|
7:448
blicani,
Lucae
17
1)
quid
aliud
sonat,
quam
iustitiae
imputationem,
dum
gratis
acceptus
est
Deo?
Et
quoniam
de
verbi
proprietate
lis
est;
quum
Christus
a
Paulo
iustitia
et
sanctificatio
nostra
praedicatur
(1
Cor.
1,
30),
certe
inter
haec
duo
statuitur
discrimen,
quod
Tridentini
patres
confundunt.
Nam
si
duplex
est
gratia,
quod
nos
Christus
iustificat
et
sanctificat:
iustitia
vitae
innovationem
sub
se
non
complectitur.
Nec
aliter
potest
exponi
illud
ad
Romanos
8
(v.
33);
Quis.
accusabit
adversus
electos
Dei?
Deus
est
qui
iustificat:
quam
de
gratuita
acceptione.
Nollem
de
verbo
litigare,
nisi
inde
totus
causae
status
penderet.
Verum,
quum
tunc
iustificari
hominem
tradunt,
quum
in
obedientiam
Dei
reformatur,
totum
illud
Pauli
argumentum
evertunt:
Si
ex
lege
est
iustitia,
exinanita
[pag.
177]
est
fides,
et
abolita
promissio
(Rom.
4,
14).
Intelligit
enim,
neminem
inventum
iri
inter
homines,
in
quo
salutis
promissio
compleatur,
si
innocentiae
conditione
sit
implicita,
et
ruituram
mox
esse
fidem,
si
operibus
fulciatur.
Quod
ideo
verum
est,
quia
quamdiu
respicimus
quales
sumus,
necesse
est
nos
coram-
Deo
trepidare.
Tantum
abest,
ut
certa
et
inconcussa
vitae
aeternae
fiducia
nobis
constet.
De
regeneratis
loquor.
Quantum
enim
abest
a
iustitia,
quae
in
hac
vita
inchoatur
vitae
novitas?
Neque
tamen
interea
negandum
est,
quin
perpetuo
coniunctae
sint
ac
cohaereant
duae
istae
res:
sanctificatio
et
iustificatio.
Sed
perperam
inde
infertur,
unam
ac
eandem
esse.
Exempli
gratia:
Solis
lumen,
etsi
nunquam
separatur
a
calore,
non
tamen
calor
existimandus
est.
Nemoque
tam
rudis
invenitur,
qui
non
unum
ab
altero
distinguat.
Fatemur
ergo,
simul
atque
iustificatur
quispiam,
necessario
innovationem
quoque
sequi.
Neque
vero
de
eo
ambigitur,
an
sanctificet
Christus
nec
ne,
quoscunque
iustificat.
Hoc
enim
esset
lacerare
evangelium,
adeoque
Christum
ipsum
discerpere,
si
quis
iustitiam,
quam
fide
consequimur,
separare
velit
a
poenitentia.
Sed
tota
nostra
disceptatio
est
de
causa
iustificationis.
Hanc
Tridentini
patres
duplicem
[pag.
178]
esse
fingunt:
ac
si
partim
remissione
peccatorum,
partim
spirituali
regeneratione
iusti
essemus.
Vel,
ut
aliis
verbis
exprimam
quod
sentiunt:
ac
si
partim
imputatione,
partim
qualitate,
iustitia
nostra
constaret.2)
Ego
autem
unicam
et
simplicem
esse
assero,
quae
tota
continetur
gratuita
Dei
acceptione.
Eam
praeterea
extra
nos
constituo:
quia
in
solo
Christo
iusti
sumus^
Proferant
si
quod
habent
ex
scriptura
testimonium,
ut
persuadeant
quod
docent.
Ego
quum
totam
habeam
scripturam
mihi
suffragantem,
hac
una
ra-
1)
Imo
C.
18,
14.
2)
si
nostre
iustice
consistoit
partie
en
l'acceptation
gratuite
de
Dieu,
et
partie
en
nostre
sainctete.
|