|
7:446
ciat:
unde
etiam
concludit,
nihil
hominem
boni
facere,
quod
Deus
in
ipso
non
faciat.
*).
Quid
ergo,
inquies,
sibi
vult
Augustinus,
quum
de
libertate
voluntatis
loquitur?
Nempe,
quod
toties
repetit:
non
cogi
homines
invitos
Dei
gratia,
sed
voluntarios
regi,
ut
sponte
pareant
ac
sequantur:
ideo
tamen,
quia
eorum
voluntas
ex
mala
versa
sit
in
bonam.
Unde
illud:
Nos
ergo
volumus,
sed
Deus
in
nobis
operatur
et
velle.
Nos
operamur,
sed
Deus
efficit
et
operari.
Item:
Bonum,
quod
non
tenemus
nisi
propria
voluntate,
non
tamen
tenebimus,
nisi
operetur
in
nobis
et
velle.
Item:
Certum
est,
nos
velle
quum
volumus:
sed
ille
facit
ut
velimus.
Certum
est,
nos
facere
quum
facimus:
sed
ille
facit
[pag.
173]
ut
faciamus,
praebendo
vires
efficacissimas
voluntati.
2)
Haec
sit
summa:
Perperam
eos
facere,
qui
sic
inter
Deum
et
nos
partiuntur,
ut
obedientiam
piae
voluntatis,
quae
Dei
gratiae
assentitur,
ad
nos
transscribant
:
quum
proprium
sit
ipsius
Dei
opus.
Sed
insistunt
prophetae
verbis:
quod
conversionem
a
nobis
exigendo
liberum
arbitrium
compellet:
quod
frustra
faceret,
eorum
quidem
opinione,
nisi
aliquod
esset
liberum
arbitrium.
Fateor
sane,
absurdas
fore
eiusmodi
loquutiones,
nisi
esset
aliqua
in
homine
voluntas.
Non
tamen
propterea
concedo,
liberam
obsequendi
facultatem
inde
posse
colligi.
Valde
enim
novitios
esse
oportet
venerandos
istos
patres,
si
ex
praeceptis
aestimant
quid
valeat
homo:
quum
ideo
potius
requirat
a
nobis
Deus,
quod
supra
vires
nostras
est,
ut
imbecillitatis
nostrae
convicti
superbiam
omnem
exuamus.
Meminerimus
ergo,
aliud
esse
voluntatem
in
homine,
aliud
liberam
boni
ac
mali
electionem.
Sublata
enim
post
lapsum
primi
hominis
eligendi
libertate,
sola
voluntas
relicta
est,
quae
sub
peccati
tyrannide
captiva
usque
adeo
tenetur,
ut
non
nisi
ad
malum
feratur.
Porro,
ne
longius
hic
immoremur,
dico
aperte
pugnare
quod
hic
pronunciant
Tridentini
patres
cum
illa
Christi
sententia:
Quisquis
[pag.
174]
audivit
a
patre
meo,
venit
ad
me
(Ioann.
6,
45).
Nam,
ut
prudenter
animadvertit
Augustinus,
inde
sequitur,
nullum
a
Deo
audire
et
discere,
quin
simul
in
Christum
credat,
motumque
spiritus
sancti
sic
esse
efficacem,
ut
fidem
semper
gignat.3)
Constituunt
autem
hoc
in
hominis
optione,
ut
Dei
inspirationi,
si
velit,
auscultet.
Haec
nullo
modo
inter
se
conciliari
possunt:
omnes
qui
a
Deo
didicerint,
Christo
credere,
et
non
aliter
valere
ratamque
esse
Dei
inspirationem,
nisi
homines
ex
se
ipsis
assentiantur.
Prioris
sententiae
autorem
habemus
filium
Dei,
qui
secum
minime
dissidet.
Secundam
ergo,
1)
Lib.
ad
Bonif.
2,
c.
8.
2)
Lib.
2.
de
bono
pers.
c.
13.
Lib.
2.
de
gratia
et
lib.
arbitrio
c.
23.
3)
(Je
praedestinatione
Sanctorum
lib.
1,
c.
8.
|