|
7:449
449
CUM
ANTIDOTO.
450
tione
nunc
contentus
ero:
quod
quum
mentio
fit
iustitiae
operum,
eam
lex
et
evangelium
in
perfecta
legis
obedientia
constituunt.
Ea
quum
nusquam
appareat,
nihil
aliud
faciunt
reliqui,
nisi
ut
confugiamus
ad
solum
Christum:
ut
in
ipso
iusti
censeamur,
quod
in
nobis
non
sumus.
An
mihi
locum
unum
proferent,
qui
inchoatam
novitatem
pro
iustitia
apud
Deum
probari
testetur,
vel
in
totum,
vel
ex
parte?
Quod
si
autoritate
destituuntur,
cur
non
liceat
repudiare
quod
hic
obtrudunt
figmentum,
de
partiali
iustitia?
Porro,
quam
frivola
sit
et
nugatoria
causarum
partitio,
quae
ab
illis
commemoratur,
supersedeo
dicere:
nisi
quod
taceri
hoc
nec
debet,
nec
potest,
nimis
esse
absurdum,
quod
causa
instrumentalis
nominatur
solus
baptismus.
Lpag.
179]
Quid
igitur
fiet
evangelio?
Anne
postremo
quidem
angulo
haerebit?
Sed
baptismus
est
fidei
sacramentum.
Quis
negat?
Ubi
tamen
omnia
dicta
fuerint:
hic
nihilominus
obtinebo,
nihil
esse
aliud,
quam
evangelii
appendicem.
Praepostero
igitur
ordine
primas
illi
deferunt:
ac
perinde
omnino
faciunt,
ac
si
quis
instrumentalem
aedificii
causam
diceret
esse
trullae
manubrium.
Sane
quisquis
posthabito
evangelio,
baptismum
inter
salutis
causas
numerat,
eo
ipso,
quid
sit
baptismus,
aut
quid
valeat,
quodnam
sit
eius
officium,
aut
quis
usus,
nescire
se
prodit.
Quid
in
causa
formali
praeterea
desiderem,
canone
10
dicendum
erit:
tantum
hic
attingam,
quod
praesenti
loco
convenit.
Iterum
enim
affirmant,
nos
vere
iustos
esse,
non
tantum
reputari.
Ego
contra,
tametsi
concedo,
nunquam
recipi
nos
in
Dei
gratiam,
quin
simul
nos
regeneret
in
vitae
sanctitatem,
falsum
tamen
esse
contendo,
ullam
iustitiae
partem
in
qualitate
sitam
esse,
vel
habitu,
qui
in
nobis
resideat,
sed
gratuita
acceptione
nos
esse
iustos.
Nam
quum
docet
apostolus,
propter
unius
obedientiam
iustos
constitui
multos
(Rom.
5.
19):
satis,
nisi
fallor,
ostendit,
mutuari
nos
aliunde
iustitiam,
cuius
in
nobis
indigemus.
Et
primo
ad
Ephesios
capite
(v.
4),
quum
dicit
nos
praedestinatos
esse
in
adoptionem
filiorum
Dei,
ut
grati
essemus
in
filio,
summam
iustitiae
nostrae
[pag.
180]
complectitur.
Quantulacunque
enim
portio
m
opera
nostra
conferatur,
eatenus
vacillabit
fides,
et
salus
nostra
hoc
modo
tota
periclitabitur.
Ergo
cum
apostolo
discamus,
iustitiam
nostram,
quae
ex
lege
est,
tanquam
noxium
impedimentum,
abiicere,
ut
illam
obtineamus,
quae
ex
fide
est
Iesu
Christi
(Phil.
3,
b.
d).
Qualis
autem
sit,
iam
ante
abunde
demonstravimus,
et
uno
verbo
Paulus,
tertio
capite
ad
Galatas,
indicat:
quum
negat,
iustitiam
legib
cum
iustitia
fidei
congruere,
quia
in
operibus
sita
sit.
1)
1)
Add.
et
celle
de
la
foy,
non.
Calvini
opera.
Vol
VII.
|