[SEARCH HOME] | [CONTENTS] | [기독교강요 라틴어-영어 문장별 대조본] | [원문칼빈전집안드로이드앱]

IOANNIS CALVINI OPERA QUAE SUPERSUNT OMNIA
volume column dictionary *for dictionary, click or touch the word
[Pre] [Next] [Original Text Jpg]


7:448  blicani,  Lucae  17  1)  quid  aliud  sonat,  quam  iustitiae  imputationem,  dum  gratis  acceptus  est  Deo?  Et  quoniam  de  verbi  proprietate  lis  est;  quum  Christus  a  Paulo  iustitia  et  sanctificatio  nostra  praedicatur  (1  Cor.  1,  30),  certe  inter  haec  duo  statuitur  discrimen,  quod  Tridentini  patres  confundunt.  Nam  si  duplex  est  gratia,  quod  nos  Christus  iustificat  et  sanctificat:  iustitia  vitae  innovationem  sub  se  non  complectitur.  Nec  aliter  potest  exponi  illud  ad  Romanos  8  (v.  33);  Quis.  accusabit  adversus  electos  Dei?  Deus  est  qui  iustificat:  quam  de  gratuita  acceptione.  Nollem  de  verbo  litigare,  nisi  inde  totus  causae  status  penderet.  Verum,  quum  tunc  iustificari  hominem  tradunt,  quum  in  obedientiam  Dei  reformatur,  totum  illud  Pauli  argumentum  evertunt:  Si  ex  lege  est  iustitia,  exinanita  [pag.  177]  est  fides,  et  abolita  promissio  (Rom.  4,  14).  Intelligit  enim,  neminem  inventum  iri  inter  homines,  in  quo  salutis  promissio  compleatur,  si  innocentiae  conditione  sit  implicita,  et  ruituram  mox  esse  fidem,  si  operibus  fulciatur.  Quod  ideo  verum  est,  quia  quamdiu  respicimus  quales  sumus,  necesse  est  nos  coram-  Deo  trepidare.  Tantum  abest,  ut  certa  et  inconcussa  vitae  aeternae  fiducia  nobis  constet.  De  regeneratis  loquor.  Quantum  enim  abest  a  iustitia,  quae  in  hac  vita  inchoatur  vitae  novitas?  Neque  tamen  interea  negandum  est,  quin  perpetuo  coniunctae  sint  ac  cohaereant  duae  istae  res:  sanctificatio  et  iustificatio.  Sed  perperam  inde  infertur,  unam  ac  eandem  esse.  Exempli  gratia:  Solis  lumen,  etsi  nunquam  separatur  a  calore,  non  tamen  calor  existimandus  est.  Nemoque  tam  rudis  invenitur,  qui  non  unum  ab  altero  distinguat.  Fatemur  ergo,  simul  atque  iustificatur  quispiam,  necessario  innovationem  quoque  sequi.  Neque  vero  de  eo  ambigitur,  an  sanctificet  Christus  nec  ne,  quoscunque  iustificat.  Hoc  enim  esset  lacerare  evangelium,  adeoque  Christum  ipsum  discerpere,  si  quis  iustitiam,  quam  fide  consequimur,  separare  velit  a  poenitentia.  Sed  tota  nostra  disceptatio  est  de  causa  iustificationis.  Hanc  Tridentini  patres  duplicem  [pag.  178]  esse  fingunt:  ac  si  partim  remissione  peccatorum,  partim  spirituali  regeneratione  iusti  essemus.  Vel,  ut  aliis  verbis  exprimam  quod  sentiunt:  ac  si  partim  imputatione,  partim  qualitate,  iustitia  nostra  constaret.2)  Ego  autem  unicam  et  simplicem  esse  assero,  quae  tota  continetur  gratuita  Dei  acceptione.  Eam  praeterea  extra  nos  constituo:  quia  in  solo  Christo  iusti  sumus^  Proferant  si  quod  habent  ex  scriptura  testimonium,  ut  persuadeant  quod  docent.  Ego  quum  totam  habeam  scripturam  mihi  suffragantem,  hac  una  ra-  1)  Imo  C.  18,  14.  2)  si  nostre  iustice  consistoit  partie  en  l'acceptation  gratuite  de  Dieu,  et  partie  en  nostre  sainctete.   

[Pre] [Next]


Copyright ⓒ 2018 In Hyuk Lee. All rights reserved. http://blog.naver.com/isaaci