrationis
ritu
patefacta
fuit
oraculi
veritas,
et
effectu
sancita.
Quanquam
autem
David
se
et
alios
his
verbis
revocavit
ad
Dei
promissionem,
simul
tamen
innuere
voluit
sacrum
esse
suum
regnum,
et
a
templo
Dei
inseparabile.
Id
porro
verius
in
Christi
regnum
competit,
quod
et
spirituale
esse
scimus,
et
sacerdotio
coniunctum,
et
praecipuam
divini
cultus
partem.
7.
Narrabo
decretum,
Iehova
dixit
ad
me:
Filius
meus
es,
ego
hodie
genui
te,
8.
Postula
a
me,
et
dabo
gentes
haereditatem
tuam
et
possessionem
tuam
terminos
terrae,
7.
(Narrabo,
ete)
Ut
ignorantiae
praetextum
eripiat
David
suis
hostibus,
praeconis
munus
suscipit
ad
Dei
edictum
promulgandum,
vel
saltem
profitetur
|