[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


31:45  45  PSALMUS  IL  46  Per  adverbium  tunc,  opportunum  iudicii  tempus  notat:  perinde  ac  si  dixisset,  postquam  visus  fuerit  Dominus  pro  nihilo  ducere  impios  eorum  conatus  qui  se  regno  filii  eius  opponunt,  repente  mutata  vice  ostendet  nihil  se  gravius  ferre  tali  audacia.  Porro  sermonem  Deo  attribuit,  non  ut  erudiat  hostes,  sed  eorum  dementiam  tantum  convincat.  Imo  loquendi  verbo  nihil  aliud  intelligit  quam  demonstrationem  coelestis  irae,  quam  impii  nonnisi  experti  sentiunt.  Putabant  hostes  Davidis  sibi  in  eo  perdendo  minimum  fore  negotii,  quod  ex  ignobili  tugurio  profectus  temere  aspirasset  ad  regnum.  Prophetia  et  unctio  Samuelis  illis  instar  fabulae  erat.  Ubi  vero  tandem  Deus,  illis  profligatis,  Davidem  in  regno  locavit,  non  tam  lingua  quam  manu  loquutus  est,  ut  palam  faceret  se  regni  illius  autorem  esse.  Discamus  ergo  hic  de  reali  sermone  agi,  quum  Dominus  verbum  nullum  proferens,  decretum  tamen  suum  manifestat.  Sic  quoties  irae  suae  documentis  regnum  filii  sui  asserit  contra  impios,  utcunque  taceat  re  ipsa,  sonore  loquitur.  Postea  David  sub  Dei  persona  clarius  explicat  quomodo  hostes  sui  impie  contra  Deum  ipsum  ruant:  nempe  quia  ferre  nequeant  quem  instituit  regem.  Summa  est,  quantumvis  proterviant  impii,  sensuros  tandem  quid  sit  bellum  coelo  inferre.  Est  autem  emphaticum  pronomen  Ego,  quo  significat  Deus  longius  se  ab  hominibus  terrenis  distare,  quam  ut  suam  unius  gloriam  tota  eorum  multitudo  vel  minimum  obscuret.  Quoties  ergo  formidabilis  est  nobis  hominum  potentia,  veniat  nobis  in  mentem  quanto  unus  Deus  praeponderet.  Caeterum,  his  verbis  immutabile  Dei  decretum,  quod  fidem  nostram,  inter  turbulentas  mundi  procellas  fulciat,  nobis  proponitur:  quia  scilicet  Deus  regnum  filii  sui,  cuius  autor  est,  haud  dubie  tuebitur  ad  finem  usque.  Ideo  quidquid  machinentur  homines,  nobis  hoc  unum  sufficiat,  Dei  unctionem  non  posse  ab  ipsis  deleri.  Montis  Sion  diserte  hic  fit  mentio,  non  quod  primo  illic  unctus  fuerit  David,  sed  quia  suo  demum  tempore  solenni  consecrationis  ritu  patefacta  fuit  oraculi  veritas,  et  effectu  sancita.  Quanquam  autem  David  se  et  alios  his  verbis  revocavit  ad  Dei  promissionem,  simul  tamen  innuere  voluit  sacrum  esse  suum  regnum,  et  a  templo  Dei  inseparabile.  Id  porro  verius  in  Christi  regnum  competit,  quod  et  spirituale  esse  scimus,  et  sacerdotio  coniunctum,  et  praecipuam  divini  cultus  partem.  7.  Narrabo  decretum,  Iehova  dixit  ad  me:  Filius  meus  es,  ego  hodie  genui  te,  8.  Postula  a  me,  et  dabo  gentes  haereditatem  tuam  et  possessionem  tuam  terminos  terrae,  7.  (Narrabo,  ete)  Ut  ignorantiae  praetextum  eripiat  David  suis  hostibus,  praeconis  munus  suscipit  ad  Dei  edictum  promulgandum,  vel  saltem  profitetur   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci