55:448  tius  patet,  quia  totum  humanum  genus  complectitur.  Potest  tamen  hic  quaeri,  quum  Petrus  subministrandae  virtutis  partes  nobis  assignet,  an  eatenus  extollat  vim  liberi  arbitrii  et  facultatem.  Qui  liberum  arbitrium  statuere  volunt  in  homine,  Deo  quidem  concedunt  priorem  locum,  ut  agere  in  nobis  incipiat:  sed  fingunt  nos  simul  cooperari,  atque  ita  hoc  nostrum  esse,  quod  non  irriti  sunt  et  inefficaces  Dei  motus.  Atqui  perpetua  scripturae  doctrina  huic  delirio  reclamat.  Palam  enim  testatur,  rectos  affectus  formari  in  nobis  a  Deo,  atque  ad  effectum  perduci:  testatur  etiam  profectus  omnes  nostros  ac  perseverantiam  a  solo  Deo  esse:  praeterea  nominatim  prudentiam,  caritatem,  patientiam,  Dei  et  spiritus  dona  esse  praedicat��  Quare  dum  haec  requirit  apostolus,  minime  asserit  nos  posse:  sed  tantum  quid  debeamus  ostendit,  et  quid  fieri  oporteat.  Piis  autem  hominibus,  ubi  infirmitatis  propriae  conscii,  deficere  se  in  officio  vident,  nihil  aliud  restat  nisi  ut  ad  Dei  confugiant  auxilium.  8  .  Haec  enim  si  vobis  adsint.  Tunc,  inquit,  demum  Christum  a  vobis  vere  fuisse  cognitum  probabitis,  si  virtute,  et  temperantia,  et  reliquis  dotibus  eritis  praediti.  Est  enim  res  efficax  Christi  cognitio,  et  viva  radix  quae  in  fructus  emergit.  Nam  quum  dicit  Haec,  vos  constituent  non  otiosos  neque  infructuosos,  falso  et  inaniter  Christi  notitia  gloriari  significat  quicunque  eam  sine  caritate,  patientia,  et  similibus  donis  iactat:  quemadmodum  et  Paulus  loquitur  ad  Ephes,  capite  4,  20,  Non  ita  didicistis  Christum,  si  quidem  eum  audistis,  et  in  eo  edocti  estis,  quemadmodum  est  veritas  in  Christo,  deponere  veterem  hominem  qui  corrumpitur,  ete.  Eos  enim,  qui  Christum  profitentur  absque  vitae  novitate,  nunquam  in  eius  doctrina  rite  fuisse  institutos  significat.  Nec  vero  fideles  tantum  instructos  vult  esse  patientia,  pietate,  temperantia,  caritate:  sed  continuos  horum  donorum  profectus  augmentaque  requirit:  atque  id  merito.  Longe  enim  adhuc  distamus  a  meta:  quare  semper  ultra  progrediendum,  ut  in  nobis  crescant  Dei  dona.  9.  Cui  enim  haec  non  adsunt.  Iam  clarius  exprimit,  alienos  prorsus  esse  a  vera  intelligentia  qui  nudam  fidem  obtendunt.  Dicit  ergo  tanquam  caecos  in  tenebris  errare:  quia  viam  non  tenent  quae  nobis  evangelii  luce  monstratur.  Hoc  quoque  addita  ratione  confirmat:  quia  tales  Christi  beneficio  a  peccato  se  fuisse  purgatos  obliti  sunt.  Atqui,  hoc  christianismi  nostri  principium  est:  sequitur  ergo,  ne  prima  quidem  fidei  rudimenta  tenere  quibus  nullum  purae  et  sanctae  vitae  studium  est.  Sumit  autem  hoc  pro  confesso  Petrus,  p  u  r  g  a  t  i  o  n  i  s  suae  o  b  l  i  t  o  s  esse,  qui  adhuc  in  carnis  sordibus  se  volutant.  Neque  enim  in  hunc  finem  sanguis