47:447  447  IN  EVANGELIUM  IOANNIS  448  miraculis,  quam  ut  fidei  adminicula  sint  ac  fulturae.  Vaient  enim  ad  praeparandas  hominum  mentes,  quo  plus  reverentiae  deferant  verbo  Dei.  Scimus  enim  quam  frigida  sit  et  tarda  nostra  attentio,  nisi  aliunde  stimulemur.  Deinde  noa  parum  autoritatis  accedit  receptae  iam  doctrinae,  quum  eius  fulciendae  causa  potentem  manum  suam  e  coelo  exserit:  quemadmodum  dicit  Marcus  (16,  20),  docuisse  apostolos  Domino  cooperante  et  sermonem  confirmante  sequentibus  signis.  Ergo  quamvis  proprie  fides  in  verbum  Dei  recumbat  et  ad  verbum  respiciat  tanquam  ad  unicum  suum  scopum,  non  tamen  vana  est  accessio  ex  miraculis,  modo  ipsa  quoque  ad  verbum  referantur  eoque  fidem  dirigant.  Cur  miracula  vocentur  signa,  alibi  diximus:  nempe  quod  illis  Dominus  ad  considerandam  suam  virtutem  excitat,  dum  aliquid  novum  et  insolitum  ostendit.  Quod  Iesus  est  Christus.  Christum  intelligit,  qualis  in  lege  et  prophetis  fuerat  promissus,  nempe  mediator  Dei  et  nominum,  summus  patris  legatus,  unicus  mundi  instaurator  et  autor  perfectae  felicitatis.  Neque  enim  nudum  et  inanem  titulum  arripuit  Ioannes,  quo  filium  Dei  ornaret,  sed  complexus  est  sub  Christi  nomine,  quaecunque  illi  officia  prophetae  assignant.  Ideo  considerandus  est  nobis,  qualis  illic  describitur.  Quo  melius  patet  quod  nuper  dictum  fuit,  fidem  in  miraculis  non  haerere,  sed  recta  deduci  ad  verbum.  Perinde  est  enim  ac  si  dixisset  Ioannes  miraculis  comprobatum  esse  quod  olim  prophetae  verbo  docuerant.  Et  sane  videmus  evangelistas  ipsos  non  simpliciter  insistere  recitandis  miraculis,  sed  magis  in  doctrina  occupari,  quia  per  se  miracula  nihil  nisi  confusam  admirationem  parerent.  Quare  sensus  verborum  est,  scripta  haec  esse  ut  credamus,  quatenus  signis  adiuvari  potest  fides.  x\ddit  Filius  Dei,  quia  ex  communi  hominum  ordine  nemo  repertus  fuisset  ad  res  tantas  peragendas  idoneus,  nempe  ad  patrem  nobis  placandum,  ad  expianda  mundi  peccata,  ad  mortem  abolendam,  ad  diruendum  Satanae  regnum,  ad  veram  iustitiam  et  salutem  nobis  afferendam.  Caeterum,  quum  filii  nomen  unice  in  Christum  competat,  sequitur  non  adoptione  esse  filium,  sed  natura.  Quare  in  hoc  nomine  continetur  aeterna  Christi  divinitas.  Et  certe  qui  Christum  in  tam  luculentis  documentis,  quae  in  evangelio  exstant,  Deum  non  agnoscit,  quia  caecutit  in  plena  luce,  ne  solis  quidem  ac  terrae  intuitu  dignus  est.  Ut  credentes  vitam  habeatis.  Hic  quoque  fidei  effectus  additus  est  ad  cohibendam  hominum  cupiditatem,  ne  plura  scire  appetant  quam  quae  sufficiunt  ad  vitam  obtinendam.  Quaenam  enim  ista  esset  improbitas,  non  contentum  esse  aeterna  salute  ac  velle  transsilire  regni  coelestis  metas?  Caeterum  hic  praecipuum  doctrinae  suae  caput  repetit  Ioannes,  fide  nos  vitam  aeternam  consequi,  quia  extra  Chris-